Ik sliep op de bank van Mohammed, ergens in een buitenwijk van Damascus, zeker een half uur rijden van het centrum. “˜Ik ga Mohammed ophalen”™, zei Mohammed. “˜Zijn vlucht uit Bagdad komt bijna aan.”™ Mohammed was al weg voor ik er weet in had. Ik ging naar het toilet, maar er was geen water. Plots begreep ik waarom er zoveel lege Pepsi-flessen met water in de douche stonden. Water is er voor de gewone mens in Damascus maar twee uur per dag.

Mohammed, die uit Bagdad, is 18 en speelt fantastisch gitaar. Veel meer heeft hij Irak ook niet meegenomen. Mohammed en Mohammed spelen treurige Arabische nummers, en vooral veel Metallica. Mohammed spreekt heel weinig Engels, maar drukt zich uit in songteksten van de muziek waar ik tien jaar geleden ook naar luisterde. Hij is geboren op 01-01-1990.

“˜Hoe is Badgad nu?”™, vraag ik.
“˜Very bad.”™, zegt hij.
“˜Hoe was het eerder?”™
“˜”™Very bad”™, zegt hij weer.
“˜Wat als de Amerikanen naar huis gaan?”™
“˜Very bad”™.

Ik vraag hem naar zijn famillie. Zijn ze nog in Irak? Zit zijn familie ook in Syrie?
“˜Syria Safe”™, zegt hij. “˜Nothing else matters”™.

(eerder)

[photo-credit: Hovik under CC-licence]

In Lattakia, I met two Canadians who”™s been hanging around the Arabic Mediterranean for a while now. One told:

“œWhen I didn”™t know the Arabic word for “˜a house”™ yet, I always signaled a roof.”
He points the tips of his fingers to each other and forms a roof, like anyone else would.
“œBut Arabs never understood it. And I never got why.”
He laughs.
“œEver seen a house with a tilted roof here? No way!”
Apparently, if you want to express a house in sign language, you make a square sign with your hands, holding both your hands in front of you, and pointing thumbs down.
“œThat”™s how houses look like over here.”

In mijn archieven kom ik een e-mail tegen naar Bright-hoofdredacteur Erwin van der Zande:

Erwin,

Ik zit op dit moment in Syrie. Behalve een Arabische versie van Windows en toetsenborden waar je de sigarettenpeuken uit moet peuteren zitten we hier met 7 man op een 55k modem. Vergeef me derhalve de spelfouten en de wat summiere grafische bijlagen.

Around the corner of the hotel is a nice square with a couple of café”™s, wooden benches with pillows and different counters that borrow money, drinks and costumers from each other. I try to drink a coffee in the morning without smoking, be it cigarettes, a nargilehs or a two minute stroll alongside Damacus”™ crowded streets.

Osama sits a few seats away, and clearly invites me to join him, and the beautiful girl he is talking with. “œI learn English”, he explains. “œIt difficult, but very authentic!” I take up one of his books, which should be read backwards. It”™s full of bureaucratic idiom, sprouts with spelling mistakes and collects a rare variety of completely useless phrases. On the page where he was making notes I find the sentence “œHe was killed by a scorpion”.

“œHave you ever been Tartus?”, asks Osama. He points at the girl, who takes off her sunglasess, tells something to Osama and puts her glasses back on. She kept lines around her eyes, faded on its ending, giving her a mysterious touch. As Graham Green wrote “˜she kept her lines for people that care about lines”™. Osama did, and so did I. “œShe from Tartus. She very authentic!” I could have known. Maybe it”™s the Mediterranean breeze, a milder climate or a lucky twist of faith, but opposed to other parts of Syria, Tartus is a very liberal city ““ girls stroll around its boulevards in short skirts.

When she leaves her nargileh aside and moves to the toilet, Osama comes sitting next to me. “œShe very authentic, no?” Yes, I nodd, and smile at him. I pay for the coffee and as I grab my bag I lean to Osama and tell him “œmake sure she doesn”™t get killed by a scorpion”. He grabs his book and starts looking for the page he saw before. When I am nearly around the corner he shouts: “œYes! Not-authentic! Welcome!”