Wat uitgevers allemaal met een iPad kunnen, dat weten we inmiddels wel. Maar wat heb je er als journalist eigenlijk aan? Een how-to, recensie en veldtest in wording…

Terwijl het me op de Mac nog altijd niet gelukt is valt de iPad Calendar (video met irritante uitlegger) makkelijk de synchen met Google Calendar. Het ziet er niet alleen prachtig uit, het is ook nog eens bijzonder handig om je agenda bij de hand te hebben. Voor de vergeetachtigen onder ons.

Things for iPad (e 15,99) – Geen journalist is compleet zonder een lijst met af te werken plannen, verhalen, ideeën en andere snode plannetjes. Er is allerlei software beschikbaar, maar Things werkt als een trein, zeker omdat ‘ie over de wifi met de desktop versie op een lijn blijft.

Amazon Kindle (gratis) – Wie z’n woonadres verplaatst naar een motel in California heeft plots toegang tot de complete Kindle bibliotheek. Eindelijk.

Er zijn allerlei prachtige apps for kranten, magazines en uitgeverijen. Het is onbegonnen werk om die hier te verzamelen, maar de ratelende telexen van Reuters en AP springen er uit. Thompson Reuters News Pro (gratis) is zakelijk en heeft een schat aan actuele informatie. De vormgeving van de AP (ook gratis) springt er tussenuit, vrolijk en onhandig op hetzelfde moment.

Wordpress (gratis) – Een blogpost online zetten kan vanuit de gewone browser, maar het blijft priegelwerk. Hoewel de mogelijkheden beperkt zijn maakt de toepassing van WordPresset simpel en makkelijk.

Dropbox (gratis) – Hele folders met achtergrondinformatie, PDF-bestanden allerlei documenten (offline) beschikbaarmaken? Het kan met Dropbox. Wie een account heeft sleept de documenten naar de DropBox folder, en ze zijn automatisch online, en op de iPad te vinden.

Evernote (gratis) – Werkt anders, maar past hetzelfde principe als DropBox toe. Alle documenten, foto’s, lappen tekst of quotes op een rij.

Het stikt van de iPad-toepassingen om aantekeningen en notities te maken. In de meeste gevallen zijn ze weinig beter dan de ingebouwde ‘Notes’. Maar SoundPaper (gratis) is een prachtige toepassing, het programma neemt geluid op terwijl je aantekeningen maakt. Handig voor persconferenties, hoewel het geluid niet geweldig is. Wel aardig: je kunt in SoundPaper tekeningen maken.

Portfolio To Go (e 2,39) maakt van een Flickr-account een slideshow, die desgewenst ook offline te bekijken is. Handig voor wie niet opnieuw al zijn foto’s naar een ander apparaat wil slepen, en toch familie en vrienden vakantiefoto’s wil laten zien.

Wie uiteindelijk toch met een laptop en een iPad op stap gaat doet er goed aan Airdisplay (e 7,99) aan te schaffen. Over de beschikbare wifiverbinding zorgt de toepassing ervoor dat de iPad een tweede beeldscherm is. Handig voor tekstcorrectie, of wie gewoon ruimte te kort komt.

Wat is er verder voor journalisten onmisbaar op zo’n wonderscherm? Waar kun je zelf inmiddels niet zonder? Ik hoor het graag!

Het vreemde aan een oorlog is dat je plots de ruimte krijgt. Niet alleen op de ether, televisie en in kranten, maar ook in de vorm waarin je schrijft. Voor een krantenstuk ben je vaak de helft van je stuk al kwijt aan inleidingen,achtergrondjes, bijzinnen en analise. Nu kon ik plots, heel simpel gezegd, schrijven. Gewoon optekenen wat mensen je vertellen. Echte journalistiek. Pas later komt de achtergrond en moet je weer op de vierkante centimeter werken, zoals hierboven. Het conflict in 3000 tekens voor Knack. [PDF]

Dinsdag 27 april van 19 tot 22 uur
Postgraduaat Internationale Researchjournalistiek
Katholieke Hogeschool Mechelen

De crisis in de mediasector is de uitgelezen kans voor iedere jonge journalist met ambitie. Altijd al als correspondent in het buitenland willen werken? De crisis is uw kans. Vergeet het bureau, de bevallige assistente, de perskaarten, de accreditatie en het hoge inkomen. De nieuwe journalist verkoopt zijn werk online, heeft een kantoor waar er een internetverbinding is en schrijft voor iedereen. Iedereen? Ja, voor iedereen.

Voor het harde nieuws zijn er de persbureau’s. Van terroristische aanslagen in de metro tot de resultaten van dede Olympische Spelen. Sla de Vlaamse kwaliteitskranten er op na, zeker 60 tot 70 procent van de buitenlandberichtgeving is afkomstig uit de ratelende telex van een persbureau. En met Nick Davies in de hand weten we hoe dat de journalistiek, en in zekere zin zelfs de samenleving als geheel uitholt.

Dat geeft de moderne journalist een vrijbrief tot onorthodoxe werkmethodes. Uw taak is duidelijk: het verhaal achter het verhaal vertellen. Dat mag een hoop kosten. Schuw de commercie niet en brengt het verhaal dat de persbureau’s niet zien. Hunter S. Thompson deed het al in de jaren ‘60. Met een neus voor een goed verhaal de massa-media het nakijken geven. Van Twitter tot Facebook, van onderzoeksjournalistiek tot ‘Search Engine Optimalisation’ en van Brussel tot Moskou. Voor de journalist 2.0 is de wereld dichterbij dan ooit tevoren.

Olaf Koens

Olaf Koens (Chatillon-sur-Seine, 1985) werkt in Rusland en de voormalige Sovjet-Unie als correspondent voor de GPD. Op freelance-basis, want naast zijn dagbladenwerk schrijft hij voor verschillende Nederlandse, Belgische en Russische publicaties.,,In dit gedeelte van de wereld liggen prachtige verhalen zomaar op straat, die moeten wel verteld worden.”

Komt allen! Aanmelden? Reageer hieronder!

Kijk, dat is aardig. Bij Het Gesprek organiseerde men een echte Rusland-avond, inclusief een halfuurtje avondje Skypen met Michel Krielaars (NRC), Kysia Hekster (NOS) en Olaf Koens (GPD). Natuurlijk kon u thuis dat babbelkanaal niet zo snel op uw afstandbediening terugvinden, daarom: Uitzending gemist!

Afgelopen woensdag diskwalificeerde de organisatie van de World Press Photo in Amsterdam de Oekraïnse fotograaf Stepan Rudik (27). Hij zou een ‘element’ uit zijn winnende foto hebben weggepoetst. Volgens de fotograaf zelf gaat het om ‘een kleinigheid’ en zijn de regels onduidelijk. Hij denkt dat er opzet in het spel is.

Orgineel (c) Stepan Rudik

Hij baalt. ,,Vooral van het feit dat mijn reputatie als professioneel fotograaf nu in het geding komt. Ik ga niet tegen het besluit van de jury in, dat is zinloos. Maar ik wil wel mijn reputatie redden”, legt Rudik uit per telefoon vanuit Polen, waar hij op dit moment een cursus volgt. ,,Ik heb de afgelopen uren allerlei kranten en blogs aangeschreven, als het goed is trekt zelfs de New York Times op haar fotoblog de berichtgeving recht. Wanneer je de foto’s naast elkaar legt valt het allemaal wel mee”. Rudik won dit jaar de derde prijs in de categorie sport met een fotoserie uit 2007. Het is een fotoverslag van een groep jongeren in Kiev die vrijwillig met elkaar op de vuist gaan. De beelden zijn korrelig en zwart-wit, hier en daar is bloed te zien. Op de website van de World Press Photo zijn de foto’s verdwenen, ‘disqualified‘ staat er nog.

,,De foto waar het om gaat is een detailopname van een jongen die zijn vuisten laat verbinden. Daar zat een storend element in, een wazige voet van een man die meters achter hem stond”, vertelt Rudik. Uit de orginele kleurenfoto blijkt inderdaad dat er meer mensen in de buurt staan, waaronder een man op flinke afstand van de jongen. Zelfs in het orgineel is de voet van de man moeilijk te zien. ,,In de ingezonden foto heb ik dat geretoucheerd, en volgens de regels mag dat ook gewoon. Zo’n retouchering stelt niets voor, het is echt klein bier. Bovendien doet het niks wezenlijks af aan de essentie van de foto, legt Rudik uit. De jury van de World Press Photo is het daar niet mee eens en legt uit dat de retouchering aan het licht kwam toen de Oekraïnse fotografenunie contact met de organisatie opnam. Woordvoerder Sasja de Bie legt uit wat het probleem is. ,,Het been is verwijderd, je ziet niet meer dat daar nog iemand achter stond”. De Bie legt uit dat er inderdaad best aan de foto’s gemorreld mag worden, maar dat het regelement voorschijft dat die verandering niet ‘verder mag gaan dan de standaarden in de industrie’. De aanpassing van Rudik ging volgens de jury te ver. Rudik baalt er vooral van dat de organisatie hem diskwalificeerde zonder de foto’s vrij te geven en mensen zelf te laten oordelen. ,,Nu denkt iedereen dat ik maar een beetje in het wilde weg heb zitten photoshoppen, dat is natuurlijk niet zo”. De Bie begrijpt dat, maar legt uit dat de organisatie de foto’s niet kon vrijgeven omdat het met de diskwalificatie juridisch gezien ook de rechten van de foto kwijt was.

Rudik neemt het de organisatie bovendien kwalijk dat de regels onduidelijk zijn. ,,Dit mag dus blijkbaar niet, maar andere ingrepen die veel verder gaan kunnen blijkbaar wel. Er staat nergens in het regelement opgegeven wat wel kan en wat niet”. Volgens De Bie verschillen de regels inderdaad van elkaar in de verschillende categorieën. Bovendien baalt de Oekraïnse fotojournalist van zijn collega’s. ,,Het is de fotografenunie die contact heeft opgenomen om mij, uit pure afgunst, te diskwalificeren. Ze kunnen ook gewoon trots zijn op een collega, maar dit is de stand van de fotojournalistiek in Oekraïne op dit moment. Ik ben er kapot van, het is erg treurig allemaal. Ik ga het weekend skieën in de Karpaten, dat lijkt me beter.”

Inzending (c) Stepan Rudik

In Moskou ruilde ik eind 2006 ooit een Blackberry voor een MacBook. Een goeie deal, dacht ik zelf, al was het maar omdat ik die telefoon voor nog geen 300 euro op eBay kocht. Mijn steenrijke Russische kennis was er ook gelukkig mee, Blackberry’s waren in die tijd nog echte statussymbolen, het versleutelde netwerk was nog voorbehouden aan de geheime dienst. Mijn kennis maakte een goede sier, ik kreeg eindelijk een echte computer in handen.

Maar amper een halfjaar later liet ik mijn spierwitte MacBook donderen in een Brussels cafe. Sindsdien werkte ‘ie alleen nog als er stroom was, de draadloze droom moest dag en nacht worden ingeplugd. Ik heb het jarenlang uitgezeten. Tot vandaag. Maar als je nieuwe Mac eenmaal uit de doos is, wat voor software heb je als moderne journalist eigenlijk nodig? Met een beetje hulp van vrienden en collega’s (thanks Alper, Edial, Ernst-Jan, Mark, Sanne en Emiel!) heb ik hier mijn favoriete programma’s op een rijtje gezet. Schrijft u mee?

Ik gebruik mijn Mac om te schrijven. Natuurlijk droom ik er ook van de grote zaal van de Melkweg eens plat te spelen en zou ik sommige verhalen het liefst willen verfilmen, tot die tijd heb ik GarageBand, iMovie en de soortgelijken niet nodig. Knal de programma’s die je niet nodig hebt direct van je computer. Maar wat dan wel? Begin met een fatsoenlijke browser. Fixefox werkt als een trein, de nieuwe Safari is prachtig maar eigenlijk werkt Google Chrome voor Mac nog als de beste. Naar smaak snufjes en plugins toevoegen.

Ook direct installeren: Skype. Onmisbaar voor de journalist onderweg. Overleg met de redactie, nieuwsfeiten nalopen of je lief bellen om te vertellen dat je veilig bent aangekomen. Met Skype-Out betaal je altijd lokaal tarief. En wat de Raad van de Journalistiek er ook van mag denken, het kan soms bijzonder handig zijn je telefoongesprekken op te nemen. Net zo onmisbaar: Skitch, voor het betere knip-en plakwerk wanneer je het nodig hebt. Zweerde ik tot een paar uur geleden nog bij Deadline – de web-based toepassing voor deadlines en to-do lijstjes – nu ben ik over op Things. Een complete inbox die van je kleine ‘to-do-lijst’ een compleet task-management-systeem maakt. Amen.

Dan, mijn absolute favoriet: WriteRoom. Een simpel maar effectief stukje software. Het ziet eruit als een text-editor, maar druk op enter en de tekst verschijnt op een zwarte achtergrond en drukt alle andere vensters weg. Geen afleiding van Skype, Twitter, je e-mail, blogs, RSS of zelfs het harde nieuws. Alle tijd, rust en ruimte om een stuk te schrijven. Net zo handig: LockDown. Nooit meer peentjes zweten wanneer je de computer even in het cafe achterlaat om naar het toilet te gaan, LockDown gebruikt de bewegingssensor en maakt een hels kabaal wil iemand er met je Macbook vandoor gaan.

Voorts? Natuurlijk de torrent-toepassingen Vuze of Transmission voor het betere downloadwerk, VLC-mediaplayer om alles wat beweegt af te kunnen spelen en DropBox om belangrijke documenten altijd bij de hand te hebben. Voor de muziek is er Spotify, voor de foto’s Lightroom. OpenOffice is het alternatief voor Pages of Office. Ontbreekt er iets? Laat het weten!

Het is een vreemde wereld. Hollywood-gossip site ‘Gawker’ springt in de bres voor de persvrijheid en zet scans van een artikel uit GQ online en laat het vertalen naar het Russisch. Heeft het Kremlin GQ verboden in Rusland? Worden journalisten onder druk gezet? Voor de verandering eens niet! GQ past flinke zelfcensuur toe en probeert te voorkomen dat het stuk in Rusland opduikt, op internet verschijnt of ‘aan Russische functionarissen, journalisten of adverteerders waar dan ook ter wereld’ verschijnt. De New York Times legt het uit. GQ heeft een – matig interessante – versie van haar eigen blad op de Russische markt. Ik kocht gisteren nog een exemplaar.

En in een fijn staaltje ‘crowdsourcing’ zette Gawker de stukken online en vroeg haar Russische lezers het stuk te vertalen: ‘Эй, вы можете прочитать запрещенную статью GQ про Путина здесь‘. ‘Hey, jullie kunnen het GQ-artikel over Poetin hier lezen’, staat er. En dat kunt u ook. Want informatie wil vrij zijn.

Vandaag begint in Moskou opnieuw de zaak tegen een viertal verdachten die terechtstaan voor medeplichtigheid aan de moord op journaliste Anna Politkovskaja. Eerder dit jaar werden ze nog vrijgesproken. De familie ziet liever dat de dader gevonden wordt.

Een muur in Manchester. Foto: OpenDemocracy

Alweer begint de zaak achter gesloten deuren. Dit keer moet het hele proces nog eens dunnetjes worden overgedaan. Afgelopen februari werden de verdachten nog vrijgesproken, vorige maand annuleerde het Russische hooggerechtshof de vrijspraak. Terwijl de dader noch de opdrachtgever gevonden is begint het hele proces weer opnieuw.

De zaak Politkovskaja staat opnieuw in het daglicht nadat ruim twee weken geleden de Tsjetsjeense journaliste en mensenrechtenactiviste Natalia Estemirova werd vermoord. Op 15 juli werd haar lichaam in een weiland net over de Tsjetsjeense grens in Ingoesjetie gevonden nadat ze eerder die dag bij haar huis werd opgewacht. Estemirova en Politkovskaja waren bekenden van elkaar, en paradoxaal genoeg won Estemirova twee jaar geleden nog de Anna Politkovskaja-prijs.

Beide vrouwen deinsden er niet voor terug de schimmige waarheid in Tsjetsjenie naar boven te brengen. Politkovskaja werkte voor het kritische ‘Novaja Gazeta’ en was een uitgesproken opponent van toenmalig president Vladimir Poetin. Ze publiceerde en onthulde regelmatig schandalen over het optreden van het Russische leger en de terreur van Ramzon Kadyrov, de president van Tsjetsjenie. Ze moest dat op 7 oktober 2006, de verjaardag van Vladimir Poetin, met de dood bekopen.

Volgens het Openbaar Ministerie was het de tsjetsjeen Roestam Machmoedov die vier schoten op Politkovskaja loste. Hij is nog altijd voortvluchtig, maar zijn twee jongere broers Dzjabrail en Ibrahim Machmoedov worden verdacht van medeplichtigheid. Ze zouden het gebied rondom het appartementje van Politkovskaja een tijd lang in de gaten hebben gehouden en gaven op de dag van de moord hun broer een lift. Behalve de twee broers staan ook voormalig politieagent Sergej Chadzhikoerbanov en geheim agent Pavel Rjagoezov opnieuw voor de rechter. Ook zij werden in Februari vrijgesproken in aparte maar gerelateerde zaken.

Anna Stavitskaja, een van de advocaat voor de nabestaanden van Politkovksaja, laten volgens een Russisch persbureau weten niets te zien in de nieuwe zaak. ,,We staan compleet achter de eerdere vrijspraak, er is geen reden om dat terug te draaien”. Ook Ilja Politkovski, de zoon van de vermoorde journaliste, ziet liever dat de moeite word gestoken in het vinden van de dader. ,,Wij gaan er woensdag op aandringen dat het onderzoek weer opgengaat”, liet hij persbureau AFP weten. In januari werd een andere advocaat van de familie, Stanislav Markelov, op klaarlichte dag in het centrum van Moskou doodgeschoten. Ook een andere journaliste van Novaja Gazeta, Anastasia Baboerova, kwam daarbij om het leven.

Tijdens het vorige proces bleek al dat het onderzoek naar de moord rommelig verloopt. Er verdwenen SIM-kaarten, computers en beelden van beveiligingscamera’s waarop de moordenaar te zien was. De vrijspraak was dan ook een pijnlijke afgang voor de aanklager. Het nieuwe proces zal weinig ophelderen. Niet alleen ontbreekt de dader, ook van de opdrachtgever ontbreekt ieder spoor. De familie van Politkovskaja heeft meerdere malen aangegeven dat de moord niet op zichzelf staat. Jarenlang was Anna Politkovskaja het slachtoffer van bedreiging, mishandeling en zelfs vergiftiging.

Nir Ofir van iamnews.com weet het zeker. Journalisten die de afgelopen jaren zijn ontslagen komen vanzelf weer terug als freelancers. Hij deed zelf alvast een voorzet en plaatste een reeks vacatures op journalistensites. Kom bijdragen leveren bij iamnews.com en de opdrachtgevers komen vanzelf. De Nieuwe Reporter trok naar Israel voor een goed gesprek over nieuwe media, uitgevers, amateurs en journalisten die zelf het nieuws bepalen.

Iamnews.com is een jonge, Israelische start-up. Op het eerste oog lijkt het project een kruisbestuiving een persbureau en burgerjournalistiek-initiatief als het inmiddels ter ziele gegane Skoeps. Bloggende journalisten creëren unieke content die tegen betaling beschikbaar is voor de reguliere media. Centraal staat de ‘Open Newsroom’. Iedereen kan nieuwsberichten aanmaken die daar naar gelang de regio en de actualiteit opduiken. Redacteuren kunnen daar verhalen aankopen of opdrachten uitschrijven.

Het systeem gebruikt de ‘linkedin-benadering’. Mensen kunnen op de site hun eigen cv of portfolio aanmaken en krijgen een ‘reputatie’, zoals bij bijvoorbeeld eBay gebruikelijk is. Iemand met veel positieve feedback van opdrachtgevers krijgt een hogere ‘rating’. Deadlines niet nakomen of slechte stukken schrijven is slecht voor je reputatie. Het project van Ofir is nog altijd in een testfase. Er zitten inmiddels ruim 3000 journalisten in de database en iamnews krijgt tussen de 40 en de 50 aanmeldingen per dag.

Mediacrisis
,,Kijk maar eens hoe het werkt op een gemiddelde krantenredactie”, legt Ofir uit. ,,Als er iets in de wereld gaande is en men wil er aandacht aan besteden kijken ze over het algemeen eerst bij de persbureau’s. Van AP tot AFP of Reuters, allemaal brengen ze hetzelfde. Wanneer dat niet afdoende is kijken redacteuren ‘of ze niet nog iemand kennen’. Niks innovatie. Alles gaat precies zo als vijftig jaar geleden.”

De mediacrisis is volgens Ofir niet ontstaan bij de consumenten, noch bij de journalisten. ,,Het probleem zit bij de uitgevers. We moeten ze meer content aanleveren. Ze moeten diverser werken, met foto’s, met video. We moeten de uitgevers met de wereld aansluiten.” Voor Ofir komt de crisis als een zegen. ,,Iedereen zegt nu wat ik al jaren denk: cutting the costs, keeping the content.”

Volgens Nir Ofir was het idee heel simpel. ,,Israel is klein. Er is hier geen markt voor niches. Er zijn geen vismagazines, geen glossy bladen voor fietsers. Via internet is die markt makkelijker te bedienen dan op papier.” Ofir is ruim een jaar geleden met de site begonnen. In de razendsnelle start-up wereld in Israel wist iamnews investeerders binnen te slepen. ,,We werken met vier mensen op kantoor. Twee daarvan zijn partners en ik heb een assistente. We draaien rustig. Er is weinig geld en we hebben nu weinig uitgaven. Toch wil ik op korte termijn de eerste winst binnenslepen. Hoe? Simpel. We nemen een ‘listing fee’ van 10 dollar van de uitgevers en een ‘handling-fee’ van 10 procent van de bijdragende journalisten.”

Voor Ofir aan dit avontuur begon werkte hij aan verschillende projecten die zich vooral bezighielden met User Generated Content. Leeswaardige content op internet aangedragen door de bezoekers zelf. ,,Er zit een groot gapend gat tussen het publiek en de uitgevers. De grote uitgevers zien dat misschien nog niet, de kleinere zelfstandigen zien het iedere dag. Er is overal op het internet fantastische content beschikbaar, enthousiaste amateurs en professionals die geen ‘exposure’ hebben. Daar is een match. Iamnews is niet zozeer voor amateurs, maar we haken in op ‘the rise of the amateur’. Het benadrukt hoe de markt is veranderd. Nieuws is niet langer louter het domein van grote nieuwsorganisaties. Ondertussen mag de advertentiemarkt een klap hebben gekregen, het is niet ten einde gekomen. Men wil nog altijd verkopen. Daarom komen krantenjournalisten die hun baan zijn kwijtgeraakt weer terug. Advertenties gaan door. Mensen willen toch nieuws lezen.

De journalist als middelpunt
Omdat de redactie verdwijnt staat de journalist zelf plots in het centrum van het nieuws. Het is niet langer de chef-buitenland of de redactie die de toon van de berichtgeving in handen heeft. Ofir: ,,Op blogs en bij de sociale netwerken is dat al lang zo. Het real-time web heeft een verandering teweeggebracht bij nieuwsconsumenten, dat moet nog doordringen bij de media. Redacties moeten de ruwe content kunnen stroomlijnen. Ze moeten het echte verhaal van de journalisten ter plaatse vertellen. Dat is precies wat ik met iamnews wil doen.”

Is het niet zo dat verschillende freelancers tegen elkaar op zullen bieden? En dat daarmee kwantiteit wint van de kwaliteit? ,,Misschien”, zegt Ofir. ,,Maar dat heb ik niet bedacht. Zo werkt het inmiddels.” Ik leg hem uit dat ik niet snel een complete reportage voor een klein bedrag van de hand zou doen. ,,Niet voor 50 euro”, legt Ofir uit. ,,Maar zou je het voor 5 x 50 euro verkopen? Toch verwacht ik niet dat journalisten hiermee op korte termijn in hun levensonderhoud kunnen voorzien. Het kan een leuk zakcentje zijn, maar in het begin zal niemand er een full time baan aan overhouden. In het begin is het vooral een kwestie van vertrouwen kweken bij verschillende opdrachtgevers.”

En worden journalisten daarmee niet hun eigen merk? ,,Ja en nee. Er zal vanzelf een soort a-lijst ontstaan met ‘premium-journalisten’ die vaak stukken verkopen. Maar het leeuwendeel van de bijdragen zullen anoniem blijven. Anoniem in die zin dat het journalisten zijn die verder bij redacties onbekend blijven.” Een ander gevolg met een positievere bijklank is dat er een soort wereldwijd sociaal-netwerk onstaat voor journalisten. ,,Jij zit hier nu in Tel-Aviv”, zegt Ofir tegen me, ,,Maar hoeveel journalisten ken je hier. Een paar? Het zou te gek zijn om via iamnews direct in contact te staan met tientallen journalisten en gelijk de vinger aan de pols te hebben. Het zal in zekere zin ook een sociaal netwerk en een nieuwssite worden.”

Ook Ofir behoort tot het gilde der gemankeerde schrijvers. ,,Ik wou een aantal jaar geleden een science-fictionboek schrijven, maar kon er natuurlijk geen uitgever voor vinden. Dat frustreerde me dusdandig dat ik alles heb aangeleerd, ik wou het via internet gaan publiceren. Dat is allemaal een beetje uit de hand gelopen.” En dat boek? ,,Dat is er nog steeds niet.”

Daar zijn ze in de kantoorgebouwen van de Telegraaf Media Groep, Wegener en PCM vast nog niet op gekomen: een krant uitgeven op boodschappentasjes. Een slim bedrijf uit Moskou kwam vorig jaar augustus met GazetPaket op de markt, een ‘freesheet’ van twee pagina’s. ‘Je kunt h’m dragen, je kunt h’m lezen’, is de opdruk. De krant heeft een oplage van maarliefst 150.000 examplaren

Goed, erg veel informatie staat er misschien niet in. Behalve reclame, reclame en af en toe een advertentie zijn er enkele informatieve artikelen, kruiswoordpuzzels en recepten te lezen. Hoe staat het eigenlijk met de koopkracht en de inflatie? En hoe blijft u gezond tot in de lengte der dagen? Lees de GazetPaket!