Archiefbeeld van Zjordania als speler bij Dinamo Tbilisi

In Georgië kent iedereen Zjordania, maar nog bekender is zijn ex-vrouw, fotomodel Maka Asatiani. ,,Wat een prachtvrouw! Misschien wel de mooiste in heel Georgië!”, lacht een krantenverkoper in het centrum van de stad waar de dagbladen met foto’s van Vitesse-voorzitter Maasbert Schouten en Zjordania in goudgele stropdassen groot op de voorpagina’s staan.

Merab Zjordania was in de jaren ‘80 een van de sterspelers bij Dinamo Tbilisi. ,,Hij kon geweldige voorzetjes geven”, herinnert George Gorgodze, de hoofdredacteur van het maandelijkse sportblad Dato Kipiani zich. ,,Maar hij had een manke makke, hij was niet snel genoeg. Hij kon de rest van het team niet bijbenen”. Na een carriere bij de voetbalclub in Tbilisi vertrok Zjordania naar het elftal van de West-Georgische stad Lantsjchoeti. ,,Dat was een sensatie, dat kleine elftal uit een stad met amper 15.000 inwoners schopte het tot de hoogste divisie van het Sovjet-voetbal. Grote clubs als Dinamo Kiev of Spartak Moskou moeten uren op de kaart zoeken om te kijken in welk gehucht de volgende wedstrijd gespeeld zou worden!”, lacht Gorgodze.

Dat de Georgiër interesse had in Vitesse is in de lokale voetbalpers al weken bekend. Op 29 juli pakte sportkrant ‘Lelo’ groot uit met een verhaal waarin ze op basis van anonieme bronnen aangeven dat de Russische oligarch Roman Abramovitsj verschillende projecten met Djordania op wil starten. ‘Abramovitsj en Djordania zijn al lang goede vrienden’, schrijft de krant. ‘Hoewel het tweetal aanvankelijk AZ Alkmaar wilde kopen viel de keus uiteindelijk op Vitesse en is de aankoop op naam van Djordania gedaan’. Ook Gorgodze weet zeker dat Djordania de aankoop van Vitesse niet zelf heeft kunnen financieren. ‘Hij heeft hele goede partners en contacten die hem helpen’, legt hij uit. Ook de steenrijke vader van zijn ex-vrouw zou een belangrijke rol spelen. De sportkrant schrijft bovendien dat Djordania van Abramovitsj een belangrijke rol op de Europese transfermarkt krijgt. Zo zou de jonge Georgische voetballer George Chanturia, die nu nog uitkomt voor het jeugdteam van Barcelona, binnenkort naar Chelsea vertrekken en zal Vitesse worden aangesterkt met het Georgische talent Waco Kazaisjvili.

Toen de westers-georiënteerde president Michail Saakasjvili eind 2003 aan de macht kwam was Zjordania een van de eersten die voor verduistering de bak invloog. Hij zou ruim 250.000 euro aan belastingeld schuldig zijn uit zijn tijd als voorzitter van Dinamo Tbilisi. Niet veel later stond hij weer op vrije voeten nadat hij het veronschuldigde bedrag had teruggestort, volgens Saakasjvili ‘een voorbeeld voor andere corruptie overheidsinstellingen’. ,,Natuurlijk stinkt het zaakje”, legt Gorgodze uit. ,,Maar het is een hoop zwartmakerij. Het waren de rumoerige jaren ‘90, daar ging vanalles fout. Hij heeft als voorzitter een hoop goeds voor Dinamo Tbilisi gedaan. Het is een hele correcte, competente en vriendelijke man”, legt hij uit. ,,En hij kent iedereen. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld bij de verkiezing van UEFA-topman Michel Platini in 2007. Hij wist nagenoeg alle landen in de voormalige Sovjet-Unie om te praten”.

Over schietincidenten, overvallen en verduistering van fondsen is op de redactie van het sportblad weinig bekend. ,,Negentig procent van de verhalen die je nu hoort kloppen niet. Van de overige tien procent is de ene helft verzonnen, en de andere helft waarschijnlijk waar”, legt Gorgodze uit. ,,Je leest overal dat hij een miljardair zou zijn. Dat klopt natuurlijk niet, hij heeft gewoon goede zakenpartners. En natuurlijk klopt er iets niet aan dat gekke transferbedrijfje van hem. Maar vertel me waar dat niet zo is! Overal in de hogere regionen van het voetbal zijn er allerlei zaakjes waar een luchtje aan zit. Hij zal goed voor Vitesse zijn. Hij belooft flink hard aan de slag te gaan, en dat zal hij hoogstwaarschijnlijk ook doen. Hij is nu bijna 50, hij wil nog wel laten zien wat hij kan”.

Ook bij de Georgische voetbalbond zijn ze lovend over Djordania. ,,Het is een eerlijke man met het verstand op de juiste plaats”, zegt woordvoerder Lasjo Dvalisjvili. Hij heeft hier een hoop goed werk voor het Georgische voetbal gedaan. Natuurlijk zijn er problemen geweest, maar die zijn allemaal gladgestreken”, legt hij uit. ,,Hij weet hoe hij Vitesse aan moet pakken”, meent Dvalisjvili. ,,Hij zal een aanwinst zijn voor de Nederlandse competitie, en met transfers en goede connecties heeft het Georgische voetbal daar uiteindelijk ook wel weer baat bij. Hij is goed voor jullie, en daarmee ook voor ons!”

Archiefbeeld (2007) Gorgodze, Djordania en Platini in Georgie

Grisja Baindoerasjvili (89) is met zijn tweede vrouw en een aantal kleinkinderen naar de premiere gekomen. Net als zo’n 800 landgenoten werd hij tijdens de oorlog krijgsgevangen genomen en diende hij in een Georgisch bezettingsleger in Duitse dienst op het eiland Texel. Sommige Georgiers verkozen Duitse dienst boven de strafkampen, anderen sloten zich vrijwillig aan bij de Duiters in de hoop dat Hitler de Sovjet-Unie zou bevrijden. Maar toen het Georgische bataljon op Texel te horen kreeg dat ze tegen de geallieerden in Arhnem moesten vechten kwam de opstand. In één nacht brachten de Georgiers ruim 400 Duitse soldaten om het leven. Hoewel de bevrijding van Nederland in zicht was vochten de Georgiers ruim vijf weken een guerilla-oorlog uit, een opstand die aan 117 Texelaars, ruim 500 Georgiers en honderden Duitsers het leven heeft gekost.

Filmmaker Arnold van Bruggen (30) bracht zijn jeugd op Texel door, waar de rode Sovjet-vlag gebroederlijk naast de Nederlandse wapperde. Pas op latere leeftijd is hij zich gaan verwonderen over de Georgische helden in nazi-uniformen. ,,Voor de Georgiers is het een heldenverhaal, in Nederland is deze episode nagenoeg onbekend. De pijn van het eiland is pas jaren later tot uiting gekomen”, legt hij uit. Van Bruggen nam ruim 60 uur aan interviews op waarbij veel eilanders hun verhaal vertellen. Hoewel sommige eilanders de Georgiers nog altijd als bevrijders zien leggen veel inwoners uit volgens hen dat de opstand niet nodig was. Texel was tot die tijd relatief rustig en heeft tijdens de oorlog geen honger geleden. De film ging twee weken geleden op het IDFA in Amsterdam in premiere en draaide afgelopen weekend voor het eerst in Tbilisi.

Met de steun van de lokale bevolking hielde de Georgiers zich schuil in de bossen. Pas eind mei 1945 maakten de Canadezen een einde aan de oorlog. In samenwerking met de Communistische Partij Nederland gaven de gaven de Canadezen de Georgiers de benodigde papieren om terug te keren naar de Sovjet-Unie. Waar de meeste collaborateurs door de Sovjet-Unie werden gefussileerd of lange gevangenisstraffen moesten uitzitten werden veel Georgiers als helden ontvangen. ,,De terugkeer was niet gemakkelijk, maar het viel mee”, herinnert Baindoerasjvili zich. ,,We gingen met transporttreinen door Duitsland. In Bakoe moesten we van de Sovjets aan het werk in een chemische fabriek. Maar we waren partizanen, we hebben de benen genomen.” De veteraan bracht de rest van zijn leven door als restaurateur in Kazbegi, een stad aan de voet van een berg in het Noorden van Georgie. In 2005 bezocht hij samen met de Georgische president Michail Saakasjvili de herdenking op Texel.

In de film zwaait een andere veteraan, Evgeni Artemidze (89) met zijn vuist. ,,We hebben nooit geweten dat de Duitsers wraak zouden nemen op de eilanders”. Volgens van Bruggen was het dan ook moeilijk de Georgische overlevers in te laten zien dat men op Texel de opstand niet altijd positief herinnert. ,,We hebben het in sommige gevallen wel tien keer moeten vragen”, legt hij uit. Omdat tijdens de vertoning president Saakasjvili een andere bioscoop bezocht werd halverwege de film beslag gelegd op de digitale projector. Van Bruggen kon ter nauwernood voorkomen dat de film werd stopgezet. Het Georgische publiek reageerde goed op de film. ,,Bij ons zijn de meeste films moralistisch”, legt een oudere vrouw uit. ,,In deze film blijft de waarheid in het midden liggen, iedereen heeft zijn eigen herinnering aan de oorlog. Er is geen absolute waarheid, en dat is in Georgie bijzonder.”

De film, die voorlopig alleen ‘Georgia’ als werktitel heeft, vertelt het verhaal van een Amerikaanse journalist die in Irak een tip krijgt over de spanningen in de Kaukasus. Een Georgische soldaat wil hem helpen ‘de waarheid’ naar boven te brengen. Dat lijkt vooral de Georgische lezing van het verhaal te zijn. De Amerikaanse filmcrew heeft helicopters, tanks en legermateriaal van het Georgische leger ter beschikking gekregen en mocht zelfs filmen in de residentie van Saakasjvili. Volgens regisseur Renny Harlin gaat het geen propagandafilm worden. Tegenover persbureau AP liet hij weten dat de film om ‘universele thema’s’ ging. ,,Ik kom zelf uit een klein land, ik ben geboren in Finland, en ik weet wat voor processen kleine landjes doormaken. Dit soort oorlogen worden over de hele wereld uitgevochten, van Afrika tot Azie tot Zuid-Amerika. Georgie is maar een voorbeeld. Ik denk dat het een geweldige kans is om een verhaal te vertellen dat een hoop mensen over de wereld zal raken.”

In de Russische media is een hoop ophef ontstaan over de film. Vooral omdat een Georigsch parlementslid die banden heeft met Saakasjvili, Papoena Davitaja, een van de co-producers is. Davitaja heeft geen verdere ervaring in de film-industrie. Bovendien denken sommige analisten dat de Georgische overheid een groot deel van het budget voor de film voor haar rekening neemt. Zowel Rusland als Georgie proberen de internationale gemeenschap er nog altijd van de overtuigen dat de ander de oorlog begonnen is. Na maanden van onderzoek bracht een onafhankelijk rapport van de Europe Unie vorige maand aan het licht dat Georgie aan de wieg stond van het conflict met Rusland. Het Georgische leger begon met aanvallen op Zuid-Ossetie, maar werd volgens het rapport lang geprovoceerd door Rusland, dat onproportioneel hard terugsloeg.

Maar ook de Russische filmindustrie heeft haar eigen lezing van het conflict. In Maart werd zonder onderbrekingen de actiefilm  ‘Olympus Inferno’ uitgezonden op de Russische staatstelevisie. Regisseur Igor Volosjin vertelt het verhaal van een Amerikaanse bioloog Mike (Henry David), die in zijn schooltijd uit Rusland gemigreerd is en met jeugdvriendin Zjenja (Polina Filonenko) in Zuid-Ossentie op zoek gaan naar bijzondere vlinders. De twee komen midden in de Georgische aanval terecht en filmen per ongeluk bewijsmateriaal. De film voldoet aan alle Russische vooroordelen. Niet alleen moeten de Georgische serganten gehoorzamen aan een Amerikaanse soldaat, de Georgische bevelhebbers rijden op het front ook nog eens in gloednieuwe auto’s met Duitse kentekens. In de bijna 90-minuten durende actiefilm schieten de Georgiers onder hoongelach Zuid-Ossetische burgers in het wildeweg neer. Het tweetal komt bovendien in contact met Westerse televisiejournalisten die het bewijsmateriaal dat de Russen de oorlog niet zijn begonnen niet willen hebben. Uiteindelijk komt het Russische leger het tweetal te hulp. De film werd lauw ontvangen door de Russische filmpers, maar is nog altijd aardig populair onder de bevolking.

Voor de Hollywoodfilm werd er behalve in hoofdstad Tbilisi ook in het zuiden van Georgie en in de gehavende stad Gori gedraaid. Volgens verschillende Georgische media moesten voor de special effects en explosies ironisch genoeg Russische filmtechnici worden ingehuurd. Verwacht wordt dat de film volgend jaar in de bioscopen zal draaien. Het is nog niet bekend of de film ook in Rusland te zien zal zijn.

‘Een dapper besluit’, liet de Russische premier Poetin weten. De stoicijnse Russische leider glunderde zowaar toen hij het aankondigde. De Amerikaanse president Barack Obama blies vorige week de plannen voor een raketschild in Oost-Europa af. Hoewel het raketschid eigenlijk tegen Iraanse raketten moest beschermen zag Rusland het altijd als een enorme bedreiging voor haar eigen veiligheid. In Moskou kopten de kranten dat de Russische diplomatie had ‘gewonnen’. De meeste Russen zien het als hun goed recht. Rusland wil voor vol worden aangezien op het wereldtoneel.

Na jaren van moeizame relaties zit er sinds een paar weken schot in de bilaterale betrekkingen tussen Rusland en de Verenigde Staten. Het raketschild is van de baan, op het gebied van de nucleaire non-profileratie worden spijkers met koppen geslagen en ook Rusland voert de diplomatieke druk op tegen Iran. Rusland, de NAVO en de Verenigde Staten werken samen in strijd tegen het terrorisme en de Russische marine werkt andere landen om piraterij tegen te gaan. Zelfs in Afghanistan, het land waar Rusland twintig jaar geleden zelf een oorlog vocht, willen beide landen aan de slag om illegale heroine-export tegen te gaan.

,,Dat is snel gegaan”, legt Maxim Braterski uit. Hij is als hoogleraar verbonden aan het Centrum voor Russische Studies aan de Moskouse School voor de Economie. ,,Nog maar een half jaar geleden waren de relaties op een dieptepunt. De NAVO bevroor de banden met Rusland vanwege het conflict in de Kaukasus en in Rusland had het raketschild in Polen en Tsjechie kwaad bloed gezet. Dat zijn in het Kremlin niet vergeten, maar de irritatie is voorbij”, weet Braterski. ,,Rusland zat de afgelopen jaren klem en wilde met niemand samenwerken. Dit is een positief signaal. De nieuwe NAVO-baas ziet men hier als een bruggenbouwer, De Hoop Scheffer polariseerde alleen maar en durfde niet vooruit te kijken”.

Toch ziet men in Rusland de NAVO nog altijd als een bedreiging. Met Amerikaane basis in Centraal-Azie, militaire oefeningen in de Baltische Staten en vooral de militaire samenwerking met en het potentiele lidmaatschap van Oekraine en Georgie baart Rusland zorgen. ,,Mensen zijn argwanend. Ze niet de NAVO niet geheel ten onrechte als een militair blok, niet zozeer als een politieke entiteit”, legt Braterski uit. Veel analisten denken dan ook dat de ware test voor de Amerikaans-Russische relaties zich niet zozeer in Rusland zelf, maar in de voormalige Sovjet-ruimte af zal spelen. Rusland ziet het gebied als haar achtertuin en Amerika probeert er voet aan de grond te krijgen.

De relatie tussen beide landen is dan ook nog verre van optimaal. Zo doken er afgelopen week beelden op van een Amerikaanse diplomaat die in een hotel in een Russische provinciestad was ‘betrapt’ met prostituees. Volgens de Amerikaanse ambassade in Moskou gaat het om een smaadvolle poging de diplomaat in diskrediet te brengen. Het Witte Huis noemde de beelden ‘montages’.

De betere betrekkingen zijn vooral te danken aan Barack Obama. ,,Hij is niet zo hardlijnig als Bush”, legt Braterski uit. ,,Hij luistert naar Moskou. Dat zag je tijdens het staatsbezoek in Juli, en nu weer tijdens de VN-conferentie en de G20 bijeenkomst in Pittsburg. Ze willen samenwerken.” Toch mag de rol van Medvedev volgens Braterski niet worden uitgevlakt. ,,Hij heeft een eigen agenda. Hij is vastbesloten Rusland als een belangrijke speler op het wereldtoneel neer te zetten. Nu de relaties met de Verenigde Staten verbeteren zou het me niets verbazen wanneer hij binnenkort de druk op Europa opvoert.”

In de schaduw van een grote palmboom spelen zo’n vijftien oude mannetjes schaak. ,,Waar kun je beter je oude dagen slijten dan hier?”, vraagt iemand. ,,Vroeger kregen we nog geen 10 euro per maand, ik moest er veel bij werken. Maar sinds we Russische paspoorten hebben krijgen we ook een Russisch pensioen. Dat is genoeg om tot mijn dood hier te blijven schaken!”

Tijdens de Sovjet-Unie was het een van de meest populaire kuuroorden. Dankzij de vruchtbare grond, het subtropische klimaat en vooral de de ideale ligging aan de Zwarte Zee kwamen duizenden sporters, politici en gewone toeristen uitrusten in Abchazië. Maar de Sovjet-Unie viel uitelkaar en dit paradijselijk stuk land werd oorlogsgrond. Plots hoorde Abchazië niet meer bij de Sovjet-Unie, maar bij Georgie. Ruim een jaar werd er een bloedige onafhankelijkheidsoorlog uitgevochten, waarna een defacto onafhankelijk Abchazisch regime de touwtjes in handen nam.

De ‘koude vrede’ tussen Georgie en de seperatistische deelrepubliek Abchazie hield bijna vijftien jaar stand. Tot vorig jaar augustus. Een vijfdaagse oorlog tussen Georgië en Rusland om Zuid-Ossetië, een soortgelijke seperatistische republiek, dwong de Georgiërs op de knieën. Rusland erkende zowel Zuid-Ossetië als Abchazië als onafhankelijke staten en spaart kosten noch moeite de infrastructuur in de regio’s op te krikken.

Op het avondjournaal van de Abchazische televisie is dat goed te zien. Iedere dag is er wel een verbetering te zien of word er een nieuw project gestart. Het bergdorpje Bortsjal kreeg van de gemeente Moskou een aantal stokoude stadsbussen cadeau. Kinderen uit naburige dorpen kunnen nu met de bus naar school. Sporters uit Abchazië mogen meespelen in de Russiche competitie. Het vliegveld van de Abchazische hoofdstuk Soekhoemi is onlangs gerepareerd en kan binnenkort internationale lijnvluchten ontvangen. De haven van Osjamsjira word uitgediept, de Russische marineschepen die nu voor de kust liggen zullen daar binnenkort aanmeren.

Rusland koopt daarmee de stabiliteit af in de regio. Abchazië ligt op steenworpafstand van Sotsji, de Russische badplaats waar in 2014 de Olympische Winterspelen worden gehouden. Rusland wil geen onrusten of internationale inmenging aan haar grenzen. Vorige maand sprak Rusland een veto uit tegen de verlenging van de VN-waarnemersmissie in Abchazië. VN-soldaten die een oogje in het zeil hielden moesten plots hun spullen pakken. Hun plaats word ingenomen door Russische soldaten. Afgelopen maart tekende de Russische regering een convenant met de Abchazische machthebbers waarin werd overeengekomen dat de komende 49 jaar zo’n 3800 Russische troepen in de seperatistische ministaat verblijven.

Ondertussen trekken jaarlijks bijna een miljoen Russische toeristen de grens over. In Abchazië is het leven een stuk goedkoper dan in naburig Sotsji, en de stranden zijn er rustiger en schoner. Dit jaar verwachten de autoriteiten in Abchazië meer toeristen dan ooit. Dankzij de crisis zijn veel Russen op zoek naar een goedkopere vakantie niet al te ver van huis. Ook Dimitri Rogozin, de Russische ambassadeur bij de NAVO, vierde zijn vakantie in Abchazië. ,,Door mijn werk kom ik overal, maar nergens ter wereld is het zo mooi als hier”, vertelde hij. ,,De Abchazen hebben het recht om de baas te zijn op hun eigen grondgebied. Het belangrijkste is hier stabiliteit en veiligheid. Wij kunnen dat garanderen.”

Roeslan Anapin (32) is blij met de Russische steun. ,,Het gaat hier eindelijk een beetje vooruit. Er worden nieuwe gebouwen neergezet, er komen meer toeristen.” Ook hij heeft onlangs een Russisch paspoort in ontvangst genomen. ,,Wat moet je anders? Met een Abchazisch paspoort kom je nergens, en een Georgisch paspoort of een document van de Verenigde Naties, dat hebben we nooit gekregen.” Hij is blij met de instroom van toeristen, het is steeds drukker in zijn kleine restaurant aan de kuststrook. ,,Tijdens de Sovjet-Unie waren er geen grenzen, daarna kwam er oorlog. Met de Russische troepen hier komt er nu geen oorlog meer, het is alleen wachten tot de grenzen worden opgeheven.”

Een Georgische marktkoopvrouw in Tbilisi, door tomaradze

Een protest van de Georgische oppositie dat al weken aan de gang is werd woensdagnacht door de politie met geweld uit elkaar geslagen. De positie van president Micheil Saakasjvili wankelt, de demonstraten zijn inmiddels weer terug. Ze willen dat Saakasjvili de verantwoordelijkheid neemt voor de desastreuze oorlog met Rusland afgelopen zomer. Volgens het regime-Saakasjvili krijgt de oppositie steun uit Russische hoek.

Afgelopen dinsdag brak er ‘muiterij’ uit op een Georgische legerbasis. Volgens de berichten waren de opstandige soldaten van plan de NAVO-oefeningen te verstoren. Op de Georgische televisie was te zien hoe de president de opstandige militairen de les las. Volgens sommige analysten is het hele gebeuren door Saakasjvili in scene gezet. Hij brengt de oppositie in diskrediet en weet het westen er nogmaals van te overtuigen dat Rusland op het punt staat zijn kleine Kaukausrepubliek over te nemen.

Hoewel Rusland formeel alle betrokkenheid ontkent houdt het sinds jaar en dag een vinger in de pap te in de Kaukasus, een gebied dat men in Moskou aanmerkt als de ‘Russische achtertuin’. De belangen zijn groot. Rusland maakt geen geheim van de ambitie alle voormalige Sovjet-republieken onder controle te krijgen. Ondertussen doen ook de Verenigde Staten en de Europese Unie hun best voet aan de grond te krijgen in de Kaukasus. Een mini-Koude Oorlog.

De NAVO is Rusland nog altijd een doorn in het oog. Het militaire bondgenootschap doet er volgens veel Russen alles aan het land ‘te omsingelen’. Rusland is dan ook fel tegen de pogingen van Oekraine en vooral Georgië lid te worden van het bondgenootschap. De oefeningen die op dit moment plaatsvinden in Georgië zijn volgens Rusland provocerend. ,,Men zou beter in een psychiatrisch ziekenhuis kunnen oefenen dan in Georgië”, liet Dimitri Rogozin weten, de Rusissche ambassadeur bij de NAVO.

Ook olie en gas speelt een rol in het conflict. Het Kaukausgebied heeft heeft toegang tot gas- en olievoorraden in de Kaspische Zee. De twee andere Kaukasuslanden, Azerbeidzjan en Armenië, hebben goede banden met Rusland. Alleen Georgië is opstandig. Wanneer de hele Kaukasus in het gareel wordt gehouden heeft Rusland het overgrote deel van de energietoevoer naar Europa in handen.

Nog belangrijker is misschien wel wraak. De ‘rozenrevolutie’ van 2003 in Georgië en de Oekrainse ‘oranjerevolutie’ van 2004 bracht een anti-Russisch sentiment op gang. In Moskou werden niet alleen maatregelen genomen om dergelijke opstanden in Rusland tegen te gaan, ook de samenwerking met beide landen werd opgeschort. Oppositiepartijen in zowel Oekraine als Georgie kunnen rekenen op Russische steun en het Kremlin doet er alles aan de democratiseringsprocessen in deze landen te frustreren.

De vijfdaagse oorlog in Georgië afgelopen zomer was daar het hoogtepunt van. Doordat Rusland nu defacto de baas is in Abchazië en Zuid-Ossetië hoopt het de situatie in de Kaukasus verder onder controle te krijgen. Beide gebieden liggen op steenworp afstand van Tsjetsjenië, de Russische deelrepubliek waar het nog altijd onrustig is. Rusland duldt geen tegenspraak in haar achtertuin.

* Men heeft het vaak over de ‘Russen’ in Abkhazie en Zuid-Ossetie. Een ‘Rus’ is een ingewikkeld begrip dat over het algemeen niet zozeer etnisch te definieren valt. De meeste Abkhazen en Zuid-Ossetiers hebben inderdaad een Russisch paspoort. En waarschijnlijk nog een stapeltje andere identiteitsdocumenten. Rusland strooide de afgelopen vijftien jaar paspoorten als snoepgoed over verschillende delen van de wereld.

* Rusland zoekt al jaren een ‘regime-change’ in Georgie. Verwacht aanhoudende bombardementen. De Russen gaan uit van een strategie waarbij de Georgische bevolking de bombardementen zo zat is dat men rebeleert tegen Saakashvili.

* Een probleem dat nog heel groot gaat worden: honderden ‘freelancers’ die en masse de grens oversteken om de Georgiers door het hoofd te schieten. Van Noord-Ossetiers tot geflipte Moskovieten.

* Er ligt een lijntje olie. De BTC-pijplijn is een van de steunpeilers van de ‘diversificatie’ van de energietoevoer naar Europa. Als die stil komt te liggen zijn we nog afhankelijker van Rusland. Snapt u h’m?

* De grote vraag is natuurlijk: waarom? Veel van mijn Russische vrienden volgen het nieuws op TV en vragen zich terecht af: ‘Verdraaid de Russische media weer eens alles, of is Saakashvili echt zo dom?’

* De meest fascinerende theorie die ik tot nu toe hoorde is de volgende: Georgie zoekt met voorbedachte rade de slachtofferrol om Rusland weer tot de internationale boeman te transformeren. De beurs heeft het er alvast moeilijk mee.

Diezelfde dag werd ook het oppositiekanaal Imedi met geweld uit de lucht gehaald. Saakasjvili wist vervolgens vriend en vijand te verrassen door af te treden, en daarmee vervroegde verkiezingen uit te schrijven. Op die manier konden de Georgiërs zelf hun oordeel vellen over de dramatische gebeurtenissen. De Georgische oppositie heeft, ondanks de matige toegang tot de media en de continue schandalen die haar teisterden, een uitstekende prestatie geleverd. De Rozenrevolutie heeft haar glans verloren, en dat is maar goed ook. Veel analisten denken dat een stevige oppositie Georgië vooruit zal helpen. (lees verder bij Knack)