Het is een psychologisch fenomeen dat mij alleen bekend is uit de voormalige Sovjet-Unie. Je ziet iets gebeuren, maar het is zo absurd dat je het beter maar vergeet. Je wrijft in je ogen. ‘Gebeurde dat echt?’ Nee. Doorlopen.

Zo zit er een 24-uurs apotheek bij mij om de hoek. Eerste hulp bij hoofdpijn, vitaminezucht of bij plotselinge nood aan condooms. Ik liep eens drie uur in de morgen die winkel in. De beveiliger schrikt op, veronschuldigd zich en houdt je scherp in de smiezen. Ik reken af en wanneer de schuifdeuren openen stapt er een groot wit paard naar binnen. ‘What the hell?’ Nee. This did not happen. Hup, naar huis.

Een paar weken later loop ’s avonds over de Tverskajastraat. In de verte duikt een mollig meisje op, met een paard. “Wil je een stukje rijden?”, vraagt ze, zonder me aan te kijken. “Nee”, zeg ik. “Mag ik wat roebels voor de manege?”, vraagt ze nog een keer. “Nee”. “Heb je sigaretten?” “Rot toch op”, bijt ik terug. Het paard sjokt voort, en duikt een paar meter verder diezelfde apotheek in. De beveiliger heeft het een bak water. Alles valt op z’n plaats.

Ongeveer twee jaar geleden was ik waarnemer bij de ‘verkiezingen’ in Azerbaijan. Ik reed in een minibusje kris kras door dorpjes, steden en langs desolate industrieterreinen. Toen de uitslag bekend was (Aliyev wint alles) reden we terug naar Bakoe, ik sukkelde in slaap. Ergens in een ooghoek zag ik een enorme robot, misschien zo groot als het atomium in Brussel. Hij lachtte naar me. Ik heb dat altijd proberen te vergeten. Tot ik deze post vorige week. Dus toch.

(foto-credit: Rena Effendi voor Eurasianet

De Amsterdamse arts Erik Hochheimer werkte enige tijd voor Artsen Zonder Grenzen in het Oost-Europese Transdnistrië, een klein land met een relatief hoog percentage met hiv geïnfecteerde inwoners. Hochheimer is al 22 jaar betrokken bij de aidsbestrijding en voelde zich duidelijk op zijn plaats in dit gebied, waar goede resultaten vallen te behalen en een veelbelovend project wordt uitgebouwd.

‘Noem me maar een hiv-consultant’, zegt Erik Hochheimer. Hij heeft een kantoor in een afdeling van het Republikeinse zieken-huis in Tiraspol, de hoofdstad van een land dat eigenlijk niet bestaat. We zijn in Transdnistrië, een separatistische regio in Noord-Moldavie. Toen de Sovjet-Unie in 1991 uit elkaar viel vocht Transdnistrië een korte onafhankelijkheidsoorlog met Moldavië. Het conflict werd ‘bevroren’ met Russische inmenging, en sinds 1992 is Transdnistrië feitelijk onafhankelijk. Het land heeft een eigen munteenheid, een eigen paspoort en een eigen gezondheidszorg. Transdnistriers moeten daarom betalen om in Moldavië te worden behandeld. (lees verder bij SOA-AIDS magazine)

Een volk dat bij -10 plezierig ijsjes eet is niet stuk te krijgen, dat wist zelfs Napoleon. En wanneer de hippie-jeugd bij mij om de hoek met bevroren vingers in een besneeuwd park gitaar speelt, dan kun je je indenken dat daar een ijzersterke lyrische traditie achter schuilgaat. Onze buren hebben eens een tipje van die sluier opgelicht.

Het waren de ’singer-songwriters’ avant la lettre, met simpele ‘chansons’ kregen ze de Sovjet-Unie tot in haar verste uithoeken op de knieen. En soms – heel soms – staat er in het Rusland van nu iemand op die hetzelfde vermogen heeft. En dit keer zijn het geen dissidenten met taperecorders, maar mensen als u en ik die de boodschap via ‘Youtube’ verspreiden. Zijn amateuristische video (Gitar!) werd ruim 350.000 keer bekeken, en hij werd gevraagd voor de lancering van de Russische editie van Youtube. Er volgenden interviews, en een eerste concert. Peter Nalitch, onthoud die naam!

‘La Boheme’ – De man zingt een aardig woordje Frans

(more…)

Mijn goede vriend Alfred, always outnumbered, never outgunned, doet Moskou aan. Terwijl ik orde op zaken stel en even ademhaal in het Vrije Westen zit hij in mijn apartement. Hij doet een stage bij Artemy Lebedev, de designer met wie ik ooit voor Bright een interview deed. Die Alfred, die komt er wel! Zoals Floor het wist te formuleren: “Volgens mij ga jij hier wel aarden, je bent wel een beetje het type autistische Rus.”

Toen het feest tegen een uur of twee op zijn einde liep, zijn we met de groep Nederlanders en een Russisch meisje dat om Olaf heen bleef plakken naar een sushi-bar gegaan. Over de grote stad gesproken: Nederland mag dan een druk en ontwikkeld land zijn, maar ’s nachts sushi krijgen lukt je niet. In Moskou absoluut. Dus wij aan de sushi.

Lees het ‘Ruslog‘ van Alfred.

Het gerucht hing al even in de lucht, maar bij het New York Magazine hebben ze simpelweg een vergrootglas uit de redactiela getrokken. Wat blijkt – ondersteboven en heel erg goed verborgen- in die mooie tas van Gorbatsjov steekt een glossy met als cryptische kop: ‘De moord op Litvinenko – een verdachte voor 7000 dollar’ . Zou het Kremlin nog ergens een vergrootglas hebben liggen? [via]