Na afloop van een thuiswedstrijd van Zenit in het Russiche Sint-Petersburg liet trainer Dick Advocaat weten dat hij ‘nog niets getekend had’, waarmee hij doelde op de overeenkomst om tot 2012 de Belgische nationale ploeg te trainen. Toch bevestigde hij zijn komst als trainer.

Dick Advocaat na afloop van de wedstrijd Zenit – Koeban. Foto: Olaf Koens

In het zonovergoten Petrovski-stadion in Sint Petersburg won Zenit, de club waar Dick Advocaat sinds drie jaar aan het roer staat, met 2 – 0 tegen ‘Koeban’, een club uit de Zuid-Russische stad Krasnodar. Tegenover de Gazet van Antwerpen kwam hij na afloop van de wedstrijd de gang van zaken toelichten. ,,Ik heb al eerder gezegd dat Zenit mijn laatste club is. Voor een club moet je zeven dagen per week in de weer zijn. Tegen het eind van het jaar ben ik 62. Het is tijd voor een ander leven.” In eerdere berichtgeving had Advocaat al laten weten een volgende stap in zijn carriere dichter bij huis te zoeken. ,,Dat betekent dat er een mogenlijkheid is om naar Belgie te vertrekken. Maar ik heb nog geen contract getekend.”

,,Maar de kans is behoorlijk groot”, voegde hij daar aan toe. Advocaat ontkende niet dat zijn raadsman in Belgie reeds zijn medewerking had toegezegd. ,,Hij is de baas”. En met die dubbelzinnige woorden bevestigt de Hagenees zijn komt naar de Rode Duivels. Hij wou niet bevestigen waar de onderhandelingen van zijn contract precies over gaan of waneeer hij denkt zijn contract te ondertekenen. Advocaat volgt naar eigen zeggen de verrichtingen van de Rode Duivels in Japan, maar wil over de stuntelige gang van zaken niets kwijt. ,,Dat is mijn taak nog niet.”

Aanvaller Igor Semsjov wist in de 39e minuut het eerste doelpunt te maken. De keeper van Koeban stopte de bal, maar liet deze uit zijn handen rollen waarmee het eerste doelpunt in een reeks tegenslagen voor de ploeg een feit was. In de 45e minuut scoorde Konstanin Zyrjanov een tweede doelpunt. Zenit won in 2007 de Russische eerste divisie (premjer-liga) en sleepte een jaar later de UEFA-cup binnen. Na eerder in de competitie van Dinamo Moskou en CSKA Moskou verloren te hebben boekte de ploeg van Advocaat vandaag eindelijk weer een overwinning.

Fans zijn niet gelukkig met het vertrek van Advocaat. ,,Eerst ging Arsjavin, nu gaat ook onze trainer. We zijn populair geworden en nu vertrekken al onze helden”, zei Igor Lebedev (29) Toch koestert hij geen wrok tegen de Hagenees. ,,Hij heeft Zenit, Sint-Petersburg en Rusland op de kaart gezet. Hij zal hier altijd welkom zijn.” De oud-bondcoach van het Nederlands Elftal zal in Belgie, mits hij tekent, tot het EK van 2012 aan de slag gaan. Bert van Lingen die ook bij Zenit met Advocaat samenwerkt zal assitent-bondcoach worden.

De Russische overheid is naarstig op zoek naar manieren de ingestortte economie uit het slob te trekken. Het midden- en kleinbedrijf moet voor nieuw economisch elan en werkgelegenheid zorgen. Maar voor de zelfstandige ondernemer is de Russische bureaucratie en corruptie een enorme hindernis.

Dimitri Medvedev tijdens het Wereld Economisch Forum in Davos

,,Ik kan maar beter gewoon met een kraampje op straat gaan staan, dit is niet te doen.” Ilja Gortsjev (47) opende twee jaar geleden zijn eigen elektrowinkel. Hij verkoopt zekeringen, koperdraden, stopcontacten en lampjes in een kleine winkel vlak buiten het centrum. ,,Mijn zoon is jurist, als ik zijn steun niet had gehad was ik allang kopje onder gegaan.”

De middenstand heeft het niet makkelijk in Rusland. Deze week ontbood president Dimitri Medevev enkele tientallen ondernemers bij zijn residentie vlak buiten Moskou. Hij liet weten dat ‘Rusland zonder succesvol ondernemerschap geen toekomst heeft’ en voorspelde dat leningen binnenkort goedkoper zouden worden. Enkele aanwezige ondernemers klaagden dat het lastig is buitenlands materiaal te importeren en dat de rente op kredieten soms wel oploopt tot 24 procent.

Deze week kwamen de desastreuze kwartaalcijfers over de Russische economie naar buiten. In de begroting werd al rekening gehouden met een krimp van 2,2 procent, maar in het eerste kwartaal ging de economie met ruim 9 procent achteruit. Bovendien is de werkloosheid flink toegenomen. Waar in februari van dit jaar nog 8,5 procent werkloos zit inmiddels ruim 10 procent zonder werk. Ook werd deze week bekendgemaakt dat corruptie in Rusland nauwelijks is afgenomen. Corruptiebestrijding is een van de speerpunten van Medvedev, maar ruim een jaar na zijn aantreden als president is er weinig veranderd. Vooral de politiediensten en lokale overheiden zijn corrupt.

Gortsjev kan daar over meepraten. Het is voor de kleine ondernemer niet gemakkelijk in Rusland. ,,Ik moet iedereen betalen”, legt hij uit. ,,De gemeente, de brandweer, de politie, de belastinginspecteur, de waterleiding en het stroombedrijf. Er is altijd wel een probleem waar ik de portemonnee voor moet trekken.” Volgens Gortsjev begon dat al toen hij zijn zaak kwam registreren. ,,Ik moest een week in de rij staan. Daar heb ik natuurlijk geen tijd voor en dus heb ik iemand moeten betalen die voor mij in de rij is gaan staan.”

Betrouwbare gegevens zijn moeilijk te vinden, maar volgens schattingen zijn er ruim 1 miljoen zelfstandige ondernemingen in Rusland die gezamenlijk ongeveer 10 miljoen mensen in dienst hebben. Getallen die procentueel gezien in het niet vallen bij cijfers uit de Europese Unie. Grote bedrijven en multinationals doen het beter op de markt, ze huren juristen in die het gevecht met de bureaucratie aangaan. Kleine ondernemers durven daar vaak niet eens aan te beginnen.

Toch zijn er lichtpuntjes. De autoriteiten beginnen in te zien dat een florerende middenstand de werkloosheid tegengaat en de economie ten goede zal komen. In Sint-Petersburg opende het stadsbestuur onlangs een loket waar ondernemers met al hun vragen terecht kunnen. Zelfstandigen kunnen er een gunstige lening aanvragen en sommigen krijgen van het stadsbestuur zelfs een boekhouder toegewezen. Volgens analyste Anna Oestijants is er langzaam maar zeker een verandering gaande. ,,Wanneer je als ondernemer tot een jaar geleden de autoriteiten benaderde dacht men altijd dat je geld wou hebben. Het bedrijfsleven en de middenstand heeft vooral steun en erkenning nodig. En dat beginnen ze eindelijk in te zien.”

Israel – a spiritual place in the Holy Land? A country to relax, get yourself together and experience some biblical epiphany? Yeah right. Maybe in Jerusalem, but surely not in Tel-Aviv, the white city that just doesn’t stop clubbing, dining and dancing (for Element Moscow)

No matter what time of the year you’ll fly, you’ll always will be surprised by the intense heat that slaps you in your face as soon as you set a step outside of the airport. Better put sunglasses on, as Tel-Aviv is a bright- shiny and foremost white city. Even at night the city’s lights shine. You’ll sense there is a party going on, and probably you’re right.

Those who fear the harsh sounds of Hebrew shall not worry, Russian is widely spoken through the city. Taxi drivers, travel-agency’s, businessmen and even police-officers speak fluent Russian. If they or their parents didn’t migrate to Israel from the Soviet-Union they’ve learned it in school. And if your Russian isn’t all that: English will get you everywhere.

Tel-Aviv is famous for it’s sparkling nightlife and most of it’s clubs and bars are all found around the marina in the northern part of town. TLV is the biggest of them all, and it’s bigger then you can imagine, their fantastic sound-system will blow you away. Not in the mood yet? Head out for some fresh oysters in the nearby seafood restaurant Mol-Yam. Bored with oysters? Do as the author did several times and try the grilled langoustine. When ready to go again, just hop in and out of all the little bars, pubs and discotheques in the port-area.

After a couple of days you’ll discover that boulevard Rothschild is the central place of all activity in Tel-Aviv. It’s got amazing trees on each side and a couple of nice fountains, small parks and kiosks circled around the city. Now with ‘kiosks’ you’ll probably think of the Muscovite cabins in which angry women sell you cigarettes and beer. In Tel-Aviv, it’s amazing little espresso-bars and even whops a full-blown technicolor sushi-bar. In case you’re fond of chocolate, make sure to get a hold of a little box of Max Brenners chocolate.

Rothschild boulevard crosses Allenby-street, which heads straight for the beach. The complete coastline of the city is one big beach which, apart from when the sun is at it’s peak, is packed. You thought Israel was a conservative country? Think again. Ladies, bring the best bikini you have and men, or fear being laughed at by handsome Israeli’s. When the sun goes down, have a stroll towards Jaffo, the old Arabic port just half an hour away by foot. There’s a small harbour, a little market square and hundreds of nice little eateries.

One a lost night, head for Scotts Pub on Allenby Street and try your hand on the cracked and cripple pool table where locals and foreigners alike hang around, watch football-games and drink pints. The place gets pretty rough towards the morning, so make sure to get out before things get out of hand. On quiet moments, it’s the best place in town to find Israeli soldiers, foreign volunteers and airforce-pilots amoung your news friends. Scott’s army of pretty barmaids will happily serve you burgers while drinking.

To fight early morning hangovers, we recommend 0,7 liters of freshly squeezed and mixed fruits. Go to Sheinkin-street and you’ll find loads of them. Although they all look a like and all have the same owner, we’ve got the best drinks at the last of them down the road from Allenby. It’s all fresh and for the equivalent of 100 roubles you’ll have enough vitamins to last for another 24 hours in Tel-Aviv.

TIPS FOR TRAVELERS:

• Where to stay — If you want to stay in style, consider ‘Hotel Montefiore‘, which hosts elegant rooms, wonderful terraces and comes with a personal library. Yes. A personal library. Otherwise, head down to the boulevard and check in one of the many Hiltons, Sheraton’s or Holiday Inn’s

• Visas — Earlier this year, Israel cancelled visa’s for Russian nationals. It does however pose a set of different rules and conditions, one of them includes having a return ticket back to where you came from. Whatever passport you have, it’s always good to check up on the lastest rules with your local Israeli embassy.

• Money — They call them shekels and they are made out of plastic. Don’t bother changing your rubles into dollars in Moscow as in Tel-Aviv they’ve got better exchange rates. ATM’s are everywhere, credit-cards are accepted and here and they you can pay in dollars.

• Getting there — Nearly every international Russian airline has a direct connection to Tel-Aviv. El-Al departs from Domodedovo, and has the record of the worlds safest airline. It also has the toughest security check you’ll ever experience. On a budget? Consider a stopover in Kiev with Aerosvit that has good deal to Israel.

• Getting around — Tel-Aviv has a network of marshrutka’s around the city. They’re cheap and fast. You left Russia exactly because of marshrutka’s? Just flag down on of the many white cabs. The ‘non-labeled’ ones are private taxi’s, the ones that carry a flag are owned by bigger companies, the latter of which is the cheaper and safer choice.

Ik vroeg me nog waarom die knalrode BMW zo pontificaal bij mij voor de deur stond. Het was ergens in de zomer van 2007 en ik vierde mijn verjaardag. Mijn Russische vrienden hebben de goede gewoonte hun eigen vrienden en kenissen mee te nemen naar feestjes. Zo was ik het hele jaar door op verjaardagen van anderen en nu stonden er dus zo’n 80 feestgangers in mijn huis, waaronder de eigenaar van de auto.

Sergej was een sympathieke jongeman. Het sprak vloeiend Engels en Frans, had veel goede connecties binnen het Kremlin en was – zo fluisterde men – schatrijk. We raakten goed bevriend. Zijn vader was eigenaar van een gasbedrijf dat zaken deed met Gazprom. Sergej was, ondanks zijn 22 jaren, onderdirecteur. Jong, gehaaid en rijk. We noemden hem ‘de mini-garch’, hij was hard op weg een serieuze oligarch te worden. In zijn rode BMW reden we die zomer van het ene luxe tuinfeest naar het andere. Er werden vaten champagne overgevlogen. Ik zag bekende Amerikaanse popartiesten optreden bij kinderfeestjes. Het woord ‘crisis’ kwam uit de jaren ‘90, op deze feestjes zag niemand een vuiltje aan de lucht.

Behalve Sergej. ,,Dit gaat niet lang meer duren”, zei hij vaak. ,,Iedereen is ergens bang voor, daarom geven ze nu alvast zoveel mogenlijk geld uit.” Voor hem viel het doek al een paar maanden later. Zijn vader viel uit de gratie bij het Kremlin, het huwelijk van zijn ouders liep stuk en Sergej zat plots zonder geld. Zoals de meeste Russen had hij geen cent spaargeld. Sergej trok een paar weken bij mij in. We reden nog altijd in de rode BMW, alleen had Sergej geen geld meer voor benzine. Die betaalde ik dus maar. Een maand later had de credit-cardmaatschappij beslag laten leggen op de auto. Sergej was ondergedoken.

Hij was niet alleen op de vlucht voor zijn schuldeisers, vooral voor het Ministerie van Defensie moest hij zich verstoppen. Omdat hij nooit de universiteit had afgemaakt moest hij alsnog in dienst. Dat is, zeker voor een gevoelige jongen met een zwak voor maatpakken en kaviaar, geen pretje. Hij trok zich terug in een klein dorpje buiten Moskou en begon aan wat hij noemde ‘de terugtocht’. ,,Ik heb een half jaar nodig, dan ben ik er wel weer.” Hij kocht met geleend geld partijen CD-roms uit China, handelde in olie, deed zaken in de persoonsbeveiliging en kocht het patent op een anti-tankwapen uit Duitsland.

Het duurde ruim een jaar tot Sergej weer van zich liet horen. Hij was broodmager en had zijn jeugdige blik verloren. Hij liet me trots zijn paspoort zien. Niet alleen was hij afgekeurd voor dienst in het leger, ook had hij een verblijfsvergunning voor Frankrijk weten te bemachtigen. ,,Dat heeft me een vermogen gekost, dat begrijp je.”

We spraken nog eens af in Parijs en sindsdien heb ik weinig van hem vernomen. Tot een paar weken geleden. Hij was in Nice, en hij vond het er fantastisch. ,,De restaurants zijn hier goedkoper dan in Moskou! Dat geloof je toch niet?” Het is waar. Wie vijftig euro te besteden heeft komt in een goed restaurant in Moskou niet veel verder dan een voorgerecht. ,,En die Europeanen zijn behalve rijk ook nog eens gelukkig.” Hij legde het uit. ,,De mensen hier maken zich nergens zorgen om. Ze werken niet eens! Wie rijk is in Rusland heeft altijd maar kopzorgen, je bent de hele dag bezig dat geld niet kwijt te raken. Hier heeft men het gewoon.” Ik moest er om lachen, vooral omdat het waar is. ,,Wanneer kom je terug?”, vroeg ik. ,,Daarom bel ik”, zei Sergej. ,,Ik heb even geen geld meer. Zou je een vlucht naar Moskou voor me kunnen boeken?”

Afghanistan vraagt de Russen om de heroïneproductie te helpen bestrijden. Rusland heeft daar zelf ook baat bij, want langs de poreuze grenzen van Centraal-Azie liggen de heroineroutes naar de Russische markt wagenwijd open. Nog nooit waren er zoveel verslaafden in Rusland, een probleem dat men langzaam maar zeker onder ogen ziet.

Jonge verslaafden in Sint Petersburg, door kr4gin op Flickr

Bij het metrostation Tsjertanovskaja in het zuiden van de Russische hoofdstad spreekt iedereen er schande van. ,,Het zijn net spoken, zo wit. Vooral in de winter kijk je dwars door ze heen”, weet Tatjana (30) die sigaretten verkoopt in een ondergrondse passage. ,,En de politie laat ze gewoon liggen, ze durven ze niet aan te raken”, voegt ze er aan toe.

Rusland wordt de laatste jaren overspoeld met heroïne uit Afghanistan. In Centraal-Aziatische landen als Tadzjikistan, Oezbekistan en Kazachstan sijpelt de illegale drugs gemakkelijk door de vrijwel open grenzen met Rusland. Volgens de officiele cijfers zijn er zeker 2 miljoen verslaafden in Rusland, iedere dag komen er ongeveer 80 gebruikers om het leven. Sinds 2001 is de hoeveelheid Afghaanse heroïne in Rusland vervierenveertigvoudigd.

De Afghaanse vice-president Karim Halili bracht deze week een bezoek aan Moskou en vroeg de Russen bij te dragen aan de bestrijding van de illegale teelt en smokkel. Rusland zegde samenwerking toe en is bezig verschillende drugskartels in Rusland en de Centraal-Aziatische landen in kaart te brengen. Volgens Viktor Ivanov van het staatsorgaan dat zich bezighoud met de bestrijding van drugs zijn de problemen begonnen toen de NAVO het land binnenviel. ,,Wij willen dat de NAVO gewoon z’n werk doet, de regio in het gareel houdt en ook de drugsbestrijding aanpakt.”

De enorme toestroom van Afghaanse heroïne is goed zichbaar in Jekaterinburg, een Russische miljoenenstad dicht bij de grens met Kazachstan. Evgeni Maljonkin van de stichting ‘Stad Tegen Drugs’ werkt er al tien jaar met allerlei verslaafden. ,,Sinds de Amerikanen in Afghanistan aan de slag zijn gegaan is de hoeveelheid heroïne hier enorm toegenomen. Wij hebben afkickprogramma’s en werken goed samen met de autoriteiten, maar in de regio en in de kleinere steden en dorpen is het een drama.”

Rusland begint langzaam het enorme drugsprobleem onder ogen te zien. Volgens de officiele cijfers is zeker twee procent van de Russische beroepsbevolking verslaafd aan heroïne. Sommige experts spreken zelfs van een epidemie. Bovendien zijn heroïneverslaafden in Rusland vaak jongeren. Maljonkin: ,,Net als in de rest van de wereld beginnen de meeste drugsverslaafden hier met marihuana of XTC. Maar omdat de heroïne zo goedkoop is geworden schakelen veel jongeren hier in een vroeg stadium al over op heroïne, met alle gevolgen van dien.”

De Russische overheid heeft amper beleid of programma’s voor de opvang van verslaafden of de verstrekking van medicijnen of injectienaalden. Drugsgebruikers worden meestal gewoon opgepakt en in het gunstigste geval doorverwezen naar liefdadigheidsinstellingen. Meestal komen ze echter in de gevangenis terecht. De samenwerking met de Afghaanse overheid is volgens Maljonkin een stap in de goede richting, maar de oplossing is volgens hem veel simpeler: ,,Men moet hier simpelweg de grenzen sluiten. Iedereen met een paspoort kan op dit moment de grens over. Dat moet anders, bijvoorbeeld door een visumplicht in te voeren. Wanneer de grenzen dichtgaan is het hele probleem zomaar afgelopen.”

Het is al dagen onrustig in Georgië. Een langdurig protest in Tbilisi werd de kop ingeslagen en eerder deze week kwam een legerdivisie in opstand. Georgië wijst met de beschuligende vinger naar Rusland. Ondertussen houdt de NAVO een militaire oefening in het onstuimige gebied. Er woedt een mini-Koude Oorlog in de Kaukasus.

Een Georgische marktkoopvrouw in Tbilisi, door tomaradze

Een protest van de Georgische oppositie dat al weken aan de gang is werd woensdagnacht door de politie met geweld uit elkaar geslagen. De positie van president Micheil Saakasjvili wankelt, de demonstraten zijn inmiddels weer terug. Ze willen dat Saakasjvili de verantwoordelijkheid neemt voor de desastreuze oorlog met Rusland afgelopen zomer. Volgens het regime-Saakasjvili krijgt de oppositie steun uit Russische hoek.

Afgelopen dinsdag brak er ‘muiterij’ uit op een Georgische legerbasis. Volgens de berichten waren de opstandige soldaten van plan de NAVO-oefeningen te verstoren. Op de Georgische televisie was te zien hoe de president de opstandige militairen de les las. Volgens sommige analysten is het hele gebeuren door Saakasjvili in scene gezet. Hij brengt de oppositie in diskrediet en weet het westen er nogmaals van te overtuigen dat Rusland op het punt staat zijn kleine Kaukausrepubliek over te nemen.

Hoewel Rusland formeel alle betrokkenheid ontkent houdt het sinds jaar en dag een vinger in de pap te in de Kaukasus, een gebied dat men in Moskou aanmerkt als de ‘Russische achtertuin’. De belangen zijn groot. Rusland maakt geen geheim van de ambitie alle voormalige Sovjet-republieken onder controle te krijgen. Ondertussen doen ook de Verenigde Staten en de Europese Unie hun best voet aan de grond te krijgen in de Kaukasus. Een mini-Koude Oorlog.

De NAVO is Rusland nog altijd een doorn in het oog. Het militaire bondgenootschap doet er volgens veel Russen alles aan het land ‘te omsingelen’. Rusland is dan ook fel tegen de pogingen van Oekraine en vooral Georgië lid te worden van het bondgenootschap. De oefeningen die op dit moment plaatsvinden in Georgië zijn volgens Rusland provocerend. ,,Men zou beter in een psychiatrisch ziekenhuis kunnen oefenen dan in Georgië”, liet Dimitri Rogozin weten, de Rusissche ambassadeur bij de NAVO.

Ook olie en gas speelt een rol in het conflict. Het Kaukausgebied heeft heeft toegang tot gas- en olievoorraden in de Kaspische Zee. De twee andere Kaukasuslanden, Azerbeidzjan en Armenië, hebben goede banden met Rusland. Alleen Georgië is opstandig. Wanneer de hele Kaukasus in het gareel wordt gehouden heeft Rusland het overgrote deel van de energietoevoer naar Europa in handen.

Nog belangrijker is misschien wel wraak. De ‘rozenrevolutie’ van 2003 in Georgië en de Oekrainse ‘oranjerevolutie’ van 2004 bracht een anti-Russisch sentiment op gang. In Moskou werden niet alleen maatregelen genomen om dergelijke opstanden in Rusland tegen te gaan, ook de samenwerking met beide landen werd opgeschort. Oppositiepartijen in zowel Oekraine als Georgie kunnen rekenen op Russische steun en het Kremlin doet er alles aan de democratiseringsprocessen in deze landen te frustreren.

De vijfdaagse oorlog in Georgië afgelopen zomer was daar het hoogtepunt van. Doordat Rusland nu defacto de baas is in Abchazië en Zuid-Ossetië hoopt het de situatie in de Kaukasus verder onder controle te krijgen. Beide gebieden liggen op steenworp afstand van Tsjetsjenië, de Russische deelrepubliek waar het nog altijd onrustig is. Rusland duldt geen tegenspraak in haar achtertuin.