UPDATE – recensie Matten #6 door Chessvibes

Dan is er een sympathiek artikel van Olaf Koens over het Brusselse schaakcafé Greenwich. Dit is het artikel dat Alexandra Besuijen had willen schrijven, want het gaat ook over rare schakers en hun gewoonten. Maar waar Besuijen schakers ziet als ‘vaststaande’ persoonlijkheden – en dus vervalt in clichés – beschrijft Koens de onvermijdelijke veranderingen die de tijd zelfs in de meest stereotype schakersbohémien achterlaat. En toch, natuurlijk, overwint de liefde voor het schaakspel. Koens’ artikel, ook met liefde geschreven, is een mooi en oprecht eerbetoon aan deze karakteristieke wereld.

Ergens in 2006 liep ik voor het eerst voorbij aan de Greenwich, ik had een paar straten verderop pas een huisje gehuurd en verdwaalde regelmatig in de kleine straatjes tussen het Sint Goriksplein en de Antoine Dansaertstaat. Het stikt er van de cafe’s.

,,En nu moet je me een echt Belgisch cafe laten zien”, zei ze. Ik had Natasja het huis laten zien, kennis laten maken met de buren, ze had het vliegveld gezien en na bijna 14 uur reistijd dacht ik dat mijn nieuwe liefde het liefst zou gaan slapen. ,,Een echt Belgisch cafe met van die oude mannetjes die schaken.”

We gingen naar de Greenwich. Ik leerde later pas dat het cafe in sommige reisgidsen een eervolle vermelding heeft vanwege ‘de oudste en meest authentieke toiletten van de stad’. Manshoge urinoirs waar je als man in moet stappen. De vrouwen moeten zich behelpen op een onverlicht toilet in een hoek. Het hele cafe leek de afgelopen 100 jaar niet veranderd.

Voor de pintjes moesten we direct afrekenen, iets wat nog altijd weinig voorkomt in Brussel. Toen ik een schaakspel pakte en de stukken opzette kreeg ik te horen dat we alleen ‘op de tafels in het midden’ mochten spelen. Er was niets te eten. In een hoek van het cafe sliep een zwerver. Natasja pakte haar jas en liep de zaak uit.

,,Is dit het nou?” vroeg ze? ,,Dat Belgie van jou met die fantastische cafe’s waar je zo vol van bent?” Ik kon er geen antwoord op geven. Ze zweerde er nooit meer terug te komen. Ik vond het wel wat. Tussen mij en Natasja is het nooit wat geworden.

De rest van het verhaal over het Brusselse schaakcafe Greenwich leest u in #6 van Matten, de ‘hard-gras’ van het schaken. Koop dat tijdschrift! Het ligt voor het oprapen bij de betere boekhandel, of bestel het hier! Inclusief de foto’s van Alfred Klomp, de exodus van de schakers en het wonderbaarlijke verhaal van de serveerster die ‘het niet zo op spelletjes heeft…’

#

(…)

(more…)

A couple of days ago quite a bunch of police-cars flocked around the building. Nothing special, except for a very cute blonde policegirl. That day I was running in and out the appartment, and I didn’t pay too much attention to everything that was going on. When, later that evening, an officer was smoking in my hallway – I told him to go and smoke outside. He did, but started vomiting instantly. Only now I know why.

Drame de la solitude, de l’indifférence. Peu importe le nom que l’on donne, le constat est là. Roger et Ghislaine, 69 ans, sont décédés sans que personne ne s’en soucie. Ni la famille ni les voisins. Seul le concierge de l’immeuble dans lequel ils habitaient depuis des années, situé quai du Batelage, à Bruxelles, a été alerté… Mais pas tout de suite…. Il aura fallu 8 mois. Pendant 8 mois, personne dans cet immeuble de 22 étages n’a remarqué que le couple de sexagénaires ne sortait plus de son appartement situé au 14e étage.

http://www.dhnet.be/infos/faits-divers/article/195867/morts-depuis-le-mois-de-juin.html

“Doar stoat ‘voor onderdanen van de Europese Gemeenschap’. Skattigke, zoude gij denke da wij da ook zijn?”
“Oah, da bennu dur zo veul hein!”
“En doar stoat ‘alle paspoorten’, Skattigke, hebbe gij alle paspoorten meugenome?”
“Joa”

[...]

“Dan goannu we doar maar heen hein”.

• De Danseartstraat is Brussel in het klein. Het begint druk, je ziet er mooie restaurants, gekke kledingwinkeltjes, een sympathiek plein, een uitgerookt cafe en een fantastische boekenzaak. Dan zie je een eerste nachtwinkel, een tweede. Belgisch – Turkse voetbalkantines, auto’s met lekke banden, kebabzaken en aan het eind van de straat zijn de belwinkels gesloten door deurwaarders.
• Op oudere verkeersborden is ‘Rue’ vertaald als ‘Steenstraat’. Danseartsteenstraat.
• Marokkaanse meisjes in Brussel zien er steeds mooier uit. Donker haar, donkere ogen en een sluikse blik. De opgeschoten gasten die er altijd naast lopen zijn geen spat veranderd.
• In de Brusselse metro speelt David Bowie. Toen ik alsnog verdwaalde klonk zowaar U2. “But I still haven’t found, what I am looking for!”
• In de GB-supermarkt, een verademing na twee maanden Sovjet-eten, draaide men een album van Bob Dylan. “Fantastische muziek”, zeg ik tegen het meisje achter de kassa. Ze bedenkt zich. “Zijn er veel mensen die dat leuk vinden?”, vraagt ze. “Dit is Bob Dylan”, zeg ik. “Dat is geen kwestie van leuk vinden of niet”. “Ca me nerve”, zegt ze. En ik maar denken dat Dylan een idool was.

Shims of lighted buildings in the fog deem from far away. It happens all of a sudden. Just a second ago you were drinking drafted beer in a café – the usual happens. A woman sits and stairs out of the window, two Bulgarians sip away a glass of wine. Some argue about a bill and a drunk husband falls from his chair. Then, out of nothings those buildings. The escalators that never work. A kiss. The metro blows away, a turn, more stairs and there you are: Rue de l’Avenir. This should be ‘Wordingsstraat’ in Dutch, but be graceful to heavens that it’s not. This street is not registered with the city-council, it not on maps sold in cigarette-stores where old men argue about last week’s news.

In Brussels I lived around the corner of the ‘Louise’ area, an expensive shopping area. I somehow enjoyed the flamming advertisment that led its light on passers-by, including myself. The store just on the corner of my tramstop had a slogan that never changed for a year; ‘life is so much better in style’. Better than the picture is the slogan that comes along with it; ‘Voyage-t-on pour decouvrir le monde ou pour le changer?‘