,,Je hoeft niet in je spiegels te kijken, dat doe ik wel”. Aleksej, mijn kettingrokende rij-instructeur, kijkt nonchalant voor zich uit. Op de verlaten parkeerplaats van een ijsstadion heeft hij met oranje pionnetjes een circuit uitgezet waartussen mijn eerste rijles moet beginnen. Nog voor ik de koppeling intrap vliegt er een met bladgoud belegde Porsche aan me voorbij. Hij blijft rondjes draaien om mijn kleine Peugeot 206. De Porsche vliegt op centimeters langs de leswagen. Een trap op een verkeerd pedaal en dit gaat nog een hele dure rijles worden.

,,Geen aandacht aan schenken, gewoon vooruit!” bromt Aleksej. ,,Je kunt in deze stad verdomme ook nergens rustig auto leren rijden.” Maar wanneer er later nog meer Porsche’s en zelfs een compleet camerateam verschijnen is het hem ook te veel. ,,Ik weet nog wel een andere plek, maar je mag het niet doorvertellen”, zegt hij. Ik stem direct in. Een paar minuten later rijden we een militair vliegveld op. Tussen de roestige helicopters en stokoude Sovjet-straaljagers maak ik mijn eerste bochten, schakel ik naar de derde versnelling en liet ik de motor een keer of vijf afslaan.

Het werd eens tijd. In mijn Friese jeugd leerde ik al eens trekkerrijden en jaren later stoof ik op een Chinese tweetaktbrommer door het Midden-Oosten. Maar een echt rijbewijs heb ik nooit gehaald. Toen ik onlangs in Nederland was heb ik er nog eens naar geinformeerd. Zo’n procedure met wachtlijsten, CBS-registratie, lessen en eindeloze examens, dat kan maanden duren. Hoe anders in Moskou. Bij ‘master-driver‘ kon ik dezelfde dag nog beginnen. Voor amper een tientje per uur krijg je bovendien rij-instructeurs die volgens de advertentie ‘niet roken, niet vloeken en geen klootzakken zijn’. Ook leuk: de rijschool werkt ook als taxidienst. Wanneer je van de ene kant van de stad naar de andere kant moet dan mag je dat stuk zelf rijden. Handig wanneer je nog boodschappen moet doen, de instructeur komt je thuis afhalen, je rijdt zelf naar de supermarkt en wanneer je hebt ingeslagen rij je zelf weer naar huis.

Het enige probleem is het Russische rijexamen. Niet alleen komt er zo’n twee uur een politieagent naast je zitten, je moet ook nog eens een juridisch boekwerk met allerlei tegenstrijdige verkeersregels uit je hoofd leren. En hoewel mijn Russisch vrij aardig is zal ik er moeite mee hebben uit te leggen dat de huifkar met paard geen voorrang heeft op de diplomatieke wagen met vlag en rood kenteken. Mijn Russische vrienden moeten er vooral erg om lachen. Want een rijbewijs, dat koop je in Rusland gewoon. Zo makkelijk is dat echter niet. Voor buitenlanders gelden er andere procedures en de corrupte ambtelijke molen weet nog niet hoe ze voor deze Nederlands staatsburger een rijbewijs kunnen fabriceren. En belangrijker: wat zoiets dan moet kosten.

Tot die tijd blijf ik rustig een aantal keer per week met Aleksej door Moskou rijden, een stad van ruim vijf miljoen automobilisten en de meest ondenkbare verkeerssituaties. Ik laat me rechts inhalen door Hummers, mag in verschillende Sovjet-auto’s rijden en liet me onlangs nog van de weg drukken door de gewapende escorte van de Russische president. En dat rijbewijs? Nederlandse rijschoolhouders die een oplossing weten mogen zich melden bij de redactie.