Ed Bentley writes excellent pieces in the Moscow biweekly where I have a column. He takes his Moscow city bicycle on a spin from Saint-Petersburg to London. It should be a hell of a ride, and after his sister abseiled down Guy’s Hospital in London he’s raising 5000 pounds for Cancer Research. And we badly need that. Ed is on 16 percent so far, but he’s on his way!

Last, in Dutch: Drie jaar geleden was ik DNR’s zomerreporter. Met een budget van 2500 euro mocht ik door half Europa op zoek naar trends, bewegingen en verhalen op de grens van oude nieuwe media. De verhalen staan nog in ‘t archief en – all I got was a lousy t-shirt. Vorig jaar het DNR een sponsor, nu gaan we het crowdfunden. Ze zitten op 43 procent, haal ze over die kritieke drempel heen!

In Brussel waren ze vorige maand al uitverkocht. Om toch nog een iPad te kunnen bemachtigen, moest ik naar een afgelegen witgoedwinkel in een buitenwijk van de stad. De teleurstelling is groot wanneer je ‘m al in de tram uitpakt. Je nieuwe aluminium snufje werkt niet zolang je hem niet aan een computer kunt koppelen. Evengoed heb je er een iTunes-account voor nodig. Ter compensatie krijg je van Apple de gratis app iBooks, inclusief een volledig exemplaar van Winnie the Pooh. Dat daargelaten, wanneer er eenmaal een SIM-kaart in zit of er een wifi-verbinding binnen handbereik is, werkt het ding als een wonderscherm. Waar ‘internet’ vroeger iets was waarvoor je moest gaan zitten, heb je het nu in je hand. Niet op een klein scherm, in grote letters of in tenenkrommend tempo op een telefoon, maar alsof je van een A4?tje leest. Een loodzwaar A4?tje, dat dan weer wel.

Het duurt een uur of wat, maar dan heb je de iPad geprogrammeerd zoals het moet. Apple Mail leest de laatste vijftig e-mail berichten van allerlei verschillende accounts, en is bijzonder handig om ‘on the road’ e-mail te lezen en vlugge antwoorden te sturen. De ‘Calendar’ valt gemakkelijk te synchroniseren met andere agenda’s, en de browser, Google Maps-toepassing en YouTube-app werken bijzonder intuïtief. Veel van de programma’s die je online gebruikt (Gmail, Twitter) werken even goed op de iPad. Toch kom je er ook direct achter dat de aankoop ter waarde van 500, 600 of 700 euro verre van compleet is. Je hebt een breed spectrum aan apps nodig om alles er uit te halen. Credit-card in de aanslag? Let’s go!

Apps

De ratelende telexen van Reuters en AP zijn handig, al bieden ze maar een minieme selectie van wat er beschikbaar is. Thompson Reuters News Pro (gratis) geeft behalve nieuws ook actuele koers- en valuta-informatie. De vormgeving van de AP-app (ook gratis) springt er tussenuit. Hij is tegelijkertijd vrolijk en onhandig.

Wordpress (gratis) – Een blogpost online zetten vanuit de ingebouwde Safari-browser is niet gemakkelijk, maar het kan. WordPress, de motor achter vele blogs en websites, heeft een toepassing die helpt. De mogelijkheden zijn beperkt, maar met een paar vingerbewegingen staat er een nieuw bericht op de hoofdpagina.

Amazon Kindle (gratis) – Wie z’n woonadres verplaatst naar een motel in California, heeft plots toegang tot de complete Kindle-bibliotheek. Eindelijk!

Things for iPad (15,99 euro) – Geen journalist is compleet zonder een lijst met af te werken plannen, verhalen, ideeën en projecten. Er is allerlei software beschikbaar die orde in de chaos belooft te scheppen, maar Things werkt als een trein.

Dropbox (gratis) – Wat tegenvalt: je kunt niet zomaar stapels met documenten naar de iPad overslepen. Hotelbevestigingen, plattegrondjes, hele folders met PDF-bestanden, met Dropbox zijn ze plots wel beschikbaar op de iPad. Wie het programma installeert op de ‘thuiscomputer’ krijgt een folder waarin alle bestanden zowel online als op de iPad beschikbaar gemaakt worden.

Evernote (gratis) – Werkt anders, maar volgt hetzelfde principe van Dropbox. Evernote zet alle documenten, foto’s, lappen tekst of snippers van quotes overzichtelijk bij elkaar.

Het wemelt van de iPad-toepassingen om aantekeningen en notities te maken. In de meeste gevallen zijn ze weinig beter dan de ingebouwde ‘Notes’. Maar SoundNote (gratis) is een prachtige toepassing, het programma neemt geluid op terwijl je aantekeningen maakt. Handig voor persconferenties, maar ga er niet van uit dat je de opnames later op de radio kunt gebruiken.

Portfolio To Go (2,39 euro) maakt van een Flickr-account een slideshow, die desgewenst ook offline te bekijken is. Handig voor wie niet opnieuw al zijn foto’s naar een ander apparaat wil slepen, en toch familie en vrienden vakantiefoto’s wil laten zien.

Wie uiteindelijk toch met een laptop en een iPad op stap gaat, doet er goed aan Airdisplay (7,99 euro) aan te schaffen. Via de beschikbare wifi-verbinding zorgt de toepassing ervoor dat de iPad een tweede beeldscherm is. Handig voor tekstcorrectie, of wie gewoon ruimte te kort komt.

Met de komst van de iPad beleven RSS-readers een tweede jeugd. Flipboard (gratis) en Pulse (2,99 euro) verzamelen de nieuwsberichten, foto’s en video’s uit de gewenste bronnen, van Google News tot Facebook en Twitter.

In Pressdisplay (gratis) kun je, na registratie, een flinke greep uit alle wereldkranten lezen. Wie een abonnement voor 39 dollar per maand afsluit, kan in de meeste landen ter wereld de belangrijkste kranten lezen. Alleen in Nederland is de keuze (enkel de Volkskrant) wat beperkt. Daar staat tegenover dat je 14 Noorse, 47 Duitse en 285 Canadese kranten kunt lezen.

Dode muggen

De iPad is ideaal wanneer je onderweg bent. Nooit meer uren door een stad dolen om een vluchtbevestiging te printen, bijzonder snel het laatste nieuws lezen en waar nodig binnen een paar minuten op belangrijke e-mail reageren. Toch is het geen vervanging voor een laptop. Toen ik op een terras in de Georgische hoofdstad Tbilisi plots las dat een onbekende Georgische zakenman een Nederlandse voetbalclub kocht, moest ik als de wiedeweerga met een taxi terug naar mijn hotel. Dertig vensters openen, halve webpagina’s vertalen en ondertussen een stuk schrijven, het gaat niet echt gemakkelijk op een iPad. Het kan wel, maar je moet er engelengeduld voor hebben.

Het heeft bijzonder veel voordelen een bibliotheek aan foto’s bij je te dragen. Toen de Georgische douane me uit de rij haalde voor een kruisverhoor kon ik aan de hand van foto’s exact uitleggen wat mijn werk is en waarom ik bepaalde stempels in mijn paspoort heb staan. Niet alleen bij autoriteiten, ook bij interviews wekt het vertrouwen. Met het kleine handzame dingetje kun je aan argwanende personen precies uitleggen en laten zien wie je bent en wat je doet. En nog handiger: wanneer jengelende kinderen een interview verstoren, zijn ze met de iPad wel even zoet. Net als taxichauffeurs, die met Google Maps opeens wel de weg naar je hotel weten te vinden.

Geweldig is ook het ‘on demand’-gevoel. Voor een boek hoef je niet langer naar een boekhandel, of weken te wachten op een zending uit Amerika. Toen ik in Georgië in contact kwam met een uitgever kon ik diezelfde avond nog het boek recenseren. Ook voorbij zijn de lange zoektochten door allerlei steden op zoek naar een kiosk die de International Herald Tribune verkoopt.

Zijn er ook keerzijdes? Reken maar. Wat steekt is dat de kranten, de e-books en de toepassingen die je koopt bij iTunes niet je eigendom zijn. De kranten van Pressdisplay blijven zestig dagen op de iPad staan, daarna zijn ze verdwenen. Uitprinten, doorsturen aan vrienden of archiveren voor later, het mag allemaal niet. Dat gaat ook op voor de boeken van Amazon. Een boek uitlenen aan een vriend, het mag allemaal niet van de ingewikkelde wetgeving die in principe slechts auteursrechten zou moeten beschermen. Wanneer de hype voorbij is en de iPad soms ook een dag of twee in een rugtas ligt, komt het besef dat het vooral een apparaat is om passief media te consumeren. Het is geen open platform om nieuws mee te maken.

Ook vervelend: het oplichtende scherm trekt in het donker muggen aan. Wanneer je die op het scherm dooddrukt, flip je automatisch over naar een volgende pagina of post je voor je het weet iets op Facebook. Dat daargelaten, het is geweldig journalistiek gereedschap. Ik zou niet meer zonder kunnen.

Olaf Koens (GPD-correspondent in Moskou)
,,Ik ben niet echt de aangewezen persoon om iemand op vakantieliteratuur te wijzen, want ik ga eigenlijk nooit op vakantie. Een vreemde gewaarwording, maar als je bijna altijd “˜on the road”™ bent is nog een extra trein, autorit of vliegtuig wel het laatste waar je aan denkt. Maar al dat reizen gaat niet zonder een aantal kilogram literatuur in de handbagage. Ik zou iedere journalist van harte “˜The Great Shark Hunt“˜ willen aanraden. Ruim 600 pagina”™s aan prachtige journalistiek, van de Hunter S. Thompson die eind jaren “˜50 werd ontslagen bij de luchtmacht tot de Thompson die twintig jaar later door Rolling Stone met een privéjet werd rondgevlogen. Met als absolute hoogtepunt de Amerikaanse verkiezingen van “˜72. Strange tales from a strange time. Na lezing blijft een gedachte hangen: het verhaal achter het verhaal is het echte verhaal.”

Iamnews.com is een jonge, Israelische start-up. Op het eerste oog lijkt het project een kruisbestuiving een persbureau en burgerjournalistiek-initiatief als het inmiddels ter ziele gegane Skoeps. Bloggende journalisten creà«ren unieke content die tegen betaling beschikbaar is voor de reguliere media. Centraal staat de “˜Open Newsroom”™. Iedereen kan nieuwsberichten aanmaken die daar naar gelang de regio en de actualiteit opduiken. Redacteuren kunnen daar verhalen aankopen of opdrachten uitschrijven.

Het systeem gebruikt de “˜linkedin-benadering”™. Mensen kunnen op de site hun eigen cv of portfolio aanmaken en krijgen een “˜reputatie”™, zoals bij bijvoorbeeld eBay gebruikelijk is. Iemand met veel positieve feedback van opdrachtgevers krijgt een hogere “˜rating”™. Deadlines niet nakomen of slechte stukken schrijven is slecht voor je reputatie. Het project van Ofir is nog altijd in een testfase. Er zitten inmiddels ruim 3000 journalisten in de database en iamnews krijgt tussen de 40 en de 50 aanmeldingen per dag.

Mediacrisis
,,Kijk maar eens hoe het werkt op een gemiddelde krantenredactie”, legt Ofir uit. ,,Als er iets in de wereld gaande is en men wil er aandacht aan besteden kijken ze over het algemeen eerst bij de persbureau”™s. Van AP tot AFP of Reuters, allemaal brengen ze hetzelfde. Wanneer dat niet afdoende is kijken redacteuren “˜of ze niet nog iemand kennen”™. Niks innovatie. Alles gaat precies zo als vijftig jaar geleden.”

De mediacrisis is volgens Ofir niet ontstaan bij de consumenten, noch bij de journalisten. ,,Het probleem zit bij de uitgevers. We moeten ze meer content aanleveren. Ze moeten diverser werken, met foto”™s, met video. We moeten de uitgevers met de wereld aansluiten.” Voor Ofir komt de crisis als een zegen. ,,Iedereen zegt nu wat ik al jaren denk: cutting the costs, keeping the content.”

Volgens Nir Ofir was het idee heel simpel. ,,Israel is klein. Er is hier geen markt voor niches. Er zijn geen vismagazines, geen glossy bladen voor fietsers. Via internet is die markt makkelijker te bedienen dan op papier.” Ofir is ruim een jaar geleden met de site begonnen. In de razendsnelle start-up wereld in Israel wist iamnews investeerders binnen te slepen. ,,We werken met vier mensen op kantoor. Twee daarvan zijn partners en ik heb een assistente. We draaien rustig. Er is weinig geld en we hebben nu weinig uitgaven. Toch wil ik op korte termijn de eerste winst binnenslepen. Hoe? Simpel. We nemen een “˜listing fee”™ van 10 dollar van de uitgevers en een “˜handling-fee”™ van 10 procent van de bijdragende journalisten.”

Voor Ofir aan dit avontuur begon werkte hij aan verschillende projecten die zich vooral bezighielden met User Generated Content. Leeswaardige content op internet aangedragen door de bezoekers zelf. ,,Er zit een groot gapend gat tussen het publiek en de uitgevers. De grote uitgevers zien dat misschien nog niet, de kleinere zelfstandigen zien het iedere dag. Er is overal op het internet fantastische content beschikbaar, enthousiaste amateurs en professionals die geen “˜exposure”™ hebben. Daar is een match. Iamnews is niet zozeer voor amateurs, maar we haken in op “˜the rise of the amateur”™. Het benadrukt hoe de markt is veranderd. Nieuws is niet langer louter het domein van grote nieuwsorganisaties. Ondertussen mag de advertentiemarkt een klap hebben gekregen, het is niet ten einde gekomen. Men wil nog altijd verkopen. Daarom komen krantenjournalisten die hun baan zijn kwijtgeraakt weer terug. Advertenties gaan door. Mensen willen toch nieuws lezen.

De journalist als middelpunt
Omdat de redactie verdwijnt staat de journalist zelf plots in het centrum van het nieuws. Het is niet langer de chef-buitenland of de redactie die de toon van de berichtgeving in handen heeft. Ofir: ,,Op blogs en bij de sociale netwerken is dat al lang zo. Het real-time web heeft een verandering teweeggebracht bij nieuwsconsumenten, dat moet nog doordringen bij de media. Redacties moeten de ruwe content kunnen stroomlijnen. Ze moeten het echte verhaal van de journalisten ter plaatse vertellen. Dat is precies wat ik met iamnews wil doen.”

Is het niet zo dat verschillende freelancers tegen elkaar op zullen bieden? En dat daarmee kwantiteit wint van de kwaliteit? ,,Misschien”, zegt Ofir. ,,Maar dat heb ik niet bedacht. Zo werkt het inmiddels.” Ik leg hem uit dat ik niet snel een complete reportage voor een klein bedrag van de hand zou doen. ,,Niet voor 50 euro”, legt Ofir uit. ,,Maar zou je het voor 5 x 50 euro verkopen? Toch verwacht ik niet dat journalisten hiermee op korte termijn in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Het kan een leuk zakcentje zijn, maar in het begin zal niemand er een full time baan aan overhouden. In het begin is het vooral een kwestie van vertrouwen kweken bij verschillende opdrachtgevers.”

En worden journalisten daarmee niet hun eigen merk? ,,Ja en nee. Er zal vanzelf een soort a-lijst ontstaan met “˜premium-journalisten”™ die vaak stukken verkopen. Maar het leeuwendeel van de bijdragen zullen anoniem blijven. Anoniem in die zin dat het journalisten zijn die verder bij redacties onbekend blijven.” Een ander gevolg met een positievere bijklank is dat er een soort wereldwijd sociaal-netwerk onstaat voor journalisten. ,,Jij zit hier nu in Tel-Aviv”, zegt Ofir tegen me, ,,Maar hoeveel journalisten ken je hier. Een paar? Het zou te gek zijn om via iamnews direct in contact te staan met tientallen journalisten en gelijk de vinger aan de pols te hebben. Het zal in zekere zin ook een sociaal netwerk en een nieuwssite worden.”

Ook Ofir behoort tot het gilde der gemankeerde schrijvers. ,,Ik wou een aantal jaar geleden een science-fictionboek schrijven, maar kon er natuurlijk geen uitgever voor vinden. Dat frustreerde me dusdandig dat ik alles heb aangeleerd, ik wou het via internet gaan publiceren. Dat is allemaal een beetje uit de hand gelopen.” En dat boek? ,,Dat is er nog steeds niet.”

Hoe sterk is de eenzame zomerreporter die kromgebogen over zijn laptop tegen de wind zichzelf een weg baant? Zet h’m op, Lex Boon!

Josja Zijlstra van TMG legt uit: “Die mededeling op kerstavond was ook voor mij erg zuur. Maar een pleister kan er in zulke gevallen maar beter snel vanaf. Het was in juli al bekend dat we gingen verkopen.”

Het zijn geen gemakkelijke tijden in Oekraà¯ne, zeker niet voor de dagbladpers. De financià«le crisis halveerde de waarde van de lokale munt en door de continue politieke crisis zijn er geen oplossingen om de economie uit het slop te trekken. De pers is verdeeld aan de hand van verschillende politieke fracties. De advertentiemarkt stort in en buitenlandse investeerders maken dat ze wegkomen.

“Juist ten tijde van crisis is er ruimte voor een krant als ‘Obzor’ (overzicht). Juist nu zal de advertentiemarkt weer opfleuren”, denkt Joeri Svirko, de hoofdredacteur. Hij kreeg vorige maand te horen dat de 47 mensen die bij zijn krant werkten binnenkort op straat staan. “Obzor was een krant die eerder eigenlijk niet veel meer deed dan verhalen van het internet simpelweg op papier af te drukken. Vaak zonder bronvermelding. TMG heeft de vorige hoofdredacteur ontslagen en ik ben hier op 24 juni begonnen. Precies een half jaar dus, want op 24 december stond ik weer op straat.”

In die tijd is er een hoop veranderd. “Ik heb vooral de journalisten leren schrijven. Niet langer simpelweg ‘copy-pasten’, maar de krant kwalitatieve inhoud geven. Ook is in die zes maanden de website geherlanceerd. Het mocht niet baten.”

“We hadden een fantastische strategie”, legt Svirko uit. “Men kreeg Obzor bij de uitgang van de metrostations in Kiev. Daardoor namen lezers de krant mee naar het kantoor. We zijn in een jaar van een marktaandeel van 20 naar 50 procent gegaan.”

Aanvankelijk succes
Volgens de hoofdredacteur had de krant een duidelijk ‘onafhankelijk en neutraal’ karakter. Een unicum in Oekraà¯ne, een land dat tot op het bot verdeeld is. Svirko: “Ik kom uit Wit-Rusland, ik heb niets te maken met het hele Oekraà¯ense politieke circus. Ook daarom heeft Obzor een waarde. Het is een onafhankelijke krant, onmisbaar in dit geladen politieke circus.”

Josja Zijlstra van TMG beaamt het aanvankelijke succes van Obzor. “We zijn in een jaar van een marktaandeel van 20 procent naar 50 procent gegaan.” Toch staat de krant in de verkoop. “Het is een gecompliceerde markt, er is een gebrekkig distributiesysteem, de economie is weinig transparant en we hebben te maken met relatief lage advertentiebestedingen. De internationale strategie van TMG is veranderd. We gaan overal uit in Oekraà¯ne. Sommige van onze tijdschriften zijn al verkocht, en ook de lokale uitgave van Speurders (emarket.ua) is inmiddels verkocht.”

“Het is jammer dat TMG op het cruciale moment het schip verlaat, maar ik ben ze zeer dankbaar”, zegt Svirko. “We kregen altijd keurig op tijd betaald. Op bankrekeningen, en dat is in dit land eerder uitzondering dan regel.”

Doorstart
“We zijn nog niet verdwenen. Alleen de website is op dit moment nog in de lucht. Met het besluit van 24 december krijgen alle medewerkers nog twee maanden salaris. De Oekraà¯ense wet geeft daar bovendien nog eens een extra maand respijt op. Daarna valt het doek voor de gratis krant.”

Maar niet als het aan Svirko ligt. “Ik ga een doorstart maken.” In een café in het centrum van Kiev zet hij uit hoe hij het anders gaat doen. “Het punt is dat er bij onze krant een typisch ‘Europese’ structuur werd opgelegd. Er zijn managers, een grote sales-afdeling, buitenlandse bestuurders. In dit deel van de wereld is het zo dat de hoofdredacteur de centrale figuur is binnen een krant. Maar bij Obzor had ik geen controle over de advertenties. Ik kon mijn eigen mensen niet meenemen. Dat werkt frustrerend.”

“En dus gaan de managers d’r uit. Ik wil een krant maken met minder pagina’s en meer kwaliteit. Ook de website gaat er uit, want we verdienen op dit moment niets online. Een website loont de moeite niet. Bovendien wil ik van ons kantoor af. Waarom zou je een groot kantoor moeten huren in het centrum van de stad? We kunnen de krant net zo goed in een buitenwijk maken. Ik hoef ook geen computers. Waarom zou je in hemelsnaam voor iedereen PC’s aanschaffen terwijl iedere redacteur toch met een eigen laptop naar binnen loopt. Ik denk al een stap verder. Ik wil eigenlijk een kantoorloze-krant maken waarbij iedereen vanuit huis werkt.”

Eventueel voor één euro
Bovendien zitten er volgens Svirko een ‘aantal haken en ogen aan de Oekraà¯ense wet’ die het voortbestaan van Obzor kunnen rekken. Zo zou er een rechtszaak zijn aangespannen die eventueel rectificatie in de krant zou eisen. “Dat lukt natuurlijk niet wanneer een krant niet meer verschijnt. Ook bij ons ontslag zijn er een aantal juridische fouten gemaakt. Ik wil dit allemaal liever niet gebruiken, maar het kan.”

Josja Zijlstra weet niets van rechtszaken. “Ik heb alleen een aantal mails met valse claims ontvangen van Svirko. Zijn juridische argumenten deugen niet. Bovendien kon hij best zijn eigen mensen meenemen, maar moet dat wel volgens gewone procedures. Het is niet de eerste uitgave waar hij met ruzie vertrekt. Hij heeft natuurlijk wel de beeldvorming mee, in de zin van ‘de kleine man tegen het grootkapitaal’, maar hij overschat zijn steun bij de krant. Ik heb het idee dat dit een kamikazeactie is.”

Svirko blijft optimistisch. “We hadden 1,3 miljoen dollar aan reclame-inkomsten het afgelopen jaar. Daar kan ik een fantastische krant mee maken. Zeker tijdens een crisis kan een gratis krant zich bewijzen. Juist nu zijn advertenties hard nodig. TMG heeft me laten weten dat de titel eventueel verkocht kan worden voor één euro. Zo’n investeerder moet te vinden zijn. Ik denk dat de krant met een paar weken weer bij de uitgangen van de metrostations te vinden is.”

COMMENTAAR VAN BART BROUWERS, HOOFDREDACTEUR SP!TS:

Bart Brouwers, hoofdredacteur van Sp!ts, is drie keer in Kiev geweest om ‘Obzor’ bij te staan. Hij heeft sympathie voor de ambitie van Svirko, maar weet dat Zijlstra lang genoeg in Kiev is geweest om de kansen reà«el in te schatten. “Obzor was een mooi product en het was heel prettig om bij de start een rolletje gespeeld te hebben. Maar het was om eerlijk te zijn een beetje discutabel. We kenden de krantenmarkt niet en hebben ons te weinig gerealiseerd dat vrijheid daar wat anders betekent dan bij ons. Kranten in Kiev zijn traditioneel verbonden aan een bepaalde oligarch of politieke stroming. Verandering op dat vlak kost tijd.”

Brouwers vertelt een anekdote. “Ik ging eens met een redacteur van de krant naar de drukkerij. We hadden een CD-rom met daarop de krant voor de volgende dag, dat kon toen nog niet elektronisch. Daar kregen we te horen dat ze net een andere opdracht hadden gekregen. Er moesten verkiezingsfolders gedrukt worden. Of we morgen terug wilden komen. Paniek natuurlijk, en pas na lang aandringen van die redacteur werd de krant uiteindelijk toch gemaakt.”

“Het is goed geweest dat TMG dit heeft geprobeerd. Er was een markt, er waren mogelijkheden, we hadden een basis en kenden het fenomeen gratis krant. Dat bij elkaar was helaas te weinig.”

Het antwoord in Engeland is meestal: de ‘National Council for the Training of Journalists’ (NCTJ), een organisatie die cursussen en opleidingen in de journalistiek certificeert en zich opwerpt als hoeder van de kwaliteitspers. (meer bij De Nieuwe Reporter)

Al die mensen maken televisie. Tussen de enorme gebouwen van de grotere Franse banken, computerbedrijven en investeringsfondsen, staat het hoofdkwartier van France24 (spreek uit: France vingt-quatre). De rokers op straat spreken Frans, Engels en Arabisch door elkaar heen. Zelfs wie door een zij-ingang naar binnen stapt ontsnapt niet aan drietalige televisieschermen. Her en der staan internetzuilen die non-stop het nieuws brengen. Alles in het Frans, Engels en Arabisch, vaak met originele berichtgeving, of anders met ongeveer vijf seconden vertraging in de nasynchronisatie.

“˜Er was hier eens een Chinese correspondent die me vroeg hoe het toch kan dat ons persbureau het “˜grootste en het beste persbureau van Slovenià«”™ is”™, lacht UroÅ¡ Urbanija, de adjunct-hoofdredacteur. “˜Dat is natuurlijk een absurde vraag. We zijn er gewoon.”™ (lees verder bij De Nieuwe Reporter)