Terwijl winkelcentra en markten geplunderd werden riep de Kirgizische oppositie donderdagmorgen een nieuwe regering uit. De Kirgizische president Bakijev lijkt spoorloos maar liet over de radio weten ‘geen enkele reden’ te zien op te stappen. Amper twee dagen na het begin van de gewelddadige protesten lijkt de machtswisseling in Kirgizià« een feit.

,,Noem het een revolutie, noem het een volksopstand. Het is hoe dan ook onze manier om duidelijk te maken dat we democratie en rechtvaardigheid willen”, liet de nieuwe zelfbenoemde Kirgizische premier Roza Otoenbajeva (59) weten tijdens een chaotische persconferentie woensdagnacht in het parlementsgebouw dat eerder die dag nog aan puin geslagen werd. De oppositie liet weten dat er een tijdelijke regering op poten is gezet die zes maanden het land zal besturen. President Koermanbek Bakijev is spoorloos, maar liet donderdagmiddag nog tegenover een Russisch radiostation weten ‘geen enkele reden’ te zien om op te stappen. Activisten sloegen eerder de minister van Binnenlandse Zaken Moldomoesa Kongantijev en Vice-Premier Akylbek Zjaparov het ziekenhuis in. Het was Vladimir Poetin die donderdagmorgen in een telefoongesprek met Otoenbajeva de machtswisseling erkende. Volgens de persdienst van de Russische premier garandeerde Otoenbajeva Poetin dat ‘de volksgerering de situatie in Kirgizià« volledig onder controle heeft’ en verzocht Rusland om economische steun. Rusland is de belangrijkste handelspartner en de financiele suikeroom van het straatarme Kirgizià«. Gedurende de nacht werden verschillende winkelcentra in de stad leeggehaald en braken hier en daar rellen uit. Volgens ooggetuigen heerst er complete anarchie in de hoofdstad. Volgens de laatste tellingen kwamen er bij het geweld de afgelopen dagen zeker 68 mensen om het leven en raakten er nog eens 400 gewond.

De geweldadige machtswisseling begon dinsdagmiddag in de noord-westelijke stad Talas toen een woedende menigte het presidentià«le gebouw binnendrong. De Kirgizià«rs zijn kwaad over de almaar stijgende kosten voor het levensonderhoud. De energieprijzen zijn de afgelopen maanden fors omhoog gegaan en in de winter zaten grote delen van het land lange tijd zonder gas of elektra. Ook beschuldigt men president Bakijev van corruptie en machtsmisbruik. De protesten sloegen snel over naar de hoofdstad, waar de ordetroepen het vuur openende. De betogers namen de wapens op, veroverden het parlement, de staatstelevisie en andere publieke gebouwen en wisten snel de juiste oppositieleiders bij elkaar te brengen. Het was merkwaardig genoeg ook de Russische premier Vladimir Poetin die een goede analyse gaf van wat er fout is gegaan in Kirgizià«. ,,Toen president Bakijev aan de macht kwam trok hij hard van leer tegen de gevallen president vanwege machtsmisbruik en vriendjespolitiek. Ik heb het idee dat hij in de kuil is gevallen die hij zelf gegraven heeft”, liet hij tijdens een persconferentie weten. De gevluchte president kwam vijf jaar geleden aan de macht na de zogenaamde ‘tulpenrevoltuie’, een vreedzame opstand analoog aan de eerste machtswisselingen in Oekraà¯ne en Georgià«. Ook in Kirgizià« werden de democratische hervormingen niet doorgevoerd en kwam er weinig tot niets van de verkiezingsbeloftes. In juni werd Bakijev nog met 78 procent van de stemmen herkozen in verkiezingen die volgens internationale waarnemers een aanfluiting waren.

De nieuwe ‘volksregering’ staat voor de uitdaging op korte termijn de orde in het land te herstellen en het vertrouwen van zowel Rusland als de Verenigde Staten te winnen. Beide landen hebben belangrijke militaire bases in het land. Rusland liet al weten zo’n 150 extra militairen te sturen om haar eigen burgers te beschermen. De Amerikaanse legerbasis nabij de Noordelijke stad Manas is een van de belangrijkste logestieke knooppunten voor de NAVO-troepen in Afghanistan. Ook moet de overheid alles in het werk stellen om energietekorten te voorkomen. Kirgizià« trok de afgelopen jaren herhaaldelijk aan het kortste eind in een regionale machtsstrijd om beperkte energieleveranties. In verschillende delen van Kirgizià« instaleren oppositiegroeperingen hun eigen mensen als burgemeesters, gouveneurs en lokale machthebbers. Volgens de nieuwe regering zijn door het hele land groepen vrijwilligers op pad om de orde te bewaken.

Ondanks protesten van inwoners bouwt de Russische overheid in Vladivostok een megalomane brug naar een nabijgelegen eiland. Bewoners klagen dat de overheid miljoenen uitgeeft aan prestigeprojecten terwijl de echte problemen niet worden aangepakt. De brug moet voor een internationale top in 2012 klaar zijn.

De meeste bezoekers kijken even omhoog voordat ze cafe ‘Perla Negra‘ aan de Svetlanskaja-straat binnenstappen. Tientallen meters boven de ingang werken mannen aan touwen, ze gieten beton, klinken nagels en balanceren op grote hoogte met zware instrumenten. Onder de werkmannen hangt een trapezenet, voor het geval dat. ,,We gaan er maar vanuit dat die brug er uiteindelijk komt”, verzucht Anna Pondatsova, de eigenaresse van het kleine cafe vlak onder de brug. In 2012 moet het project af zijn, dan vindt in Vladivostok de APEC-conferentie plaats, een jaarlijks terugkerende vergadering van het economisch samenwerkingsverband van landen rondom de Stille Oceaan. Rusland wil graag laten zien dat het behalve een Europese macht ook een opkomende Aziatische macht is en pompt miljarden aan overheidsgeld in projecten aan de Pacifische kust. Behalve de brug opende premier Poetin in de buurt van Vladivostok onlangs een nieuwe haventerminal en bouwt men aan een gaspijplijn naar China. ,,Ik heb de plannen niet in kunnen zien”, verzucht Pondatsova. ,,Maar als er onder de brug naast het cafe een parkeerplaats komt is dat voor ons zo slecht nog niet. Ik hoop alleen maar dat ze de rommel ook allemaal weer opruimen.”

Volgens de overheid is de brug niet alleen goed voor de werkgelegenheid, de verbetering van de infrastructuur zal ook andere investeerders aantrekken en zal bijdragen het overweldige verkeersinfarct in de stad te zalven. Omdat de regio rondom Vladivostok in het verleden goedkoop auto’s uit Japan en Korea importeerde is het aantal auto’s per inwoner in Rusland hier op z’n allerhoogst. Tijdens werktijden staan de auto’s, bussen en trammetjes nagenoeg muurvast in het verkeer. De brug verbindt het centrum van de stad met een buitenwijk en met ‘Russeneiland’, een eiland met een marinebasis waar volgens de telling minder dan 1000 mensen wonen. De pensioengerechtigde Alla Siderova woont er al bijna vijftien jaar. ,,We zijn hier juist naartoe gegaan omdat het zo lekker rustig was”, legt ze uit. ,,Mijn man zat vroeger bij de vloot en ik heb altijd van het water gehouden.” Net als veel andere inwoners hoopt Siderova dat ze haar grond voor een goed bedrag kan verkopen. Volgens de plannen moet op Russeneiland een congrescentrum, een grote universiteitscampus en een aantal luxehotels verschijnen. Maar daarvan ontbreekt voorlopig nog ieder spoor.

Voorlopig is Russeneiland alleen bereikbaar per pontje. Afhankelijk van de hoeveelheid ijs zijn de bootjes ongeveer een half uur onderweg. De Russische, Oekraà¯nse en Wit-Russische arbeiders die dagelijks van de dienst gebruikmaken zijn laconike. ,,Die brug komt er wel”, zegt een betonvlechter. ,,Maar voor de rest zijn we hier vooral bezig buitenhuizen de bouwen voor de mensen die het hier voor het zegen hebben, lacht hij. Bodemingenieur Andrej legt uit dat er een hoop mensen zijn die al maanden niet betaald hebben gekregen. ,,Het hangt er vanaf voor welk bedrijf je werkt, maar bijna iedereen krijgt hier zwart uitbetaalt”, legt hij uit. ,,Wij verdienen hier nu goed. Maar als je de stad vooruit wilt hebben kun je beter andere zaken aanpakken. De corruptie, bijvoorbeeld. Of woningen bouwen voor jonge stelletjes. Maar zo’n brug, dat lost natuurlijk structureel natuurlijk niets op.”

Hoewel de ‘Verenigd Rusland’-partij van president Dimitri Medvedev en premier Vladimir Poetin nog altijd de lakens uitdeelt heeft het zittend regime bij regionale verkiezingen afgelopen zondag in sommige delen van Rusland amper de helft van de stemmen weten te behalen. Twee jaar na zijn aantreden komt president Medvedev zijn beloftes over democratische hervormingen en vrije verkiezingen niet na.

Toen het laaste stembureau afgelopen zondag de deur dichtdeed liet Vladimir Sjoerov, het hoofd van de Russische kiescommissie, weten dat het Russische kiessysteem ‘het beste ter wereld’ is. De onafhankelijke waarnemersorganisatie ‘Golos’ weet wel beter. Bij de organisatie in Moskou stond de telefoon de hele dag roodgloeiend. Uit het hele land kwamen berichten binnen van mensen die niet mochten stemmen, werknemers die juist verplicht werden te stemmen of stembureau’s waar de uitslag al ruim van te voren bekend was. In Jekaterinenburg, een grote stad in het Oeral-gebergte, waren de stembureau’s zoals gewoonlijk niet in scholen of bibliotheken, maar in grote winkelcentra te vinden. Leonid Volkov, een woordvoerder van de organisatie, legt uit op zijn blog uit hoe het er daar aan toeging. ‘De oudere bewoners van de stad werden met een grote bus opgehaald voor een ‘excursie’. Wie met een extra volmacht kwam stemmen kreeg een cadeaubon voor een nabijgelegen supermarkt.’ Volgens Volkov was de fraude niet van ‘Moskouse proporties’, maar zijn de verkiezingen verre van eerlijk te noemen.

Afgelopen oktober gingen andere Russische regio’s, waaronder de stad Moskou, naar stembus voor nieuwe gemeentebesturen, regionale organen en federale kiesdistricten. De fraude was destijds zo omvangrijk dat de oppositiepartijen in het Russische parlement kwaad een sessie verlieten. President Medvedev beloofde verbetering, maar volgens de meeste waarnemers is er bij deze verkiezingen niet op vooruit gegaan. Medvedev belooft sinds zijn aantreden twee jaar grote hervormingen en meer politieke vrijheid. Daar is echter volgens de meeste Russen weinig van te merken. Bovendien hebben vooral de bewonders van de afgelegen regio’s het sinds de crisis zwaar te voorduren. De werkeloosheid en de inflatie gaan omhoog en de corruptie is de afgelopen jaren op hetzelfde niveau gebleven. De uitslag is dan ook een forse klap voor Verenigd Rusland, het kolossale politieke vehikel onder leiding van president Medvedev, premier Poetin en de Moskouse burgemeeser Joeri Loesjkov.

In de Siberische stad Irkoetsk kreeg de communistische burgemeesterskandidaat zelfs 62 procent van de stemmen terwijl de gedoodverfde winnaar van de Verenigd Rusland-partij met 27 procent verloor. De zakenkrant Kommersant haalde een anonieme bron uit de Verenigd-Rusland partij aan die de resultaten zag als een protestgolf. ‘Mensen zijn bereid iedereen te steunen, zolang ze maar geen banden hebben met het heersende regime’. Het Kremlin is alert op regionale onrust nadat er in de Russische enclave Kaliningrad begin dit jaar ruim 10.000 mensen de straat opgingen, een van de grootste protesten in het lands sinds het Vladimir Poetin in 2000 aan de macht kwam. De verschillende oppositiepartijen roepen nu al op tot een soortgelijke protestactie volgende week. Volgens de centrale kiescommissie is de opkomst afgelopen zondag op 42,6 procent blijven steken, een paar procentpunten hoger dan bij vorige regionale verkiezingen.

Zondag vindt in Oekraà¯ne de tweede en beslissende ronde van de presidentsverkiezingen plaats, die gaat tussen Viktor Janoekovitsj en Joelia Timosjenko. In Oekraà¯ne wegen de zakelijke belangen zwaarder dan de politieke standpunten.

,,We hebben er slaande ruzie om gehad. Echt, ik heb mijn moeder bijna een jaar niet gezien”, legt Tatjana Martsjoek (51) uit. ,,Ze was tijdens de oranje-revolutie van 2004 heel erg pro-Joesjtsjenko, en ik zei toen al dat het weinig voorstelde en dat het gewoon een nieuwe roversbende zou zijn.” De schoonheidsspecialiste uit Kiev had maandenlang geen contact meer met haar 74-jarige moeder, die ze daarvoor dagelijks verpleegde. ,,Als ik belde gooide ze de hoorn op de haak. ‘Wie gaat er dan voor je zorgen’, vroeg ik. ‘Joesjtsjenko zal voor me zorgen’, zei ze dan. Pas tien maanden later bood ze haar excuses aan. Ik had gelijk gekregen, en ik denk het nog. Het hele politieke spel in dit land gaat in de eerste plaats om geld.”

De uitslag van de verkiezingen van aankomende zondag hangen in veel opzichten af van de voorkeuren van de invloedrijke Oekraà¯nse oligarchen. Veel van de huidige miljardairs maakten fortuin tijdens de privatiseringen van de zware industrie in de jaren ‘90, vlak na de Oekraà¯nse onafhankelijkheid. De meeste oligarchen hebben weinig baat bij het doorvoeren van financiele en economische hervormingen. Dat erkende zelfs José Manuel Pinto Teixeira, het hoofd van de delegatie van de Europese Commissie in Kiev. Twee maanden geleden liet hij tegenover persbureau Reuters weten dat ‘oligarchen allergisch zijn voor competitie’. ,,Corruptie, formaliteiten en allerlei administratieve maatregelen spelen hen alleen maar in de kaart. Terwijl de grote meederheid van de Oekraà¯ners geen fatsoenlijk werk kan vinden, geen normaal salaris heeft en het hier nog altijd ontbreekt aan sociale zekerheid kun je stellen dat het land in veel opzichten lijkt op hoe het hier twintig jaar geleden was.”

Ook volgens de onafhankelijke politiek analist Konstantin Bondarenko zijn het de zakelijke belangen die de boventoon voeren. ,,Een kandidaat komt niet zomaar voort uit een politieke stroming, ze hebben altijd de steun van verschillende rijke geldschieters. En dat geld moet de kandidaat uiteindelijk terugverdienen”. Volgens Bondarenko is dat ook de reden waarom uittredend president Viktor Janoekovitsj in 2005 al brak met premier Joelia Timosjenko. ,,Ze konden het niet eens worden over wie welke verantwoordelijkheid krijgt, en waar ze het geld vandaan halen. Het gaat om hele percentages van bijvoorbeeld de importheffingen, belastingen en de olie- en gasdeals met buurland Rusland. Bondarenko noemde de situatie in het land om dit moment ‘te gek om los te lopen’.

De politieke crisis in Oekraà¯ne laait dan ook op. Afgelopen donderdag gingen de afgevaardigden van Janoekovitsj en Timosjenko nog met elkaar op de vuist in het Oekraà¯nse parlement. Op het laatste moment werden er wijzigingen in de kieswet aangebracht die volgens waarnemers fraude bij de verkiezingen van aanstaande zondag in de hand werken. In de laatste campagnedagen maakte beide kandidaten duidelijk dan wanneer ze de verkiezingen winnen de tegenkandidaat in de gevangenis zal belanden. De meeste burgers hopen dat er na zondag eindelijk rust komt in de politieke arena, zodat de financià«le situatie in het land zich langzaam kan herstellen. ,,Zalfjes en crèmes die wij uit Frankrijk importeren zijn soms al twee, drie keer duurder eer ze door de douane komen”, legt Tatjana Martsjoek uit. ,,Het maakt niet uit wie de nieuwe president gaat worden, ze moeten eens aan de portefuille van de gewone man denken, niet aan zichzelf. Dat weet inmiddels zelfs mijn 74-jarige moeder.”

De Russische president Medvedev benoemde afgelopen week Alexander Chloponin als de nieuwe gazant in de Noordelijke Kaukasus. Hij creà«erde er zelfs een speciaal ‘federaal district’ voor. Ondertussen mogen ook andere zetels worden opgevuld. Met een nieuwe strategie probeert het Kremlin de macht bij de regionale leiders weg te halen.

Langzaam ontvouwt de Russische president Dimitri Medvedev zijn plannen voor de onrustige Noordelijke Kaukasus, de regio die het afgelopen jaar geplaagd werd door een nieuwe golf van terroristische aanslagen. Wanneer de economie in de Kaukasus aantrekt, de corruptie afneemt en de werkgelegenheid toeneemt komt er vanzelf een einde aan de terroristische, seperaristische en extremisitsche bewegingen, meent Medvedev. Deze week benoemde hij de man die dat allemaal waar moet maken, de 44-jarige Alexander Chloponin, tot voorkort nog de gouveneur van de Siberische regio Krasnojarsk. Hij krijgt de verantwoordelijkheid over een nieuw in te richten administratieve regio waar onder andere Dagastan, Ingoesjetie en Tsjetsjenie onder zullen vallen.

Chloponin heeft geen banden met de regio maar staat bekend als een slimme politicus en succesvol zakenman. Onder zijn leiding groeide groeide de economie in de Krasnojarsk-regio sneller dan in Moskou en Sint-Petersburg. Bovendien wist hij in de jaren ‘90 mijnbouwgigant Norilsk Nikkel van een verliesmakend staatsbedrijf tot een van de grootste ondernemingen ter wereld te maken. De benoeming van Chloponin werd live uitgezonden op de Russische staatstelevisie. ,,U heeft een hoop bereikt, bovenal in de sociale- en economsche sector”, liet president Medvedev weten. ,,En juist daar hebben wij u nodig in de Noordelijke Kaukasus.” Naast de status van ’speciale gazant’ krijgt hij een rol als vice-premier in het kabinet van premier Vladimir Poetin. Hij moet dus zowel aan president Medvedev als aan premier Poetin verantwoording afleggen. Het is nog niet duidelijk hoe het nieuwe district, waar ook Kabardino-Balkaria, Karesjajevo-Cherkessia, Noord-Ossetie en de Stavropol-regio deel van uit maken, juridisch gezien precies vorm krijgt.

De benoeming van Chloponin komt in een tijd dat er allerlei verschuivingen plaatsvinden in de Kaukasus. Vorige week diende de president van het relatief welvarende Tatarstan, Mintimer Sjajmiejev, zijn ontslag in. Komende maand loopt ook de termijn van Dagastaanse president Moerkoe Alijev af. Volgens de meeste analisten wil Moskou meer grip hebben op de zuidelijke regio’s. De afgelopen jaren kregen de regionale leiders vrij spel, wat resulteerde in een toename van geweld, machtsmisbruik en vooral corruptie. Het Kremlin hoopt dat Chloponin als buitenstaander daarmee af kan rekenen. President Medvedev en premier Poetin geven daarmee een hoofdpijndossier uit handen, Chloponin krijgt de bijna omnogelijke taak de verschillende bestuurslagen en de almachtige veiligheidsdiensten in de regio onder controle te krijgen. De Tsjetsjeense alleenheerser Ramzan Kadyrov reageerde alvast koeltjes. Tegen lokale journalisten in Tsjetsjeense hoofdstad Grozny liet hij weten dat ‘wanneer Medvedev zijn steun geeft, Chloponin wel in staat zou zijn de problemen op te lossen’. Kadyrov liet ook weten dat het een goed idee zou zijn dat Chloponin een maand in Tsjetsjenie zou komen wonen, en bood hem alvast een slaapplaats aan.

In de mijnwerkerstad Donetsk gelooft iedereen dat ‘hun’ kandidaat nu president zal worden. Viktor Janoekovitsj heeft hier zijn thuisbasis, en na vijf jaar nationalistische politiek en een duidelijke focus op het westen vinden de inwoners het tijd dat hun kandidaat het voor het zeggen krijgt.

In een hoekje van het enorme Leninplein staan ze broederlijk naast elkaar, de kleine campagnetentjes van de communisten, de agrarische partij en de mensen die flyers uitdelen voor Joelia Timosjenko. Maar onder het Leninbeeld, dat in Donetsk nog altijd op zijn sokkel staat, zijn de aanhangers van Viktor Janoekovitsj al bezig met de voorbereidingen voor het overwinningsfeest. Er staat een enorm videoscherm, een groot podium en de eerste televisieploegen proberen voorzichtig de rails van de rollende camera. In het oosten van Oekraine weet men het zeker, na vijf jaar pro-westerse politiek van president Viktor Joesjtsjenko gaat hun kandidaat Janoekovitsj het nu overnemen.

Het is een wonderlijke comeback. In november 2004 werd Viktor Janoekovitsj (59) al uitgeroepen tot president, hij had zelfs de felicitaties uit Moskou op zak. Maar de oppositie sloeg de handen ineen met jongerenorganisaties en kondigde weken van straatprotesten aan, duizenden mensen sloegen in hoofdstad Kiev hun tenten op. Het hooggerechtshof draaide de uitslag terug en na een nieuwe ronde werd Joesjtsjenko verkozen. Janoekovitsj zou van het politieke spectrum verdwijnen. Maar niet voor lang, president Joesjtsjenko stuurde na amper negen maanden zijn politieke partner Julia Timosjenko de laan uit en Janoekovitsj trad aan als premier. Toen hij eind 2007 weer plaats moest maken voor Timosjenko richtte stelde hij zijn peilen op het presidentschap.

,,Hij spreekt liever Russisch, groeide op zonder ouders en moest gewoon knokken voor zijn bestaan. Hij is een van ons”, zegt Leonid Morozov (43). Janoekovitsj gaat prat op zijn volkse imago, volgens zijn campagnewebsite mogen we duivensport en jagen tot zijn hobbies rekenen. ,,Goed, hij heeft in de gevagenis gezeten. Maar we hebben allemaal wel een tijdje op het politiebureau gezeten, zeker in de jaren ‘90″, lacht Morozov. Zijn vrienden zijn het roerend met hem eens, de felle Oekrains-nationalistische politiek van president Joesjtsjenko gaat er in het oosten van Oekraine niet in. ,,We willen goede betrekkingen met Rusland, daar wonen per slot van rekening vrienden en familie. We zijn Oekrainers, maar de Russen zijn ons broedervolk. We willen goede betrekkingen met iedereen, van Vladimir Poetin tot Barack Obama, daarom stem ik op Janoekovitsj”, zegt Morozov, die na vijftien jaar in de mijnen op zoek is naar ander werk.

Janoekovitsj is al lang niet meer een speelbal van Moskou, zoals zijn politieke tegenstanders hem wegzetten. Hij heeft een breed team van adviseurs en streeft volgens analisten vooral economische samenwerking na, met Moskou en met de Europese Unie. Hij heeft de steun van de steenrijke oligarchen in het land en in zijn tijd als premier trok de Oekrainse economie juist aan. Buiten werktijd geven zelfs Europese diplomaten aan dat er met Janoekovitsj beter te werken valt dan met de opportunistische president Joesjtsjenko of premier Timosjenko. Volgens de laatste peilingen gooit Janoekovitsj de hoogste ogen, hij loopt bijna 10 procent voor op Timosjenko en de voormalig minister van Economische Zaken Sergej Tigipko, die de afgelopen week zijn populariteit zag stijgen. Voor de andere kandidaten, inclusief president Joesjtsjenko, zijn de kansen verkeken. Zondag mogen de Oekrainers naar de stembus.

Majoor Aleksej Dimoski blijft recht in de camera kijken. Ruim zes minuten lang vertelt hij in politieuniform een emotioneel verhaal. ,,Ik hou van mijn werk, maar ik kan er niet meer tegen. Ik wil niet langer misdaad oplossen die niet bestaat, ik wil niet langer onschulidge mensen de bak inslingeren. Ik werk alle zaterdagen en alle feestdagen zonder betaald te krijgen. Ik krijg geen behandeling in het ziekenhuis. Van links tot rechts heeft iedereen het over de aanpak van corruptie. Maar hoe kunnen wij daar iets aan doen als onze bazen ons daar toe dwingen? Vladimir Poetin, ik richt me ook tot u. We moeten ons schamen voor corruptie. Ik ben niet bang mijn naam te noemen. Ik ben Aleksej Aleksandrovitsj Dimovski en ik zal mijn baan verliezen. Laten we allemaal opstaan en zeggen dat we hier niet langer aan meewerken.”

Dimovski (32) is in dienst bij het anti-drugsafdeling van de Zuid-Russische havenstad Novorossisk. Donderdagnacht plaatste hij de video’s op zijn persoonlijke website, dymovskiy.ru. Hij refereert meerdere malen aan het eervolle karakter van zijn werk en legt uit dat hij al ruim 10 jaar in dienst is. De video’s werden afgelopen weekend een internetsensatie en zijn op verschillende sites onderhand al meer dan een half miljoen keer bekeken. Volgens het Russische persbureau Interfax werd Dimovski afgelopen zondag wegens smaad ontslagen. De minister van Binnenlandse Zaken, Rashid Noergalijev kondigde een onderzoek aan. In een telefoongesprek met een radiostation liet Dimovski zondag weten dat hij voor zijn leven vreest en zijn familie ter bescherming naar Moskou heeft laten vertrekken.

,,Ik werk dertig dagen per maand en krijg een salaris van 14.000 roebel [325 euro]. Ik werk al tien jaar voor het vaderland. Niet lang geleden kreeg ik pijn in mijn linkerarm, die kon ik niet meer bewegen. Ik ging naar het ziekenhuis en kreeg daar te horen dat ik niet behandeld kon worden”, vertelt Dimovski in zijn videobericht. Het ziekenhuis had instructies gekregen dat agenten die ‘niet genoeg misdaden oplossen’ geen behandeling krijgen en niet op verlof mogen. Ook vertelt Dimovski dat hij vanwege zijn werktijden al twee keer is gescheiden. De Russische politiediensten zijn al langer in opspraak. In april van dit jaar bracht de Moskouse agent Denis Jevsjoekov drie mensen om het leven een supermarkt. Volgens het onderzoek had de agent eerder op de dag een gesprek met zijn vrouw en schoonvader in een cafe nadat zijn vrouw klaagde dat hij te weinig thuis was. Jevsjoekov ging naar huis, trok zijn uniform aan en schoot met zijn dienspistool twee cassieres en een taxichauffeur dood. Zes anderen raakten zwaargewond.

Corruptie is een groot probleem binnen de Russische politiediensten. Agenten klagen dat er quota bestaan voor het uitschrijven van boetes en bekeuringen. Afhankelijk van het vergrijp worden bekeuringen vaak ontweken door het betalen van steekpenningen. Lagergeplaatste agenten moeten die geldsommen afstaan aan hogergeplaatste officeren, een systeem dat volgens verschillende Moskouse politieagenten ‘tot in de hoogste regionen van de macht’ zo werkt. Zowel premier Poetin als president Medvedev hebben de afgelopen jaren allerlei maatregelen aangekondigd om corruptie tegen te gaan. Volgens openbaar aanklager Joeri Tsjaika zijn er in 2009 zeker 764 agenten veroordeeld. In zijn oproep laat Dimovski aan premier Poetin weten dat hij graag een onderzoeksteam wil leiden dat corruptie met wortel en tak uit zal roeien. ,,Ik ben niet bang, ik moet hier iets aan doen. Laten we uw woorden over de strijd tegen corruptie serieus nemen en hier iets aan doen.”

,,Je hoeft niet in je spiegels te kijken, dat doe ik wel”. Aleksej, mijn kettingrokende rij-instructeur, kijkt nonchalant voor zich uit. Op de verlaten parkeerplaats van een ijsstadion heeft hij met oranje pionnetjes een circuit uitgezet waartussen mijn eerste rijles moet beginnen. Nog voor ik de koppeling intrap vliegt er een met bladgoud belegde Porsche aan me voorbij. Hij blijft rondjes draaien om mijn kleine Peugeot 206. De Porsche vliegt op centimeters langs de leswagen. Een trap op een verkeerd pedaal en dit gaat nog een hele dure rijles worden.

,,Geen aandacht aan schenken, gewoon vooruit!” bromt Aleksej. ,,Je kunt in deze stad verdomme ook nergens rustig auto leren rijden.” Maar wanneer er later nog meer Porsche’s en zelfs een compleet camerateam verschijnen is het hem ook te veel. ,,Ik weet nog wel een andere plek, maar je mag het niet doorvertellen”, zegt hij. Ik stem direct in. Een paar minuten later rijden we een militair vliegveld op. Tussen de roestige helicopters en stokoude Sovjet-straaljagers maak ik mijn eerste bochten, schakel ik naar de derde versnelling en liet ik de motor een keer of vijf afslaan.

Het werd eens tijd. In mijn Friese jeugd leerde ik al eens trekkerrijden en jaren later stoof ik op een Chinese tweetaktbrommer door het Midden-Oosten. Maar een echt rijbewijs heb ik nooit gehaald. Toen ik onlangs in Nederland was heb ik er nog eens naar geinformeerd. Zo’n procedure met wachtlijsten, CBS-registratie, lessen en eindeloze examens, dat kan maanden duren. Hoe anders in Moskou. Bij ‘master-driver‘ kon ik dezelfde dag nog beginnen. Voor amper een tientje per uur krijg je bovendien rij-instructeurs die volgens de advertentie ‘niet roken, niet vloeken en geen klootzakken zijn’. Ook leuk: de rijschool werkt ook als taxidienst. Wanneer je van de ene kant van de stad naar de andere kant moet dan mag je dat stuk zelf rijden. Handig wanneer je nog boodschappen moet doen, de instructeur komt je thuis afhalen, je rijdt zelf naar de supermarkt en wanneer je hebt ingeslagen rij je zelf weer naar huis.

Het enige probleem is het Russische rijexamen. Niet alleen komt er zo’n twee uur een politieagent naast je zitten, je moet ook nog eens een juridisch boekwerk met allerlei tegenstrijdige verkeersregels uit je hoofd leren. En hoewel mijn Russisch vrij aardig is zal ik er moeite mee hebben uit te leggen dat de huifkar met paard geen voorrang heeft op de diplomatieke wagen met vlag en rood kenteken. Mijn Russische vrienden moeten er vooral erg om lachen. Want een rijbewijs, dat koop je in Rusland gewoon. Zo makkelijk is dat echter niet. Voor buitenlanders gelden er andere procedures en de corrupte ambtelijke molen weet nog niet hoe ze voor deze Nederlands staatsburger een rijbewijs kunnen fabriceren. En belangrijker: wat zoiets dan moet kosten.

Tot die tijd blijf ik rustig een aantal keer per week met Aleksej door Moskou rijden, een stad van ruim vijf miljoen automobilisten en de meest ondenkbare verkeerssituaties. Ik laat me rechts inhalen door Hummers, mag in verschillende Sovjet-auto’s rijden en liet me onlangs nog van de weg drukken door de gewapende escorte van de Russische president. En dat rijbewijs? Nederlandse rijschoolhouders die een oplossing weten mogen zich melden bij de redactie.

Afgelopen weekend behaalde de Verenigd Rusland-partij een glansrijke overwinning bij de Moskouse gemeenteraadsverkiezingen. Geen wonder, de oppositie mocht niet meedoen en van een verkiezingscampagne was nauwelijks sprake. Russen zijn onverschilling en geloven al lang niet meer in eerlijke verkiezingen.

,,Als je me twintig jaar geleden zou vertellen dat ik ooit op de communisten zou stemmen had ik je uitgelachen. Nu zit er weinig anders op.” Natalia Popova (47) is kwaad maar wilde niet wegblijven bij de verkiezingen, ,,Ik ben een van de laatste, de meeste van mijn vrienden en kenissen stemmen al jaren niet meer”, zegt ze. Slechts 35 procent van de kiesgerechtigden kwam opdagen dit weekend. De machtige Verenigd Rusland-partij van onder andere premier Vladimir Poetin en de Moskouse burgemeester Joeri Loezjkov behaalde ruim 66 procent van alle stemmen. De communistische partij moet het stellen met 13 procent. Andere partijen, onder wie de nationalistische LDPR en oppositiepartij Jabloko wisten de kiesdrempel van zeven procent niet te halen.

Oppositiepartijen hadden de afgelopen weken de grootste moeite campagne te voeren. Billboards waren plots ‘onbeschikbaar’ en posters verdwenen in de nacht. Alleen de LDPR van Vladimir Zjirinovski wist nog op tijd taxibusjes te beschilderen. Veel onafhankelijke kandidaten mochten niet meedoen, hun registratiepapieren werden door de kiescommissie niet geaccepteerd omdat ze ‘vals’ of ‘foutief’ zouden zijn. Ondertussen werd de stad overspeld met posters en reclamespotjes van Verenigd Rusland, de almachtige partij die onder andere door burgemeester Loesjkov is opgericht. Hij staat al sinds 1992 aan het roer van de stad. Omdat Moskou een speciale juridische status heeft wordt de burgemeester direct aangewezen door het Kremlin. De nieuwe gemeenteraad hoeft die benoeming slechts symbolisch te bevestigen. Niet alleen in Moskou, maar ook in andere delen van het land gingen de Russen naar de stembus om burgemeesters, gemeenteraden en regionale besturen te kiezen. Er werden afgelopen zondag ruim 7000 verkiezingen uitgeschreven, in alle gevallen kwam Verenigd Rusland als winnaar uit de bus.

In Rusland regeert men apatisch op verkiezingen. Uit een peiling van het Levada-centrum bleek dat maarliefst 62 procent van de Moskovieten denkt dat de verkiezingen doorgestoken kaart zijn. Bovendien redeneren veel Russen dat verandering over het algemeen geen verbetering brengt. ,,De huidige burgemeester heeft alles al gestolen, een nieuwe zou dat allemaal nog eens moeten doen. Daar wordt niemand beter van”, legt Natalia Popova uit. Burgemeester Loesjkov is relatief populair omdat hij de afgelopen jaren de pensioenen heeft opgeschroefd.

Ondanks de stevige overwinning van zijn partij is de positie van Loesjkov wankel. Hij ligt al jaren onder vuur vanwege zijn huwelijk met Jelena Batoerina (46), ’s lands rijkste vrouw en eigenaar van Inteko, een succesvol bouwbedrijf dat een hoop aanbestedingen van de Moskouse overheid krijgt. Veel critici klagen dat historische gebouwen in de stad vaak plaats moeten maken voor luxe-hotels en peperdure villa’s in opdracht van Inteko. Ook de exorbitant hoge kosten van de bouw van de vierde ringweg om Moskou komt de burgemeester duur te staan. Nergens ter wereld is het bouwen van wegen duurder, terwijl de loonkosten in Rusland vele malen lager zijn.Verschillende analisten wijzen erop dat het Kremlin Loesjkov langzaam de deur uit werkt. Enkele handelspartners van Loesjkov staan onder druk en het Kremlin wees vorige maand een buitenstaander aan als hoofdinspecteur van de Moskouse politie.

Volgens oppositie-politicus Boris Nemstov, wiens kandidatuur ook geweigerd werd, zijn de verkiezingen ‘een farce’. ,,Geen enkele partij durft de burgemeester aan te vallen, allemaal doen ze mee in de corrupte bureaucratie van Verenigd Rusland, een organisatie die alleen maar bestaat om zoveel mogelijk geld van de bevolking te stelen”, zei hij. ,,Dit zijn geen verkiezingen en ik denk dat miljoenen inwoners van deze stad er niet zo over denken en gewoon thuisblijven.”