In november van 2007 stond er echter weer een massa voor het parlement. Ruim 50.000 mensen protesteerden tegen armoede, werkloosheid en riepen om vervroegde verkiezingen. Een paar dagen later sloeg de regering terug op een manier die we kennen uit Kazachstan of Azerbeidzjan, alsof er in Georgië nooit een revolutie had plaatsgevonden. Saakasjvili verdedigde zich met de bewering dat er ‘met Russische steun’ een staatsgreep op stapel stond, en kondigde de noodtoestand af.

Diezelfde dag werd ook het oppositiekanaal Imedi met geweld uit de lucht gehaald. Saakasjvili wist vervolgens vriend en vijand te verrassen door af te treden, en daarmee vervroegde verkiezingen uit te schrijven. Op die manier konden de Georgiërs zelf hun oordeel vellen over de dramatische gebeurtenissen. De Georgische oppositie heeft, ondanks de matige toegang tot de media en de continue schandalen die haar teisterden, een uitstekende prestatie geleverd. De Rozenrevolutie heeft haar glans verloren, en dat is maar goed ook. Veel analisten denken dat een stevige oppositie Georgië vooruit zal helpen. (lees verder bij Knack)

” Zeker is dat het verloop van de kwestie-Gongadze tekenend is voor de politieke teleurstelling in Oekraine: de politieke wil ontbreekt er om hervormingen door te voeren.”

Op de hoek bij een stembureau in Almaty zit een man die watermeloenen verkoopt. Hij komt eigenlijk uit Karganda, een stad in het Noorden van Kazachstan, maar reisde met een vrachtwagen vol watermeloenen af naar Almaty. “Hier kunnen mensen zoetigheid meer waarderen, en mijn watermeloenen zijn bijzonder zoet! Proef maar!”. Zijn naam is Gamzat, en zijn watermeloenen smaken beslist beter dan die gekweekt in Belgie. Hij is verbaasd wanneer ik hem vraag of hij vandaag gestemd heeft. “Zijn er verkiezingen dan? Ik vroeg me al af waarom het zo rustig is op straat. Niemand koopt watermeloenen vandaag”.

Op de hoek bij een stembureau in Almaty zit een man die watermeloenen verkoopt. Hij komt eigenlijk uit Karganda, een stad in het Noorden van Kazachstan, maar reisde met een vrachtwagen vol watermeloenen af naar Almaty. “Hier kunnen mensen zoetigheid meer waarderen, en mijn watermeloenen zijn bijzonder zoet! Proef maar!”. Zijn naam is Gamzat, en zijn watermeloenen smaken beslist beter dan die gekweekt in Belgie. Hij is verbaasd wanneer ik hem vraag of hij vandaag gestemd heeft. “Zijn er verkiezingen dan? Ik vroeg me al af waarom het zo rustig is op straat. Niemand koopt watermeloenen vandaag”.

‘Een paradijs! Het is daar fantastisch!’ De taxichauffeur schreeuwde het uit terwijl hij een halve cirkel om het Moskouse vliegveld maakte. Ik stond bij de verkeerde terminal, en een bus doet er al gauw een half uur over een rondje Sheremetevo airport. “Ik heb in Kazachstan bij Almaty mijn Sovjet-dienstplicht doorgezeten, het was er heerlijk!”. “Zo fantastisch was dat Sovjet leger toch niet?”, vraag ik hem. “Daar wel! Tsjukova Kalina, dat is een paradijs op aarde. Het klimaat is er perfect om hasj te kweken. Iedereen rookte bij ons, officieren, wachtmeesters, wat een tijd!”. Hij lacht. “Je moet niet denken dat er in onze divisie een drinkprobleem was”.