Ian Brown, the man himself, did a great show in Moscow tonight. The Godfather of Britpop, and probably rock and roll’s most favorite junkie father was in good shape, played a sharp show and blasted the good old Stone Roses loving audience away. Miles high, stellify!

Na ‘The Age of the Understatement‘ van The Last Shadow Puppets komen ook the White Lies met een debuutvideo ‘as large as Russia’. Prachtig videowerk. Het concert staat voor donderdag 4 februari in GlavClub op de agenda. Komt dat zien!

Dat heeft die Oekrainse zigeuner niet verkeerd gedaan”, merkt een bezoeker achterin de zaal cynisch op. Men kan hem geen ongelijk geven. Gogol Bordello Frontman Eugene Hütz (37) werd geboren in de buurt van Kiev geboren als Evgeni Nikolajev Simonov. Zijn familie sloeg op de vlucht uit angst voor de ramp met de Tsjernobyl-reactor in 1986. Jarenlang woonde Hütz met zijn ouders en broers in vluchtelingenkampen, onder andere in Polen, Duitsland en Italie. In 1991 trok de familie naar de Verenigde Staten, waar de jonge Evgeni – inmiddels Eugene – naar New York ging om een band te beginnen. Inmiddels trekt Gogol Bordello al jarenlang over de wereld met een verzameling losgeslagen migrant-muzikanten die grotendeels het lot van Hütz delen. De eclectische combinatie van ruige punk met zigeunerdeuntjes staat goed aan. In Moskou speelde de band de zaal plat.

De zanger sprak het publiek aanvankelijk toe in gebroken Engels, het handelsmerk van de band. Pas in de loop van het concert schakelede Hütz over op het Russisch, zijn moedertaal. De meertaligheid is de troef van de band, de nummers gaan vloeiend over van het Engels naar het Russisch en bij vlagen zijn de teksten in het Oekrains, Roemeens, Italiaans of Spaans. Bij Gogol Bordello bestaan er geen taalbarrieres. ‘Het meest krachtige van muziek zit h’m in de vingers van een muzikant of in de toon van de stem. Daarom gaat de muziek van Johnny Cahs of Vladimir Vysotski bij iedereen door merg en been, of je nu Engels, Russisch of geen van beide spreekt’, legt Hütz uit op de website van de band. Volgens hem zijn er miljoenen mensen op aarde – inclusief hijzelf – opgegroeid op rock ‘n roll zonder ook maar een woord Engels te spreken. Ongeacht de taal is de politiek boodschap van de band duidelijk: het zijn de onderduikers, de vluchtelingen, de illegalen, de verstotenen en vooral de zigeuners die het beste weten een feestje te bouwen.

Behalve Hütz houdt de excentrieke violist Sergej Rjabtsev (51) de band muzikaal gezien omhoog. De grijsaard heeft een jeugdig voorkomen en spring energiek over het podium, waar ook twee meisjes met felle make-up in schaarse topjes de show opleuken. Maar het blijft Hütz die alle aandacht opeist, hij krijgt in de eerste tien minuten van het concert nagenoeg de hele zaal al aan het dansen. De band die avond bestond verder uit accordionist Joeri Lemesjev (54), de Ethiopische bassist Thomas Gobena, een onbekende drummer en twee Latijns-Amerikaanse rappers. De band bracht dan ook een aantal spaanstalige nummers ten gehore, waaronder de Manu-Negra klassieker ‘Mala Vida’.

Terwijl de band volgens het publiek een prachtige performance neerzette hadden de muzikanten in werkelijkheid een behoorlijke kater. Volgens de manager van de band, Paul Clegg, waren ze aanvankelijk amper aanspreekbaar. Bovendien vloeide de drank tussen de nummers rijkelijk, een interview zat er die avond niet meer in. Joeri (21) vindt dat hij die avond de mooiste baan ter wereld heeft. Voor een bekend internationaal sigarettenmerkt deelt hij ter promotie rookwaar uit. ,,Een fantastische avond, heerlijke muziek. Iedereen is in feeststemming en ik mag sigaretten uitdelen. Kan niet beter, toch?” Betaalt krijgt hij niet, een vrijkaartje is de beloning. Een avondje Gogol Bordello is dan ook niet goedkoop, de goedkoopste kaartjes gaan voor 35 euro over de toonbank. Op verschillende websites worden ze voor 70 euro per stuk verkocht, en er zijn er legio ‘VIP-opties’ beschikbaar waarbij bezoekers duizenden euro’s moeten neerleggen. Ook Evgeni, een 20-jarige student, had een prachtige avond. Eigenlijk kan hij zulke concerten niet betalen, maar op de zwarte markt wist hij voor 1 roebel kaartjes te kopen. ,,Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!” lacht hij. Wanneer het concert is afgelopen schreeuwen twee studentes het hardst om een toegift. “Zjenja, Zjenja!”, roepen ze, de Russische koosnaam van zanger Hütz. ,,Hij is immers ook een beetje van ons”, zegt een van de meisjes. Die toegift krijgen ze, waarna de zigeunerband diezelfde avond vertrekt naar Sint-Petersburg voor het volgende concert.

Een nummer dat al ruim een jaar in clubs, discotheken en door de rottige speakertjes van mobiele telefoons klinkt. U wilt meer van DJ Smash? Wij raden u van harte ‘Mijn Moskou‘ aan….

Viktor Tsoj schreef zijn teksten zelf, en hoewel hij claimde dat ze meer een poetische achtergrond hadden zat er een stevige portie maatschappijkritiek in verwerkt. Het nummer ‘Peremen’ (Verandering) gaat over de liefde, een nieuwe tijd en vooral een beweging die niet meer te stoppen is. Toen de band het nummer in 1990 ten overstaan van een uitverkocht Loesjniki-stadion ten gehore bracht was de Sovjet-Unie moreel failliet.

Vorige week verzamelde de Russische oppositie zich in een hotel iets ten noorden van Moskou. Er waren misschien tweehonderd mannen met goede intenties, onder wie nog altijd Garry Kasparov, Eduard Limonov en Boris Nemtsov. De oppositie is zo versplinterd dat men niet eens een leider kon kiezen. Maar een lied vonden ze wel. Het nummer ‘Peremen’ sierde de bijeenkomst op en blies de oppositionele geest nieuw leven in. In mijn stuk voor de krant viel de verwijzing naar Tsoj net buiten de redactionele boot. Wel mag duidelijk zijn dat de oppositie dankzij de ijzeren hand van het Kremlin nagenoeg geen schijn van kans maakt.

Nog altijd zie je in Rusland op toiletdeuren, universiteitstafels, bushokjes en muren ‘Tsoj leeft’. De charismatische zanger kwam korte tijd na dat legendarische concert in Moskou om het leven. De Sovjet-Unie viel uit elkaar. Jeltsin kwam, de roebel stortte in, Jeltsin ging en Poetin nam het over. Tsoj leeft, en dat geeft hoop.

Nice! Here’s my small and humble contribution to Belgian rock-n-roll. Watch Vanhamel’s new video carefully and find me and Casey around 01:02 standing in the crowd at the Crammerock-festival.

(…)

Une Valse a Mille Temps

BruxellesJefLe Plat PaysMadeleineLes BourgeoisCes Gens LaQuand On N’a Que l’AmourTango FunèbreLes Carreaux