Hij heeft een nieuwe stek gevonden, preciezer: salonblog-Sargasso. Vanaf heden bel ik iedere avond met ‘onze man in Moskou’. Over de aankomende verkiezingen, Rusland, drank, poezie en zijn gezondheid.

Eergisteren hield een bonte verzameling van enkele honderden Serviers en sympathisanten een demonstratie op het Schumanplein in Brussel. Het aanstromende volk liep vanuit het metrostation veelal de verkeerde kant op. “Anti-Kosovo? To the right!”, breedgeschouderde Brusselse dienders wezen iedereen de weg.

“Vandaag is het Kosovo, maar morgen Baskenland, Vlaanderen, Zuid-Tirol of Ossetie”. Een knappe jongedame gaf een speech in het Servisch, en vertaalde fragmenten naar het Engels. Een bloemenbak fungeerde als podium, en haar mantelpak stak voor de camera”™s goed af tegen de wapperende Servische driekleur.

Plots staat er een Belg op de bloembak. Hij geeft een bulderende speech en maakt indruk op de menigte, zelfs al verstaat meer dan de helft hem niet.

“œIk kom uit een land met 175 jaar traditie in het samenleven van verschillende culturen, talen en gemeenschappen, met respect voor hun tradities en de soevreniteit van de Belgische staat. Honderd jaar geleden woonden er twee proent Albanezen in Kosovo. Honderd jaar geleden woonden er geen Franstaligen in de Brusselse rand. Maar nu is Kosovo van de Albanezen. Mag ik morgen verwachten dat de Vlamingen Brussel en de Vlaamse rand opgeven?”

Het publiek juigt bij zijn laatste woorden, die hij speciaal naar het Servisch heeft vertaald. “œIk ben Alain Schellekens. Ik ben Vlaming, Belg, Europeaan en vanaf vandaag Servier”.

“œIk hou van Belgie en haar structuur”, zegt hij. Hij is vooral bezorgd om het precedent dat met het statuut van Kosovo wordt geschapen. “œHet was misschien wel nodig, maar het was veel te vroeg”, legt hij uit. “œIk hoop dat het niet leidt tot enig conflict”.

Ergens in de menigte staat een ander groepje Belgische mannen. Ze dragen kisten, bomberjacks en kijken nerveus. Ze vinden de Slaven “˜een broedervolk”™ en willen dat de “˜Joodse samenzwering”™ in Europa een halt wordt toegeroepen. “œDe lijn Washington, Brussel, Tel-Aviv moet worden vervangen door Parijs, Berlijn, Moskou”, zegt hun leider mij uit. Terwijl ik met hem praat komen anderen regelmatig polshoogte nemen.

Een oude vrouw schiet mij aan. “œIk moet u aan iemand voorstellen”, zegt ze in gebroken Frans. “œDit is mijn kleindochter”, roept ze, en wijst naar een verlegen meisje van 18.

“œJe zou toch niet willen dat ze met zo”™n kerel thuiskomt?”, vraagt ze me.
“œWat voor kerel?”, vraag ik
“œNou zo”™n Albanees. Er zijn gewoon te grote verschillen. Wij drinken bijvoorbeeld koffie in Servie”.
“œEn in Kosovo niet?”, vraag ik
“œIk ga het niet zeggen, anders denkt u dat ik een rascist ben”. Daarna houdt ze resoluut haar mond. Wanneer ik wegloop fluistert ze nog. “œIk zeg niets meer, maar u moet maar eens goed naar mijn kleindochter kijken”.

Plots ontstaat er tumult. Een kleine groep mannen wil een Amerikaanse vlag in brand steken. Het gebeurt niet. “œWij zijn fatsoenlijke mensen”, roept iemand.

Kinderen rennen in de rondte met vlaggen en borden. Een paar oude vrouwen dragen een icoon. Potige mannen drinken blikken bier. Het heeft iets van een familiefeest. Er is niets te vieren, maar toch is iedereen weer even bij elkaar.

“œHallo?”
“œDimitri, ben jij het?”
“œNee, dit is Olaf”.
“œSorry dat ik je stoor. Hoe staat het leven jongmens?”
“œGeen punt. Gaat aardig Anatoly Vitalievitsj, ik mag niet klagen.
Hoe gaat het met u?
“œAlles is naar de tering”

Op de achtergrond valt een fles
“œHoer!”, roept Anatoly Vitalietvitsj. Ook de hoorn valt

“œSorry, alles is hier naar de tering. Snap jij waarom het regent, jongmens?”
“œNee”
“œIk bedoel, het is Februari, en er is geen sneeuw. Dat weet jij niet, maar in Februari hoort hier een dik pak sneeuw te liggen. Mijn buurman zei vandaag nog “˜Vitalievitsj, binnenkort kweek je bananen op de datsja!”.
“œIk hoop het, misschien geeft “¦”
“œVersta je me eigenlijk wel in het Russisch?”
“œIk versta u prima, Anatoly Vitalievitsj”.
“œMooi. Dan weet je zeker ook al dat de Russische taal de mooiste van alle talen is. Hoer!”. Weer valt er een fles, en duurt het langer voor Vitalievitsj terugkeert aan de lijn.

“œHallo?”
“œJa. Ik ben er nog, alles is naar de tering”.

Een tijdje is het stil.

“œRusland is een grootst land. Groots. Dat weet je toch Hollander?”
“œIk denk dat het tijd is om maar “¦”
“œAch ja jongen, toe maar. Maar Rusland is groots land, als je dat maar weet!”
“œIk weet het”.
“œMag God je gezondheid geven jongmens”.
“œU ook Anatoly Vitalievitsj. U ook”

De nieuwe lijn van Valintin Joedasjkin, hier de rest. Vanaf Mei 2008 op het Rode Plein, samen met tanks en lange-afstandraketten. Rusland, alleen in de smaken ‘bitter-zoet’ of ‘zoet-zuur’ verkrijgbaar. (voor Sargasso)