De Pers, 25 september 2007.

” Zeker is dat het verloop van de kwestie-Gongadze tekenend is voor de politieke teleurstelling in Oekraine: de politieke wil ontbreekt er om hervormingen door te voeren.”

Op de hoek bij een stembureau in Almaty zit een man die watermeloenen verkoopt. Hij komt eigenlijk uit Karganda, een stad in het Noorden van Kazachstan, maar reisde met een vrachtwagen vol watermeloenen af naar Almaty. “Hier kunnen mensen zoetigheid meer waarderen, en mijn watermeloenen zijn bijzonder zoet! Proef maar!”. Zijn naam is Gamzat, en zijn watermeloenen smaken beslist beter dan die gekweekt in Belgie. Hij is verbaasd wanneer ik hem vraag of hij vandaag gestemd heeft. “Zijn er verkiezingen dan? Ik vroeg me al af waarom het zo rustig is op straat. Niemand koopt watermeloenen vandaag”.

“Hey daar! Kamaraad!”
Bij mij om de hoek staan zes vuilcontainers – ik kom iets na middennacht aanzetten met drie zakken propvol aardappelschillen en kranten.
“Zit daar niks te eten tussen?”, vraagt een van de twee mannen die zich tussen de containers schuilhouden. De ander heeft een schoen in zijn rechterhand.
“Niet echt”, zeg ik. “Alleen wat kranten”.
“Fantastisch!”, zegt de zwerver. “Ik heb al tijden de krant niet meer gelezen”.
“Er staat alleen maar ellende in”, zeg ik hem.
“Alsof ik niet weet wat dat is”, zegt hij. Goed punt, bedenk ik me.
“Die kranten zijn alleen wel in het Engels”. Ik sta een beetje verbouwereerd van de scherp formulerende zwerver. Hij kijkt me indringend aan. Pretoogjes heeft ‘ie.
“Helemaal mooi! Ik spreek geen Engels!”
“En?”, vraag ik
“Nou, dat kan ik dan mooi gaan leren”, zegt hij optimistisch.
Een leergierige zwerver.
“Bedankt kamaraad!”, roept hij nog.

One of the best examples of citizen-journalism is the 27 year old Portuge American ‘Byciclemark’, who lives in Amsterdam. After reading an interview with him on Sargasso, and a blogpost on the artic, I dropped him a line. Now I think there is a rather big difference between journalism and ‘concerned citizenship’, and in fact working as a journalist kind of strips you from everything you were concerned about before. But Mark works on the edge of both, he produces wonderful podcasts and maintains a blog that is well worth reading.

In his last podcast, we spoke a little bit about the Arctic. I explained a few things on Arthur Chilingarov, the arctic researcher and parliamentarian that received a Yuri-Gagarin alike welcome upon return from flag-planting mission on the Northpole. You can listen to it here.

Mark asked a couple of questions that made me realise in what a strange paradox this country is caught. On the one hand nobody gives a dime for the Arctic, or basically anything that happens outside of their datcha. On the other hand, everybody loves it. Just ask a random person on the street, if they know about it, they will for sure tell you that they support Russia’s enterprise to the Artic. Same goes in many ways; nobody cares too much about politics, but Vladimir Vladimirovich enjoys a constant popularity of around 70 percent.

In Brussels I lived around the corner of the ‘Louise’ area, an expensive shopping area. I somehow enjoyed the flamming advertisment that led its light on passers-by, including myself. The store just on the corner of my tramstop had a slogan that never changed for a year; ‘life is so much better in style’. Better than the picture is the slogan that comes along with it; ‘Voyage-t-on pour decouvrir le monde ou pour le changer?‘

Op de hoek bij een stembureau in Almaty zit een man die watermeloenen verkoopt. Hij komt eigenlijk uit Karganda, een stad in het Noorden van Kazachstan, maar reisde met een vrachtwagen vol watermeloenen af naar Almaty. “Hier kunnen mensen zoetigheid meer waarderen, en mijn watermeloenen zijn bijzonder zoet! Proef maar!”. Zijn naam is Gamzat, en zijn watermeloenen smaken beslist beter dan die gekweekt in Belgie. Hij is verbaasd wanneer ik hem vraag of hij vandaag gestemd heeft. “Zijn er verkiezingen dan? Ik vroeg me al af waarom het zo rustig is op straat. Niemand koopt watermeloenen vandaag”.

“The end of a party is the nicest thing”, says Jessica around 4 am in the morning on the 9th floor of a Southern Moscow apartment. I couldn’t agree more. The coolest people hang around, people sit, smoke, stare and listen. The stereo plays ‘Noir Desir’, ever good French band with an imprisoned front man. “Do you know what the kids-choir sings in the end?”, she asks. When I listened again it figured that even a French rock band seems to know a word of Russian.

Noir Desir – L’Homme Presse

Love, love love
Dit-on en Amerique
‘Lyubov’ Russie, ex-Sovietique
Amour – aux quatre coins de France.