De jongeren van de Oranje Revolutie hebben geen vertrouwen meer in de politiek. Of het nu de financiele crisis is of het gasconflict met Rusland, de helden van toen zijn niet in staat ze op te lossen. Toch is er een lichtpuntje. “Oekraine is één land.”

KIEV – Ze hebben elkaar ontmoet in de nadagen van de Oranje Revolutie. Bogdan (24) en Natalia (23). “Het was een romantische, bijna magische tijd. Er hing hoop en verandering in de lucht. Alles zou anders worden”, legt Natalia uit. “We hebben elkaars taal moeten leren. Mijn Oekrains was niet zo goed en zijn Russisch was zeker niet fantastisch.”

Natalia komt uit Marioepol, een havenstad in het zuid-oosten van Oekraine waar minder dan 10 procent van de inwoners het Oekrains als moedertaal heeft. Bogdan komt uit Ivano-Frankivsk in het westen van het land, waar juist bijna niemand Russisch spreekt. Ze werken beide bij een bank en wonen inmiddels al een paar jaar gelukkig samen in Kiev. Maar de magie van de revolutie is verdwenen.

In 2004 brachten weken van straatprotesten het regime van president Koetsjma ten val. Er kwamen nieuwe verkiezingen en in de begindagen van 2005 kreeg de held van de revolutie, Viktor Joesjtsjenko, het hoogste ambt. Joelia Timosjenko werd premier. Maar al na negen maanden bleek dat Joesjtsjenko en Timosjenko met elkaar overhoop lagen. De economische groei bleef uit en Timosjenko kon de hooggespannen verwachtingen niet waarmaken. Er kwamen nieuwe verkiezingen en Viktor Janoekovitsj, een felle tegenstander van de revolutie, werd premier. Weer konden de premier en de president niet door één deur en weer kwamen er verkiezingen.

“Er komt geen einde aan, het is een zooitje”, denkt Bogdan. “Daarom zitten we nu zonder gas. Ze maken er keer op keer een puinhoop van. Zelfs in West-Oekraine, waar de mensen vaak een hekel hebben aan Rusland, weten ze dat dit conflict te danken is aan onze volksvertegenwoordigers.”

Er is inmiddels overeenstemming tussen Rusland, Oekraine en de Europese Unie over de doorvoer van gas naar Europa. Rusland beschuldigde Oekraine vorige week van diefstal en draaide alle gaskranen dicht. Internationale waarnemers gaan er nu op toezien dat gas voor de Europese markt niet illegaal wordt aftapt.

“Maar er is nog veel meer aan de hand”, legt Bogdan uit. “Het land is een puinhoop. Kijk maar eens naar de koers van de nationale munt, de hryvnja. Die is de afgelopen weken met bijna 30 procent naar beneden gegaan. Natalia en ik hebben sinds 2005 keihard gewerkt. En onze leiders? Die doen niks.”

De afgelopen twee jaar had Oekraine economisch gezien weinig last van het politieke getouwtrek. De economie groeide met 8,6 procent per jaar en investeerders uit alle delen van de wereld trokken naar Kiev. Tot een paar maanden geleden. De mondiale-financiele crisis kwam hard aan in het land. En de politieke leiding is niet in staat de crisis het hoofd te bieden.

Toch is er een lichtpuntje. “Oekraine is één land”, denkt Natalia. “De tegenstellingen tussen het Oosten en het Westen zijn afgenomen. Zelfs de pro-Russische partij van Viktor Janoekovitsj realiseert zich nu al ruim een jaar dat de toekomst van dit land in de samenwerking met Europa ligt.”

Bogdan geeft haar gelijk. Er ontstaat volgens hem een soort nationaal bewustzijn “Neem bijvoorbeeld mijn overgrootmoeder die vorig jaar is overleden. Ze heeft de hongersnood van de beginjaren ‘30 overleefd, de Tweede Wereldoorlog meegemaakt, mensen naar de Sovjet-kampen zien verdwijnen, de Sovjet-Unie uit elkaar zien vallen en pas de laatste jaren voelde ze zich thuis in dit land. Dat is een goed teken.”

Spijt van de revolutie hebben ze niet. “Dit land is voorgoed veranderd. Maar of het ooit een echte democratie zal worden, zoals ons beloofd is tijdens de revolutie? Wij hebben er geen vertrouwen meer in.”

This entry was posted on Sunday, January 11th, 2009 at 7:09 pm and is filed under tags:GPD, Kiev, Russia, Ukraine. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.