Entering Ukraine isn’t always easy. You might be waiting for ages in a traffic jam when you go by car, they awake you in the of the night when you travel by train, and when you fly there you have to find a way through Borispol Airport. In all cases they make you fill in a ‘migration-card’ which they rip in two parts once you filled them both.

Lots of information on such a sheet of paper is useless. The ‘transport-number’ for example. And as most EU-citizens don’t need visa’s anylonger also the ‘destination name, adress’ part I usually leave blank. Not this time. “œAdress!”, the wonderful maybe 21-year old girl in the migration-box tells me. I explain her that I don’t know my adress in Kiev. “œNeither do I, your problem!”, she tells me. “œGo back and fill in your adress.” So I asked a young couple behind me what was the most famous adress in Kiev. “œKheshatik One,I guess”, a guy said after some thinking. He’s right. It would be the Ukrainian equivalent of an adress as Downing Street One.

I raise my voice and return to the booth. “œThere you go, this is my adress, Khreshatik One in Kiev!” The whole airport laughing now. Except for the girl. She looks at me, looks at the picture in my passport, registers Khreshatik One as my temporary residence and shouts: “œNext!” Welcome to Ukraine. Again.

Trieste, Italie. Augustus 2008

Plots was er liefde en dus moesten we naar Parijs. Ik maakte mijn eerste mobiele telefoongesprek naar het buitenland. Bij het pension wouden ze niets van een reservatie weten. ‘Je komt maar gewoon, dan zien we wel of er plaats is.’ Vanuit Groningen lijkt alles verder, en dus vlogen we van Keulen naar de Franse hoofdstad. Achteraf bekeken was de reis van Groningen naar Keulen langer dan de TGV vanuit Amsterdam, maar daar ging het niet om.

Bij aankomst was het budget al overschreden. ‘Maar kom, mijn liefste, we doen gewoon als iedereen en springen over de tourniquettes heen’. Zo geschiedde. En natuurlijk werden we bij Port Daupine in de kraag gegrepen. ‘Geen woord Frans’, sliste ik. ‘Jij spreekt louter Russisch, ik Nederlands.’ We kwamen er af met een blaffende hond en een groepje agenten die grapten: ‘Au prison!’

Het aller- allergoedkoopste pension in Parijs ligt aan Rue Poisoinniere. Het zijn een paar Chinees gedecoreerde kamers met stapelbedden. We kregen een kleine kamer met twee stapelbedden. Wanneer je die aan elkaar schuift heb je een riante hoogslaper. Het was, achteraf bekeken, allemaal bijzonder romantisch. Het ontbijt om kwart over zeven sloegen we over. Het avondeten was meestal Chinees.

Een onschuldige tijd. Schattig bijna. Dat zou snel veranderen. Anderhalf jaar later was het allemaal alweer voorbij. Er gingen huizen, hotels, apartementen, telefoonrekeningen en vooral veel vliegtuigen voorbij. Die prille romantiek kwam nooit meer terug.

In 2008 bestaat het pension nog altijd. Nu betaal je 18 euro per nacht. Ik zat er met een Oekrainse transsexueel, twee verdwaalde Spanjaarden en vijf Kazachen. Die sliepen met z’n vijfen in de kleine kamer, en nu pakten ze hun koffers om terug naar Astana te gaan. ‘Een fantastische hoofdstad’, liet een kleine nerveuze jongen weten. Ik knikte. Ik had geen zin om uit te leggen dat ik dacht dat Astana de meest afschuwlijke stad ter wereld was.

Het ontbijt sla ik nog altijd over. Al was het maar omdat het uit niet veel meer bestaat dan toastjes voorverpakte jam en oploskoffie. Op zoek naar een supermarkt liep ik voorbij een parking die ik me vaag herinnerde. Ik staarde misschien een halve minuut naar de gevel toen ik me het weer herinnerde. De parking die een wasserette had moeten zijn.

Want drie jaar eerder stond ik daar met een tas vol vuile onderbroeken, BH’s, t-shirts en truien. ‘Lavage manuel’, dat moest toch gewoon handwas zijn? Ook goed. Een grote Ghanees piste bijna in z’n broek van het lachen. ‘Dat is een car-wash jongen, maar als het echt nodig is was ik ook je onderbroeken voor je!’

(eerder)

Flying to Athens is a wonderful thing. Once the grey clouds of Brussels have gone you”™ll see the Alps, the Croatian coast and the rocky surface of Albania. The Greek captain clearly enjoys flying over his home-country. He makes a 380-degree turn and lands safely in the nearly deserted airport.

When I enquire on taxi-fees somebody tells me “œJust take the metro, things have changed now in Athens.” I agree and nodd as if I have been here before. But the metro is on strike, and not only the metro.

Everywhere is dirt. Garbage piles out of the streets, and riot police is present on the streets to keep the passionate Greeks from fighting the government, or each-other. The underground was on strike. So was first the bus-network, radiostations and electricity-companies. Whole area”™s were on total black-out.

The Greeks are so passionate about their pension-system that they are willing to put a hold to the whole country for it. I don”™t think there will still be a pension-system by the time I”™ll need it, so I worry about how my “˜frappe”™, the cold coffee-cream served with sugar, milk and ice. When Vaggelis leaves to find a new car, he tells: “œYour type of frappe goes with milk and medium sugar ““ don”™t forget.”

Due to the stunning beauty of passing girls our in-car conversations mostly turn to sex. – “œWell, the Greeks invented it, you know…” ““ Pretty girls in small red cars pass us by and lay their black-haired dark eyed looks in a split-second upon you. That, and the good bars together with some ancient history makes up well for what might be the worlds ugliest capital.

Alfred schrijft: “Hunter S. Thompson had een typmachine en een sigarettenmondstuk, maar Olaf B. Koens heeft een laptop en een lepel!”

Ongelooflijk – maar waar. Op het Moskouse Vnukovo vliegveld glimlacht het personeel naar je. Het knappe meisje van de ‘zagranitsjni kontrol’ bekeek mijn paspoort en vroeg: “Heeft u een leuke tijd gehad in Rusland, het afgelopen jaar?”. Ik vertelde van het een en ander, en ze leek oprecht geintereseerd. Terwijl ze me aankeek en zachtjes op haar onderlip beet zette ze een rode stempel door mijn visum. “Dat was het dan”, zei ze. “Ik hoop dat u snel weer terugkomt”.

In mijn archieven kom ik een e-mail tegen naar Bright-hoofdredacteur Erwin van der Zande:

Erwin,

Ik zit op dit moment in Syrie. Behalve een Arabische versie van Windows en toetsenborden waar je de sigarettenpeuken uit moet peuteren zitten we hier met 7 man op een 55k modem. Vergeef me derhalve de spelfouten en de wat summiere grafische bijlagen.

It’s for sale at around 35 hrivnya’s (about 5 euro’s) in one of the many passages under ‘Maidan’, the main square of Ukraine’s capital. It reads ‘Дякую тобi, боже, що я не москаль!’, which is Ukrainian for ‘Thank you, God, that I am not Moscovite!’. It was a present to me from a lovely russophobe.

The saleswoman had the shirt available in most sizes, and according to sources it’s been quite popular amoung Ukrainians and ‘CIS-tourists’. It is a significant change. The last time I was paying attention to the shirt-sellars in Kiev they mainly had orange t-shirts reading ‘Yes to Yushenko’, or any other orange-revolution attributes. Now, all that has been replaced with Ukrainian patriottic shirts (such as ‘Ukraine – born to be free) and this russophobe example. The woman did have a couple of Russian and Soviet-flags on stock.

A lesson of macro-economics thus learns that the Orange Revolution isn’t much of a selling point any longer, Ukraine’s future lies in pattriotism and Soviet nostalgia. Well… It’s all made in China anyhow