‘En wat als ik het dubbele betaal?’

Ben je nu nog niet in Azerbeidzjan? De ambassade in Tbilisi liet weten dat er tot volgende week geen visa’s worden afgegeven. Het land zit nog altijd op slot, maar ik blijf het proberen!

Het enige over de Azerbeidzjaanse verkiezingen in de Nederlandse pers is dit beknopte ANP bericht. Natuurlijk, waarnemers zagen intimidatie en diskwalificatie, mensenrechtengroepen en de oppositiebewegingen beschuldigen de regering van inperking van democratische vrijheden. Maar hoe zit dat precies?

De gortdroge OVSE-rapporten geven een kijkje in de keuken. De auteurs van zulke rapporten lopen op eieren, maar wie het aandachtig leest haalt er belangrijke informatie uit. ‘Limitations of media freedom and freedom of assembly, and a deficient candidate registration process further weakened the opposition and made vibrant political discourse almost impossible‘. Dat wil zeggen, de oppositie mocht niet de straat op en kon zich maar met moeite verkiesbaar stellen.

Deze video laat goed zien hoe een gemiddelde stembusgang er uit ziet. De man die het stembureau moet verlaten is een waarnemer van een oppositiepartij. Terwijl niemand kijkt proppen de stembureauleden honderden extra papiertjes voor de regerende partij in de bus. En door het hele land heen rijden buslandingen ambtenaren, fabrieksarbeiders of militairen die bij ieder stembureau nog een keer mogen stemmen.

Maar hoe kan het dat er hier zo weinig over bekend is? Simpel. De grootste nieuwssites in het land, news.az, today.az en trend.az (Russisch) staan onder strikte overheidscontrole. Journalisten van onafhankelijke media worden opgepakt, opgesloten en tegengewerkt, net als deze twee bloggers die nog altijd in de gevangenis zitten. De enige objectieve informatie die het land vertaal komt van een paar twitteraars (1,2,3). En de buitenlandse pers? Die krijgt geen visum of mag op gesponsorde persreizen.

In 2006 was ik in Baku voor een gesprek bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Een goedlachse hoge ambtenaar zette me een kop koffie voor en legde uit hoe het kan dat het land goede betrekkingen heeft met Rusland, Amerika, de Europese Unie en met Turkije. Maar na een kwartier krijgt het gesprek een vreemde wending. Hij vraagt wat mijn eigen indrukken zijn en hoeveel ik eigenlijk verdien als journalist. ‘Het is natuurlijk de eindjes aan elkaar knopen als freelancer’, zegt hij. Ik knik. ‘Wat nu als ik je heb dubbele betaal. Gewoon, per maand. Dan krijg je er een mooi appartement in Baku bij en vraag ik je alleen om een paar keer per jaar langs komen. Je hoeft niet eens gunstig te schrijven, echt niet. Lijkt het je wat?’ Ik verslikte me in mijn koffie en heb altijd gedacht dat het een grapje was. Maar sinds vandaag weet ik waar ik was komen wonen.

2 thoughts on “‘En wat als ik het dubbele betaal?’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>