Terwijl de dure nachtclubs, modeboetiekjes en zelfs de Starbucks langzaam het centrum van Moskou overnemen zijn ze hier en daar nog te vinden, ouderwetse Tsjeboeretsjnaja’s. Veel meer dan een paar tafels met wat asbakken is er niet. Het lekt op het toilet, koken doen ze met de magnetron. Bier komt uit een fles of lauw uit een druppelende tap, thee komt in plastic glazen.

Just another afternoon in Bangkok. This American fellow has been traveling the (pretty crowded) Lonely Planet trail for the last couple of years, and apparently had this done in Australia. Pretty decent map, I guess you can’t blame the artist for messing up the Balkans.

Oefeningen voor de mei-feestdagen in Moskou. Sinds vorig jaar maken T-90 tanks en Topol-M ballistische raketten deel uit van de jaarlijkse parade op 9 mei, de dag waarop Rusland de overwinning op nazi-Duitsland viert.

Just another big black expensive car parked in front of my apartment-building in Moscow. But what the f*ck is that thing below? Is it..? No, it can’t be, right?

Shit! Yes it is! The ‘Hello Kitty’ exhaust-pipe!

Trieste, Italie. Augustus 2008

Plots was er liefde en dus moesten we naar Parijs. Ik maakte mijn eerste mobiele telefoongesprek naar het buitenland. Bij het pension wouden ze niets van een reservatie weten. ‘Je komt maar gewoon, dan zien we wel of er plaats is.’ Vanuit Groningen lijkt alles verder, en dus vlogen we van Keulen naar de Franse hoofdstad. Achteraf bekeken was de reis van Groningen naar Keulen langer dan de TGV vanuit Amsterdam, maar daar ging het niet om.

Bij aankomst was het budget al overschreden. ‘Maar kom, mijn liefste, we doen gewoon als iedereen en springen over de tourniquettes heen’. Zo geschiedde. En natuurlijk werden we bij Port Daupine in de kraag gegrepen. ‘Geen woord Frans’, sliste ik. ‘Jij spreekt louter Russisch, ik Nederlands.’ We kwamen er af met een blaffende hond en een groepje agenten die grapten: ‘Au prison!’

Het aller- allergoedkoopste pension in Parijs ligt aan Rue Poisoinniere. Het zijn een paar Chinees gedecoreerde kamers met stapelbedden. We kregen een kleine kamer met twee stapelbedden. Wanneer je die aan elkaar schuift heb je een riante hoogslaper. Het was, achteraf bekeken, allemaal bijzonder romantisch. Het ontbijt om kwart over zeven sloegen we over. Het avondeten was meestal Chinees.

Een onschuldige tijd. Schattig bijna. Dat zou snel veranderen. Anderhalf jaar later was het allemaal alweer voorbij. Er gingen huizen, hotels, apartementen, telefoonrekeningen en vooral veel vliegtuigen voorbij. Die prille romantiek kwam nooit meer terug.

In 2008 bestaat het pension nog altijd. Nu betaal je 18 euro per nacht. Ik zat er met een Oekrainse transsexueel, twee verdwaalde Spanjaarden en vijf Kazachen. Die sliepen met z’n vijfen in de kleine kamer, en nu pakten ze hun koffers om terug naar Astana te gaan. ‘Een fantastische hoofdstad’, liet een kleine nerveuze jongen weten. Ik knikte. Ik had geen zin om uit te leggen dat ik dacht dat Astana de meest afschuwlijke stad ter wereld was.

Het ontbijt sla ik nog altijd over. Al was het maar omdat het uit niet veel meer bestaat dan toastjes voorverpakte jam en oploskoffie. Op zoek naar een supermarkt liep ik voorbij een parking die ik me vaag herinnerde. Ik staarde misschien een halve minuut naar de gevel toen ik me het weer herinnerde. De parking die een wasserette had moeten zijn.

Want drie jaar eerder stond ik daar met een tas vol vuile onderbroeken, BH’s, t-shirts en truien. ‘Lavage manuel’, dat moest toch gewoon handwas zijn? Ook goed. Een grote Ghanees piste bijna in z’n broek van het lachen. ‘Dat is een car-wash jongen, maar als het echt nodig is was ik ook je onderbroeken voor je!’

‘Wil je m’n Tito zien? Ik heb een hele grote. Echt waar!’
Masja vliegt de deur uit en komt een half uurtje later terug. Met een grote poster van Josip Broz Tito. You ain’t seen a woman until you’ve seen a Serbian chick. 

(modelvliegtuig ‘Voor Tito!’ gezien in Ljubljana, augustus 2008).

Ik was er niet, Pinkpop 2008. Anne Helmond was er wel, en deze prachtige foto komt uit haar flickr-stream. Keep on rockin’ in the free world!

Margriet writes: “I’ve asked a lot of people all around the world to take a picture at one time, for my final study project, and I’d like to invite you too. I want to create a broad view at the world, from as many places as possible, all at the same moment. I hope you are enthusiast to work with me on this art project, so don’t forget to grab your camera at the 8th of March at the right time. “