• De Danseartstraat is Brussel in het klein. Het begint druk, je ziet er mooie restaurants, gekke kledingwinkeltjes, een sympathiek plein, een uitgerookt cafe en een fantastische boekenzaak. Dan zie je een eerste nachtwinkel, een tweede. Belgisch ““ Turkse voetbalkantines, auto”™s met lekke banden, kebabzaken en aan het eind van de straat zijn de belwinkels gesloten door deurwaarders.
• Op oudere verkeersborden is “˜Rue”™ vertaald als “˜Steenstraat”™. Danseartsteenstraat.
• Marokkaanse meisjes in Brussel zien er steeds mooier uit. Donker haar, donkere ogen en een sluikse blik. De opgeschoten gasten die er altijd naast lopen zijn geen spat veranderd.
• In de Brusselse metro speelt David Bowie. Toen ik alsnog verdwaalde klonk zowaar U2. “œBut I still haven”™t found, what I am looking for!“
• In de GB-supermarkt, een verademing na twee maanden Sovjet-eten, draaide men een album van Bob Dylan. “œFantastische muziek”, zeg ik tegen het meisje achter de kassa. Ze bedenkt zich. “œZijn er veel mensen die dat leuk vinden?”, vraagt ze. “œDit is Bob Dylan”, zeg ik. “œDat is geen kwestie van leuk vinden of niet”. “œCa me nerve“, zegt ze. En ik maar denken dat Dylan een idool was.

Shims of lighted buildings in the fog deem from far away. It happens all of a sudden. Just a second ago you were drinking drafted beer in a café ““ the usual happens. A woman sits and stairs out of the window, two Bulgarians sip away a glass of wine. Some argue about a bill and a drunk husband falls from his chair. Then, out of nothings those buildings. The escalators that never work. A kiss. The metro blows away, a turn, more stairs and there you are: Rue de l”™Avenir. This should be “˜Wordingsstraat”™ in Dutch, but be graceful to heavens that it”™s not. This street is not registered with the city-council, it not on maps sold in cigarette-stores where old men argue about last week”™s news.

In Brussels I lived around the corner of the ‘Louise’ area, an expensive shopping area. I somehow enjoyed the flamming advertisment that led its light on passers-by, including myself. The store just on the corner of my tramstop had a slogan that never changed for a year; ‘life is so much better in style’. Better than the picture is the slogan that comes along with it; ‘Voyage-t-on pour decouvrir le monde ou pour le changer?‘