Het twitter-experiment

twitter_exerpiment.jpg

Voor De Nieuwe Reporter schreef ik ooit dat ‘twitter voor journalisten op termijn nog wel eens onmisbaar kan worden‘. Daarom tijd voor een experiment. Krijg ik als freelance journalist een reportage verkocht met behulp van twitter? Dit is het plan: Ik vlieg morgenavond naar Teheran en blijf er ongeveer twee weken. Vooral om van dichtbij mee te maken hoe men in Iran de Amerikaanse verkiezingen volgt. Het is een fascinerende paradox die je van het Midden-Oosten tot aan Rusland tegenkomt. Niemand wil iets met de Verenigde Staten te maken hebben, iedereen volgt het op de voet.Daar wil ik verslag van doen. Hoe denkt men in de koffiehuizen van Teheran over McCain? Hebben ze bij de krantenredacties de koppen ‘Zege voor Obama’ al klaarliggen? Ik schrijf een reportage op maat, in het Nederlands, Engels of Frans. Liever een reisverslag, column, achtergrondreportage of receptenboek? U vraagt, wij draaien. Wie ben ik? Bekijk hier een beknopt portfolio. Deal? Bel me +32 (0)486 173 498, of stuur een e-mail (olaf.koens@gmail.com) of stuur een bericht via Twitter. Ik hoor van u!

UPDATE: Yes we can! Zoals gelezen in Sp!ts van maandag 3 November 2008. Binnen 16 minuten reageerde Sp!ts hoofdredacteur Bart Brouwers (@brewbart) en was de deal gesloten. Gepitched, 16 minuten later verkocht en vijf dagen later in de krant. Experiment geslaagd. Journalistiek 2.0.

Les ukrainiens frappes de plein fouet par la crise

Obmin Valyut (#)

Après avoir fragilisé les systèmes financiers d’Europe occidentale, la crise débarque en Europe de l’Est et contraint les Etats criblés de dettes, comme l’Ukraine, à  se serrer la ceinture pour éviter l’effondrement.

L’ancienne République soviétique a déjà  nationalisé deux de ses plus grandes banques et demandé près de 12 milliards d’euros au FMI pour renflouer ses caisses. Sur les dernières semaines, le hryvnia, la monnaie nationale, a perdu 12 % de sa valeur et les demandes en matières premières (charbon, gaz naturel), une des principales sources de revenus du pays, ne cessent de baisser. Des effets qui se font sentir jusque dans la rue puisque plusieurs banques ont plafonné les retraits aux distributeurs automatiques à  150 euros par jour.

L’effet de la crise est en outre renforcé par l’instabilité politique qui ronge le pays depuis la rupture entre le Premier ministre Ioulia Timochenko et le président Victor Iouchtchenko. Au bord du précipice, le chef de l’Etat a été contraint de rappeler le Parlement, qu’il avait dissous deux semaines auparavant, et de repousser les élections au 14 décembre prochain. (continuer en francais / in English)

Een vliegende start in de journalistiek. Toch?

Even kennismaken: Casey Davison O’Brien, een Britse twintiger die op het punt staat een journalistieke carrière te beginnen. Hij heeft vijf jaar werkervaring in de NGO-sector, reisde meerdere malen dwars door verschillende delen van de wereld, spreekt een aardig mondje over de grens en heeft een goed taalgevoel. De vraag is: Waar begin je?

Het antwoord in Engeland is meestal: de ‘National Council for the Training of Journalists’ (NCTJ), een organisatie die cursussen en opleidingen in de journalistiek certificeert en zich opwerpt als hoeder van de kwaliteitspers. (meer bij De Nieuwe Reporter)

Paris, je t’aime (moi non plus)

Plots was er liefde en dus moesten we naar Parijs. Ik maakte mijn eerste mobiele telefoongesprek naar het buitenland. Bij het pension wouden ze niets van een reservatie weten. ‘Je komt maar gewoon, dan zien we wel of er plaats is.’ Vanuit Groningen lijkt alles verder, en dus vlogen we van Keulen naar de Franse hoofdstad. Achteraf bekeken was de reis van Groningen naar Keulen langer dan de TGV vanuit Amsterdam, maar daar ging het niet om.

Bij aankomst was het budget al overschreden. ‘Maar kom, mijn liefste, we doen gewoon als iedereen en springen over de tourniquettes heen’. Zo geschiedde. En natuurlijk werden we bij Port Daupine in de kraag gegrepen. ‘Geen woord Frans’, sliste ik. ‘Jij spreekt louter Russisch, ik Nederlands.’ We kwamen er af met een blaffende hond en een groepje agenten die grapten: ‘Au prison!’

Het aller- allergoedkoopste pension in Parijs ligt aan Rue Poisoinniere. Het zijn een paar Chinees gedecoreerde kamers met stapelbedden. We kregen een kleine kamer met twee stapelbedden. Wanneer je die aan elkaar schuift heb je een riante hoogslaper. Het was, achteraf bekeken, allemaal bijzonder romantisch. Het ontbijt om kwart over zeven sloegen we over. Het avondeten was meestal Chinees.

Een onschuldige tijd. Schattig bijna. Dat zou snel veranderen. Anderhalf jaar later was het allemaal alweer voorbij. Er gingen huizen, hotels, apartementen, telefoonrekeningen en vooral veel vliegtuigen voorbij. Die prille romantiek kwam nooit meer terug.

In 2008 bestaat het pension nog altijd. Nu betaal je 18 euro per nacht. Ik zat er met een Oekrainse transsexueel, twee verdwaalde Spanjaarden en vijf Kazachen. Die sliepen met z’n vijfen in de kleine kamer, en nu pakten ze hun koffers om terug naar Astana te gaan. ‘Een fantastische hoofdstad’, liet een kleine nerveuze jongen weten. Ik knikte. Ik had geen zin om uit te leggen dat ik dacht dat Astana de meest afschuwlijke stad ter wereld was.

Het ontbijt sla ik nog altijd over. Al was het maar omdat het uit niet veel meer bestaat dan toastjes voorverpakte jam en oploskoffie. Op zoek naar een supermarkt liep ik voorbij een parking die ik me vaag herinnerde. Ik staarde misschien een halve minuut naar de gevel toen ik me het weer herinnerde. De parking die een wasserette had moeten zijn.

Want drie jaar eerder stond ik daar met een tas vol vuile onderbroeken, BH’s, t-shirts en truien. ‘Lavage manuel’, dat moest toch gewoon handwas zijn? Ook goed. Een grote Ghanees piste bijna in z’n broek van het lachen. ‘Dat is een car-wash jongen, maar als het echt nodig is was ik ook je onderbroeken voor je!’

Parking

Litouwen en de strijd om de regio

‘De strijd gaat nu om de portals’, zegt Vladas ‘Het zijn relatief kleine marktaandelen, maar de slag moet nu online gewonnen worden. Dat gaat lukken.’ Ik zit in de auto met Vladas Sapranavicius, die ik nog ken uit Moskou. Hij is ongeveer een jaar geleden terug naar Litouwen gegaan om zich op de online-media te storten. Die markt is volgens hem ‘waanzinnig’. (bij De Nieuwe Reporter)

Vilnius (#)